Δευτέρα, 16 Νοε, 2026

  • Θεατρική παράσταση: Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την  Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών
  • Κίνδυνος για νέα διακοπή στη δίκη των «εξαφανισμένων» βίντεο
  • Βέροια και Νάουσα μαζί στη «Philoxenia 2026» ως ενιαίος τουριστικός προορισμός
  • Μήνυμα Δημάρχου Βέροιας για την Επέτειο του Πολυτεχνείου
  • To καλώδιο, ο πόλεμος και η «ειρήνη» τους
  • Εκδήλωση της ΕΛΜΕ Ημαθίας για το Πολυτεχνείο στη Βέροια
Θεατρική παράσταση: Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την  Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών1 Κίνδυνος για νέα διακοπή στη δίκη των «εξαφανισμένων» βίντεο2 Βέροια και Νάουσα μαζί στη «Philoxenia 2026» ως ενιαίος τουριστικός προορισμός3 Μήνυμα Δημάρχου Βέροιας για την Επέτειο του Πολυτεχνείου4 To καλώδιο, ο πόλεμος και η «ειρήνη» τους5 Εκδήλωση της ΕΛΜΕ Ημαθίας για το Πολυτεχνείο στη Βέροια6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Για το  καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας και Κύπρου

Του Αλέκου Χατζηκώστα * Υπάρχουν ζητήματα που η εξέλιξή τους είναι αποκαλυπτική για πολιτικές, κόμματα και συμφέροντα. Κάνουμε λόγο για τις εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου. Γύρω από το όλο ζήτημα «διαπλέκονται» συμφέροντα, «εθνικά θέματα», διεθνείς συμμαχίες αλλά και κίνδυνοι. Ας ξεκινήσου... Περισσότερα

Δρακομπαλόνια!

από Η Άλλη Άποψη
Δρακομπαλόνια!

Γράφει η Ελένη Καραγιάννη

Δεν ήθελε να πάει σχολείο. Κάτω απ’ το ζεστό πάπλωμα διάλεγε με προσοχή τις δικαιολογίες που θα αράδιαζε στη μαμά της. Θα την έπειθε άραγε το « πονάει το κεφάλι μου»;   Ή μήπως καλύτερα το « πονάει η κοιλιά μου»; Είναι άδικο σκεφτόταν τα μεγάλα παιδιά να μένουν σπίτι και μόνο οι μικροί να πηγαίνουν σχολείο. Γιατί, δηλαδή, αυτοί δεν κινδυνεύουν να κολλήσουν από τον ιό που μοιάζει με κορώνα και τον λένε κορωνοϊό; Βράζοντας από θυμό στριφογύριζε στο κρεβάτι όταν άκουσε ένα θόρυβο. Σαν κάποιος να πετούσε πετραδάκια στο παράθυρό της. Ανόρεχτα ξεπρόβαλε το αναμαλλιασμένο κεφαλάκι της απ’ τα στρώματα. Τι ήταν αυτό που την κοιτούσε με τις ματάρες του πίσω από τα τζάμια τα σκεπασμένα με τις χοντρές στάλες της βροχής;  Ένας δράκος!!! Μα πώς ήταν δυνατόν; Νεράιδες και δράκοι υπάρχουν μόνο στα παραμύθια!

Κι όμως ο δράκος ήταν αληθινός, πολύ αληθινός. Μ’ ένα ζωηρό τίναγμα του κεφαλιού άνοιξε το παράθυρο και την προσκάλεσε:  «Άντε, υπναρού! Ώρα για τη βόλτα μας». Υπνωτισμένη από τη φωνή του δράκου ούτε που κατάλαβε πώς βρέθηκε στην πλάτη του. Ολόμαυρος με γυαλιστερές γκρι και μπλε κηλίδες σαν βεντάλια ξεδίπλωσε τις φτερούγες του και χύθηκε στον αιθέρα. Η βροχή είχε σταματήσει και οι κεχριμπαρένιες αχτίνες του ήλιου μαζί με την ανάσα του δράκου ζέσταιναν το λαιμό της. Τα μαλακά σαν βαμβάκι ζαχαρένια άσπρα σύννεφα του ουρανού τής θύμιζαν «μαλλί της γριάς». Ο κόσμος κάτω από τα πόδια της μια σταλιά. Τι όμορφα που ήταν από εκεί ψηλά! Δαντελωτές σμαραγδένιες ακτές, καφετί ορεινοί όγκοι, καταπράσινα δάση, χρυσοκίτρινοι κάμποι. Αγκαλιάζοντας σφιχτά το λαιμό του δράκου άνοιξε διάπλατα τα μάτια της για να χωρέσουν τα χρώματα όλα!

Πάνω απ’ την πόλη όμως βασίλευε σκοτάδι και ερημιά. Στους δρόμους κυκλοφορούσαν λιγοστά αυτοκίνητα και άνθρωποι μοναχικοί, αμίλητοι, με μάσκα στο πρόσωπο. Ο δράκος με τη λεπτή, μακριά και διχαλωτή του γλώσσα γεύτηκε τον αέρα και μονολόγησε: «Αρρώστια». Τότε μέσα από την κοιλιά του ζώου ακούστηκε ένας υπόκωφος κρότος. Σαν μουγκρητό που ταράζει συθέμελα ένα τεράστιο, πεινασμένο στομάχι. Ο δράκος άρχισε να ξερνά απ’ το ρύγχος και τα ρουθούνια στρογγυλά πολύχρωμα μπαλόνια.

 Η πόλη σκεπάστηκε με άσπρα, κόκκινα, μπλε, μωβ, κίτρινα, πράσινα και πορτοκαλί μπαλόνια. Το σκοτάδι νικήθηκε κι εξαφανίστηκε. Οι δρόμοι γέμισαν ανθρώπους. Χαρούμενοι και χαμογελαστοί αγκάλιαζαν και φιλούσαν ο ένας τον άλλο χωρίς μάσκα. Στο πάρκο τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα. Κάποια τάιζαν τις πάπιες που βόλταραν γαλήνιες στη λιμνούλα. Στο κέντρο της πλατείας έστηναν ένα τεράστιο καρουζέλ. Γιορτή ετοίμαζαν.  Μικροί, μεγάλοι κυνηγούσαν τα μπαλόνια του δράκου. Όλοι ήθελαν να αποκτήσουν από ένα. Κάτι μαγικό πρέπει να είχαν αυτά τα μπαλόνια. Ακόμη και οι δρόμοι φαίνονταν διαφορετικοί. Καθαροί, χωρίς σκουπίδια με πολλά ποδήλατα που κουδούνιζαν παιχνιδιάρικα όταν συναντούσαν το ένα  το άλλο.

 H μαμά της τη σκούντησε γλυκά και τρυφερά: «Ώρα για το σχολείο, καλή μου!». Πετάχτηκε. Όνειρο ήταν; Πού πήγε ο δράκος της; Άφησε αδιαμαρτύρητα τη ζεστασιά του κρεβατιού της. Ετοιμάστηκε γρήγορα κι έτρεξε να βρει τους συμμαθητές της. Βιαζόταν τόσο να τους πει για τον δράκο και τα μαγικά, θεραπευτικά του μπαλόνια. Χαμογελούσε κάτω από τη μάσκα κι ένιωθε τη ματιά του δράκου προστατευτική σε κάθε της βήμα!


Έχει διαβαστεί 794 φορές

Σχόλια

  • Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.
 
Παρακαλώ περιμένετε...

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

Γλυκιά γιασεμιά μου

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Με ένα κλικ στο κανάλι μας στο Yutube!

advertisement

Το βιβλιοχαρτοπωλείο «ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ» κοντά σας με υπηρεσία Delivery!

advertisement

Ημερολόγιο

Ποιός είναι online

Έχουμε online 782 επισκέπτες και 1 μέλος.