Χωρίς μάσκες: Η Ουάσινγκτον εναντίον του κουβανικού ιδιωτικού τομέα

Συγγραφέας: Ραούλ Αντόνιο Καπότε | internacionales@granma.cu

Τα νέα μέτρα που επέβαλε η Ουάσινγκτον κατά του κουβανικού ιδιωτικού τομέα, τα οποία ανακοινώθηκαν στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου 2026, δεν αποτελούν απλώς μια ακόμη τεχνική προσαρμογή στο εμπάργκο. Αντιπροσωπεύουν ένα χειρουργικό χτύπημα στην καρδιά των μεταρρυθμίσεων που προσπαθεί να εφαρμόσει η Κούβα από τον Ιούνιο, όταν ενέκρινε 176 αλλαγές για την τόνωση της οικονομίας της προς όφελος της κοινωνίας.

Το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) του Υπουργείου Οικονομικών κατάργησε την εξουσιοδότηση, η οποία από τον Μάιο του 2024 επέτρεπε σε τράπεζες υπό τη δικαιοδοσία των ΗΠΑ να ανοίγουν και να διατηρούν λογαριασμούς στο όνομα Κουβανών ιδιωτών επιχειρηματιών.

Αυτοί οι λογαριασμοί πρέπει να μπλοκαριστούν αμέσως και τα κεφάλαιά τους να αναφερθούν στην OFAC. Οι κάτοχοι λογαριασμών θα χρειαστούν ειδική άδεια για να ανακτήσουν τα χρήματά τους.

Απαγορεύτηκαν επίσης οι συναλλαγές U-Turn, οι οποίες επέτρεπαν στις αμερικανικές τράπεζες να επεξεργάζονται πληρωμές σε δολάρια που σχετίζονταν με την Κούβα όταν η προέλευση και ο προορισμός ήταν εκτός ΗΠΑ.

Τα εκπαιδευτικά ταξίδια «από άνθρωπο σε άνθρωπο» καταργήθηκαν και η οργάνωση ή η παρακολούθηση επαγγελματικών συνεδρίων στο νησί απαγορεύτηκε. Επιπλέον, απαγορεύτηκαν οι έμμεσες επιχειρήσεις με κουβανικές οντότητες που περιλαμβάνονται στον μονομερή κατάλογο του Υπουργείου Εξωτερικών.

Η ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΡΟ

Επί χρόνια, Αμερικανοί αξιωματούχοι υποστήριζαν ότι οι κυρώσεις ήταν εναντίον «της κουβανικής κυβέρνησης» και όχι εναντίον του λαού ή του ιδιωτικού τομέα.

Η τρέχουσα κυβέρνηση, τον Φεβρουάριο του 2026, ενέκρινε την πώληση πετρελαίου σε ιδιωτικές κουβανικές εταιρείες, στο πλαίσιο μιας στρατηγικής που φαινόταν να κάνει διάκριση μεταξύ του κρατικού και του ιδιωτικού τομέα.

Τώρα, οι ίδιες αρχές διατάσσουν το μπλοκάρισμα των λογαριασμών αυτών των επιχειρηματιών και την πρόσβασή τους στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Ο Πρώτος Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ Μπερμούντεζ, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: τα μέτρα «αποκαλύπτουν όσους λένε ότι είναι μόνο εναντίον της κουβανικής κυβέρνησης και των εταιρειών της» και πρόσθεσε: «Αυτές οι ενέργειες κατά του κουβανικού ιδιωτικού τομέα καταδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η μόνη τους πρόθεση είναι να προκαλέσουν τα μέγιστα βάσανα στον λαό μας και να περιορίσουν την εφαρμογή οικονομικών και κοινωνικών μετασχηματισμών».

Εν τω μεταξύ, το μέλος του Πολιτικού Γραφείου και Υπουργός Εξωτερικών Μπρούνο Ροντρίγκεζ Παρίγια δήλωσε με ακρίβεια: ο ιδιωτικός τομέας δέχεται ανοιχτή επίθεση, «αυτός που ορισμένοι Αμερικανοί αξιωματούχοι λένε ότι θέλουν να βοηθήσουν στην ανάπτυξή του».

Το επίμονο ερώτημα είναι άβολο: αν ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε πρόσφατα ότι «η Κούβα έχει ήδη πέσει», γιατί χρειάζεται να εφαρμόσει πρόσθετα μέτρα εναντίον μιας χώρας που, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει ήδη πέσει;

Ο ίδιος ο Ροντρίγκεζ Παρίγια απάντησε ειρωνικά: «Λιγότερο από 24 ώρες πριν, ο Υπουργός Εξωτερικών είπε ότι «η Κούβα έχει ήδη πέσει» και τώρα αποδεικνύεται ότι πρέπει να εφαρμόσει πρόσθετα μέτρα».

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ

Ο κουβανικός ιδιωτικός τομέας, οι πολύ μικρές, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ), οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικρές επιχειρήσεις που έχουν ακμάσει τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε δύσκολη θέση, χωρίς πρόσβαση σε αμερικανικές τράπεζες ή συναλλαγές σε δολάρια που διενεργούνται μέσω του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Το παράδοξο είναι βάναυσο: τιμωρούνται σε μια εποχή που η ίδια η κουβανική κυβέρνηση έχει χαλαρώσει τους περιορισμούς για να επιτρέψει σε αυτόν τον τομέα να αναπτυχθεί.

Αυτό το πλαίσιο επιδεινώνει τα πάντα· υπάρχει κάτι βαθιά αποκαλυπτικό σε αυτή την ακολουθία, μια δύναμη που διακηρύσσει ότι ο αντίπαλος «έχει ήδη πέσει», δεν χρειάζεται να χτυπήσει περαιτέρω.

Η Σιμόν Βέιλ υποστήριξε ότι η βία, όταν χάνει την έννοια των ορίων, καταλήγει να γίνεται η ίδια της η δικαιολόγηση: δεν απαιτεί πλέον λόγους, μόνο απαιτεί να ασκείται.

Στο βιβλίο της «Βαρύτητα και Χάρη», καθώς και στα σημειωματάριά της στη Μασσαλία, η Weil επέμενε ότι η απεριόριστη βία διαφθείρει όσους την ασκούν, επειδή διαλύει την ίδια την ιδέα της αναγκαιότητας και της δικαιοσύνης. Αυτά τα μέτρα φαίνεται να λειτουργούν σύμφωνα με αυτή τη λογική.

Η Χάνα Άρεντ, από την πλευρά της, προειδοποίησε ότι η εργαλειακή βία, όταν χάνει τον στόχο της, γίνεται καθαρή βία, καταστροφική από μόνη της.

Δεν υπάρχει σωματική βία, αλλά υπάρχει κάτι ανάλογο στις κυρώσεις που επιδιώκουν μια αλλαγή στη συμπεριφορά, που χρησιμοποιούν τον πόνο για την επίτευξη ενός στόχου.

Η λογοτεχνία και η φιλοσοφία δεν χρησιμεύουν εδώ για να διακοσμήσουν, αλλά για να μας υπενθυμίσουν ότι οι μεγάλες κατηγορίες - εξουσία, κυριαρχία, αξιοπρέπεια, πόνος - έχουν συγκεκριμένα ονόματα όταν εξεταστούν προσεκτικά. Το όνομα, αυτή τη φορά, είναι αυτό ενός Κουβανού επιχειρηματία, ως μέρους ενός λαού που τιμωρήθηκε επειδή ήθελε να είναι ελεύθερος και αξιοπρεπής.

Με ή χωρίς τραπεζικούς λογαριασμούς, με ή χωρίς συναλλαγές σε δολάρια, ο ιδιωτικός τομέας αντιμετωπίζει την πρόκληση της επιβίωσης. Δεν υπάρχουν πια μάσκες, δεν υπάρχουν κενές υποσχέσεις, δεν υπάρχει πιθανή σύγχυση (αν κάποιος είχε), ο πόλεμος είναι εναντίον του κουβανικού λαού.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

KNE: Νίκη στον αγώνα των μαθητών της Γαλλίας!

Επόμενο άρθρο

Γαλλία: Με μαζικές κινητοποιήσεις οι μαθητές διαδηλώνουν για το δικαίωμα στη μόρφωση, αύξηση των δαπανών για την Παιδεία