«Τα μέτρα που επιβλήθηκαν έχουν πρώτο θύμα τη δημοκρατία»

Ο επίκουρος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο ΑΠΘ και πρώην γ.γ. της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Ακρίτας Καϊδατζής, μιλά στην «Εφ.Συν.» για την άλλη διάσταση της πρωτόγνωρης κατάστασης που βιώνει ο κόσμος, αυτήν του περιορισμού των συνταγματικών ελευθεριών των πολιτών και της διακυβέρνησης αποκλειστικά μέσω πράξεων νομοθετικού περιεχομένου.

Παραθέτουμε ορισμένες σκέψεις του που σίγουρα προκαλούν προβληματισμό:

Κανείς φυσικά δεν αμφισβητεί την ανάγκη να ληφθούν επώδυνα μέτρα. Αλλά και κανείς -εκτός ίσως από τους πιο κυνικούς απολογητές της εξουσίας- δεν θεωρεί ότι η κυβέρνηση έχει carte blanche να αποφασίζει ό,τι θέλει, όπως θέλει κι όποτε θέλει. Η άποψη ότι, επειδή οι στιγμές είναι κρίσιμες, η κυβέρνηση πρέπει να μείνει στο απυρόβλητο της κριτικής είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική. Δυστυχώς την άποψη αυτή προάγουν πολλά ραδιοτηλεοπτικά μέσα, που προσφέρουν έτσι τις χειρότερες υπηρεσίες στη δημοκρατία.

Απαιτείται η ουσιαστική, δηλαδή δημοκρατική, νομιμοποίησή τους. Τυπικά το άρθρο 44 του Συντάγματος επιτρέπει την έκδοση πράξεων νομοθετικού περιεχομένου σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης.Τέτοια περίπτωση είναι φυσικά και η πανδημία. Επιτρέπει όμως το άρθρο 44 η χώρα να κυβερνάται σχεδόν αποκλειστικά με ΠΝΠ. και μάλιστα -προσέξτε το αυτό- παρά το γεγονός ότι Βουλή υπάρχει και, τυπικά τουλάχιστον, λειτουργεί; Ακόμα περισσότερο, επιτρέπει το άρθρο 44 τη λήψη μέτρων που κατ’ αποτέλεσμα συνεπάγονται την αναστολή θεμελιωδών δικαιωμάτων; Το πρόβλημα επομένως δεν είναι τα μέτρα καθαυτά....

Είναι ο τρόπος που λαμβάνονται: χωρίς διαφάνεια, χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με όσους τα υφίστανται, χωρίς συνεννόηση με πολιτικές δυνάμεις και την κοινωνία, χωρίς τεκμηρίωση. Κοντολογίς, χωρίς ουσιαστική νομιμοποίηση. Απλώς αποφασίζονται κι ανακοινώνονται στην ενημέρωση των 6 –που δεν είναι τυχαίο πως τείνει ν’ αποκτήσει τον χαρακτήρα ιερουργίας. Κι αυτό είναι ένα μείζον πρόβλημα δημοκρατίας...

Η πανδημία μάς θέτει ενώπιον ενός τραγικά παράδοξου διλήμματος. Εάν συνεχίσουμε να λειτουργούμε ως πολίτες και ως μέλη του κοινωνικού συνόλου, θέτουμε σε κίνδυνο τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας, δηλαδή ενεργούμε αντικοινωνικά. Η ίδια η κοινωνικότητα θεωρείται αντικοινωνική. Και γι’ αυτό τιμωρείται. Αυτό είναι το μήνυμα των μέτρων: μακριά από τους άλλους, κλειστείτε στο καβούκι σας, το cocooning ως κοινωνική και πολιτική στάση. Δηλαδή ο ατομικισμός στην πιο ακραία και τρομακτική μορφή του: «ο καθένας μόνος του, κανείς για τον άλλον». Αν αυτό είναι κάτι επώδυνο μεν, αλλά αναγκαίο, τότε θα πρέπει να το περιορίσουμε στον ελάχιστο και απολύτως αναγκαίο βαθμό.

Φοβάμαι όμως ότι τα μέτρα έχουν και μιαν άλλην όψη –λιγότερο εμφανή καθώς πρόκειται για παράλειψη. Ενώ δηλαδή έχουν ληφθεί μέτρα πειθάρχησης της αντικοινωνικής κοινωνικότητας των πολλών (να βγαίνουμε έξω, να συναντιόμαστε μεταξύ μας κ.λπ.), δεν έχουν ληφθεί αντίστοιχα μέτρα για ακραία φαινόμενα αντικοινωνικού ατομικισμού των λίγων...

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να συνηθίσουμε. Να συνηθίσουμε το καθεστώς πειθάρχησης των ατομικών ελευθεριών μας. Την καχυποψία απέναντι σε κάθε μορφή κοινωνικότητας και συλλογικότητας.Τη μονοφωνική ενημέρωση και τον εξοβελισμό κάθε κριτικής και εναλλακτικής φωνής από τα μέσα ενημέρωσης. Τη μετάθεση της ευθύνης για τη λήψη πολιτικών αποφάσεων σε ειδικούς και τεχνοκράτες. Κοντολογίς, την απώλεια της δημοκρατίας.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, στην «Καθημερινή της Κυριακής»

Επόμενο άρθρο

ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ: Προστέθηκαν 72 επιβεβαιωμένα κρούσματα και 3 θάνατοι