Bloggers στην υπηρεσία των επιτελείων του στρατού

α ΝΑΤΟικά επιτελεία καταβάλλουν όλο και μεγαλύτερη προσπάθεια να πείσουν τη νέα γενιά ότι πρέπει να κάνει δική της υπόθεση τη συμμετοχή στα σφαγεία των ιμπεριαλιστών.

Στη Γαλλία, έρευνες εμφανίζουν την «εμπιστοσύνη στις Ενοπλες Δυνάμεις» να φτάνει στις νεαρές ηλικίες μέχρι και το 82%, ενώ ένα 53% θεωρεί τις Ενοπλες Δυνάμεις «ελκυστικό» εργοδότη. Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία πάνω από το 1/3 (32%) των νέων που αρχικά εκφράζουν ενδιαφέρον να ενταχθούν στις Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας (να γίνουν δηλαδή επαγγελματίες στρατιώτες) τελικά αλλάζει γνώμη. Για να λύσουν αυτό το «παράδοξο» - όπως το ονομάζουν - τα στρατιωτικά επιτελεία επιστρατεύουν μισθοφόρους που διακρίθηκαν για χρόνια σε ιμπεριαλιστές αποστολές, ώστε να ...μεταλαμπαδεύσουν την κουλτούρα που ανέπτυξαν.

Το TikTok έχει γεμίσει βίντεο με στρατιώτες που εκπαιδεύονται με «μουσικό χαλί» τραγούδια π.χ. του δημοφιλούς στη γαλλική νεολαία ράπερ Ζουλ, ως «τρόπου για να "εξαγνιστεί" η εικόνα των Ενόπλων Δυνάμεων ως θεσμού και να γίνει ελκυστικός στα μάτια των νέων...».

Ετσι «ξεφυτρώνουν» bloggers όπως ο ...«chef Peper» (κατά κόσμον Ορελιέν Λεβιλέν), που αφού στελέχωσε 18 ολόκληρα χρόνια το 2ο σύνταγμα Πεζοναυτών και επιχειρήσεις της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας για την δήθεν «αντιμετώπιση της τρομοκρατίας» στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (ΚΑΔ) και αλλού, σήμερα μοιράζεται τις ...γνώσεις του για να πειστεί η γαλλική νεολαία να ασπαστεί τις επιδιώξεις των γαλλικών μονοπωλίων. Αφού αποστρατεύτηκε το 2025, ο 39χρονος σήμερα Λεβιλέν έγινε ένας από τους δεκάδες bloggers που έχουν ξαμολύσει στο διαδίκτυο όλα τα σώματα των γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων. «Είναι σταρ στα κοινωνικά δίκτυα (...) Στα βίντεό του, περιγράφει τη ζωή σε έναν στρατώνα ή βάζει τον εαυτό του στη θέση ενός ελεύθερου σκοπευτή του στρατού (...) Τα βίντεό του κάνουν τους ανθρώπους να γελούν (...) εξανθρωπίζουν έναν, συχνά, ελάχιστα γνωστό θεσμό (σ.σ. των Ενόπλων Δυνάμεων)...» περιγράφουν σχετικά ρεπορτάζ.

Τον Απρίλη μάλιστα ο Λεβιλέν κυκλοφόρησε και βιβλίο. «Αστείο αλλά και μαζί σοβαρό, αυτό το βιβλίο ανατρέχει στην καριέρα του ως στρατιωτικός, και κάνει ανασκόπηση της ζωής ενός ζευγαριού και μιας οικογένειας που ήξεραν πώς να προσαρμοστούν στις επιταγές της "ζωής του στρατιώτη"», όπως εξηγούσε σχετικό σημείωμα. Οπως εξηγούσε ο ίδιος, η έκδοσή του έδωσε τη δυνατότητα να «ανοίγομαι περισσότερο».

Την προσέγγιση της νεολαίας από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ακολουθεί πιο στοχευμένη πλύση εγκεφάλου, για να εξαγνιστούν τα εγκλήματα του γαλλικού ιμπεριαλισμού. «Στα βίντεο, δεν μπορούμε να "μπούμε σε βάθος" γιατί βρισκόμαστε στην "ώρα του κλικ". Αν αρχίσω να λέω την ιστορία της ζωής μου για δέκα λεπτά, είναι δύσκολο να "κρατήσω τους ανθρώπους"», όπως δηλώνει.

Χάρη στους Bloggers, λοιπόν, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις σε ξένες πατρίδες όπου η Γαλλία γίνεται «χωροφύλακας» προς όφελος των μονοπωλίων της, δεν είναι κυνήγι με τον θάνατο. Δεν είναι δολοφονίες αθώων ως παράπλευρη απώλεια της «αντιμετώπισης της τρομοκρατίας».

Γίνεται σάτιρα της λάσπης και μιας τροπικής καταιγίδας, παρά την οποία οι μισθοφόροι συνεχίζουν νυχθημερόν να «υπερασπίζονται την ασφάλεια»...

Γίνεται ανάρτηση φωτογραφιών ακόμα και μιας νέας εγκύου γυναίκας, που πήγε να γεννήσει, εκεί όπου ο πατέρας του παιδιού της μαθαίνει σ' άλλα παιδιά πως ο πόλεμος είναι απαραίτητος, όπου, όπως και όποτε απαιτήσουν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα...