Συνάντηση Διεθνών Αντιπροσωπειών με Αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ: Καθήκον των κομμουνιστών η επαναστατική δουλειά με προοπτική

Ιδιαίτερα γόνιμη ήταν η συζήτηση που είχαν την Παρασκευή οι διεθνείς αντιπροσωπείες που συμμετείχαν στο 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή», στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ, όπου τις υποδέχτηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ.

Υποδεχόμενος τις αντιπροσωπείες των Κομμουνιστικών Νεολαιών εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Νίκος Αμπατιέλος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, εξήγησε ότι το πρόσφατο Συνέδριο του Κόμματος έγινε με σύνθημα «ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον σοσιαλισμό!», καθώς «σήμερα είμαστε σε περίοδο που εντείνουμε τις προσπάθειες για την αντιστοίχιση της δράσης και λειτουργίας του Κόμματος στους επαναστατικούς σκοπούς, στο Πρόγραμμα και το Καταστατικό του, στην πάλη για τη συγκέντρωση και προετοιμασία εργατικών - λαϊκών δυνάμεων για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος».

«Συνολικά - συνέχισε - θεωρούμε ότι η ικανότητα και προετοιμασία του Κόμματός μας αφορά και την ανάλογη στρατηγική προγραμματική ετοιμότητα, αλλά αφορά και την τρέχουσα οργανωτική του πολιτική και δράση στις σημερινές συνθήκες σε μια αδιάσπαστη ενότητα.

Αλλωστε, και σε μη επαναστατική κατάσταση, όπως η σημερινή, οφείλουμε να κάνουμε επαναστατική δουλειά προετοιμασίας με προοπτική», και σε αυτό το πλαίσιο επισήμανε: «Παλεύουμε για να πείθουμε όλο και περισσότερους εργάτες και εργάτριες, εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αλλά και ευρύτερα λαϊκά στρώματα να ξεκόβουν οριστικά από την αστική ιδεολογία και κάθε εκδοχή της (φιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική κ.λπ.), τον οπορτουνισμό, από όλα τα αστικά κόμματα, με όποιον μανδύα και αν αυτά εμφανίζονται, να πυκνώνουν, να δυναμώνουν με όλες τους τις δυνάμεις τους αγώνες, τις διεκδικήσεις, τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τις διαδηλώσεις, το επαναστατικό κίνημα, χωρίς να λυπόμαστε θυσίες, χωρίς όρια στην προσφορά μας, οργανώνοντας μακροχρόνια, επίμονη προετοιμασία».

Ο Ν. Αμπατιέλος υπογράμμισε ότι είναι κρίσιμο να συνειδητοποιηθεί «σε ποια φάση ακριβώς βρισκόμαστε» σήμερα: «Τριάντα πέντε χρόνια μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές, παραμένει αρνητικός ο συσχετισμός της ταξικής πάλης παγκόσμια. Την ίδια στιγμή, όλο και περισσότερο οι ίδιες οι εξελίξεις δείχνουν ένα σύστημα γερασμένο, σάπιο, ξεπερασμένο πλέον ιστορικά.

Οι διακηρύξεις των ιμπεριαλιστικών επιτελείων και των αστικών κυβερνήσεων, μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές του 1989-'91, για έναν νέο κόσμο ειρήνης και ευημερίας που υποτίθεται ανέτειλε για τους λαούς, διαψεύστηκαν παταγωδώς». Σήμερα μόνο «υπάρχουν περισσότερα από 55 ενεργά πολεμικά μέτωπα ταυτόχρονα σε όλο τον πλανήτη, αριθμός ρεκόρ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο» και διαρκώς «επιβεβαιώνεται ότι ο καπιταλισμός το μόνο που μπορεί πλέον να προσφέρει είναι πολέμους, οικονομικές κρίσεις, φτώχεια και προσφυγιά».

Ειδικότερα, «όλη αυτή την περίοδο αποδεικνύεται ότι καμία πρόταση αστικής διαχείρισης, κεϊνσιανή ή νεοφιλελεύθερη, επεκτατική ή περιοριστική δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, δεν μπορεί να καταργήσει τον κύκλο της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, την ανισομετρία στην καπιταλιστική παραγωγή, την ταυτόχρονη δημιουργία πλούτου και φτώχειας, δηλαδή την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, που αποτελεί τη βασική αντίθεση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής».

Ο χαρακτήρας της επανάστασης δεν καθορίζεται από τον συσχετισμό δυνάμεων

Το μέλος του ΠΓ υπογράμμισε ότι «το σύνολο των εξελίξεων επιβεβαιώνει ότι η μόνη προοδευτική διέξοδος για την εποχή μας είναι το επαναστατικό πέρασμα στον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, η απαρέγκλιτη τήρηση των νομοτελειών της σοσιαλιστικής επανάστασης αλλά και της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, το τσάκισμα του αστικού κράτους, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός ως κοινωνική κομμουνιστική σχέση, αναντικατάστατων εργαλείων στα χέρια της εργατικής εξουσίας», επισημαίνοντας ότι «οι εκτεταμένες αντεπαναστατικές ανατροπές των τελευταίων 30 χρόνων δεν αλλάζουν τον χαρακτήρα της εποχής μας», αλλά και ότι «ο χαρακτήρας της επανάστασης δεν καθορίζεται από τον συσχετισμό δυνάμεων. Την εποχή του ιμπεριαλισμού, η επανάσταση θα είναι σοσιαλιστική».

Υπενθυμίζοντας ότι το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα «αντιμετωπίζει χρόνια και βαθιά ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική κρίση», κάτι που «έχει εξαιρετική σημασία για την πορεία της ταξικής πάλης, η διεθνής διάσταση της οποίας είναι κρίσιμη», ο Ν. Αμπατιέλος υπογράμμισε ότι «οι εξελίξεις έχουν αναδείξει την αναγκαιότητα της επαναστατικής ανασύνταξης του κομμουνιστικού κινήματος».

Ανάγκη η επαναστατική ανασύνταξη του κομμουνιστικού κινήματος

«Σε αυτήν την προσπάθεια», συνέχισε, «ιδιαίτερα επιδιώκουμε την κοινή δράση και τη συνεργασία με ΚΚ και κομμουνιστικές δυνάμεις που ανταποκρίνονται στα εξής κριτήρια:

α) Υπερασπίζονται τον μαρξισμό - λενινισμό και τον προλεταριακό διεθνισμό.

β) Αντιπαλεύουν τον οπορτουνισμό, τον ρεφορμισμό, απορρίπτουν την κεντροαριστερή - σοσιαλδημοκρατική διαχείριση, κάθε είδους αστική διαχείριση, συμμετοχή ή στήριξη αστικών κυβερνήσεων και την οποιαδήποτε παραλλαγή της στρατηγικής των σταδίων.

γ) Υπερασπίζονται τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης. Με αυτές κρίνουν την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, επιδιώκουν να ερευνήσουν και να αντλήσουν διδάγματα από τα προβλήματα και τα λάθη της, απορρίπτουν θέσεις περί "σοσιαλισμού με αγορά" ή την άρνηση των νομοτελειών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης λόγω εθνικών ιδιομορφιών.

δ) Καταδικάζουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αναδεικνύουν τις εκατέρωθεν ευθύνες των αστικών τάξεων. Εχουν ιδεολογικό μέτωπο απέναντι σε λαθεμένες αντιλήψεις για τον ιμπεριαλισμό, ιδιαίτερα αυτές που αποσπούν τη στρατιωτική - πολεμική επιθετικότητά του από το οικονομικό του περιεχόμενο. Εχουν μέτωπο απέναντι σε κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία, δεν επιλέγουν πλευρά στην ιμπεριαλιστική σύγκρουση.

ε) Αναπτύσσουν δεσμούς με την εργατική τάξη, προσπαθούν να δράσουν στο συνδικαλιστικό κίνημα, στα κινήματα των λαϊκών τμημάτων των μεσαίων στρωμάτων της πόλης και της υπαίθρου, επιδιώκουν να εντάσσουν την καθημερινή πάλη για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα σε μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική για την εργατική εξουσία.

στ) Δεν αποσπούν την πάλη ενάντια στον πόλεμο και στον φασισμό από την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, που τους γεννά. Απορρίπτουν τον κάλπικο "αντιφασισμό" και τα διάφορα "αντιφασιστικά μέτωπα" που χρησιμοποιούν αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις για τον εγκλωβισμό στους σχεδιασμούς τους. Εχουν ιδεολογικό - πολιτικό μέτωπο με τον αντικομμουνισμό, την καταστολή των εργατικών - λαϊκών αγώνων».

Κατέληξε ότι «το ΚΚΕ, με πίστη στην αρχή του προλεταριακού διεθνισμού, παίρνοντας υπόψη τον διεθνή χαρακτήρα της ταξικής πάλης και την αναγκαιότητα για ενιαία επαναστατική στρατηγική του κομμουνιστικού κινήματος, παλεύει με στόχο τη διαμόρφωση μαρξιστικού - λενινιστικού πόλου και την επαναστατική ανασύνταξη του Ευρωπαϊκού και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος».

Πλούσια ήταν η συζήτηση που ακολούθησε, θίγοντας κρίσιμα ζητήματα, όπως ο προσανατολισμός που χρειάζεται να έχουν οι κομμουνιστές στο εργατικό κίνημα ειδικά σε συνθήκες διεθνούς πολεμικής προετοιμασίας, οι όροι αποκάλυψης και αντιμετώπισης φασιστικών και ακροδεξιών δυνάμεων, η ιστορική πείρα από τις κυβερνήσεις των Λαϊκών Μετώπων, η δράση των ΚΚ σε χώρες που εμπλέκονται σε ιμπεριαλιστικό πόλεμο κ.τ.λ.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Επόμενο άρθρο

Πλάκα: Εντοπίστηκαν και ανασύρθηκαν οι τελευταίες σοροί από το ισοπεδωμένο κτίριο