Τι είμαστε και τι θα γίνουμε αύριο

Έξι δεκαετίες συν ένα χρόνο. Αυτός ακριβώς ο χρόνος έχει περάσει από την ομιλία του Φιντέλ, στο τότε Θέατρο Τσαρλς Τσάπλιν, στις 3 Οκτωβρίου 1965. Και τα λόγια του, αντί να έχουν γεράσει, φαίνεται να έχουν ειπωθεί για να ενταχθούν στη δίνη των σημερινών γεγονότων.

Δεν πρόκειται μόνο για απλή ρητορική. Δεν ήταν μόνο μια ιδρυτική στιγμή, αλλά και ένα σημείο άφιξης για μια πολύ νεαρή Επανάσταση, μια Επανάσταση που είχε ήδη αντιμετωπίσει δοκιμασίες ικανές να την καταστρέψουν, αν δεν ήταν αυθεντική και ριζωμένη στον λαό.

Με τη δημιουργία της Κεντρικής Επιτροπής και την υιοθέτηση του ονόματος Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας, εκφράστηκε η ενότητα όλων των πολιτικών δυνάμεων· «γιατί να χρησιμοποιούμε τη λέξη «ενωμένοι», αυτό είναι ήδη κάτι που θα έπρεπε να γίνει οριστικά κατανοητό», είχε πει ο Αρχιστράτηγος την προηγούμενη μέρα, αναφερόμενος στο Ενωμένο Κόμμα της Σοσιαλιστικής Επανάστασης της Κούβας.

«Είναι απαραίτητο το όνομα του Κόμματός μας να μην λέει τι ήμασταν χθες, αλλά τι είμαστε σήμερα και τι θα είμαστε αύριο»: αυτή η συμβολή, σφυρηλατημένη με σεβασμό και προσεκτική πολιτική ηγεσία, έδωσε τη θέση της σε έναν ορίζοντα, τον κομμουνιστικό, που υπονοούσε την «απόλυτη ένωση όλου του λαού» και «τους τελικούς στόχους της Επανάστασής μας».

Όπως η λέξη mambí, έτσι και η λέξη κομμουνιστής έγινε τιμή, μια σύνθεση αξίας που κερδήθηκε καθαρά και επιθυμίας να κάνει κανείς κάτι για την Κούβα.

Εκείνη την ημέρα, ανακοινώθηκε επίσης η εμφάνιση του επίσημου οργάνου, στο οποίο θα συγκεντρώνονταν οι ανθρώπινοι και υλικοί πόροι των εκδόσεων Hoy και Revolución: Granma , «σύμβολο της επαναστατικής μας αντίληψης και της πορείας μας».

Έκτοτε, η εφημερίδα έχει συνοδεύσει όλες τις πολιτικές μάχες της Επανάστασης, με την ευθύνη να αποτελέσει μια αξιόπιστη φωνή και – όπως διαβεβαίωσε ο Πρώτος Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ Μπερμούντεζ, με την ευκαιρία της 60ής επετείου – η ναυαρχίδα της κουβανικής δημοσιογραφίας, «σε εποχές πλατφορμών πολυμέσων και εντατικού πολέμου των μέσων ενημέρωσης».

Εκείνη την 3η Οκτωβρίου, ο Φιντέλ διάβασε μια επιστολή την οποία περιέγραψε ως παράδειγμα όλου του συναισθήματος, της ευαισθησίας και της αγνότητας που μπορεί να περιέχεται στην ψυχή ενός επαναστάτη.

Ο Τσε τον αποχαιρέτησε και άφησε πίσω του ένα μάθημα αντιιμπεριαλισμού, ειλικρίνειας και συντροφικότητας: «Στα νέα πεδία των μαχών θα κουβαλάω την πίστη που μου ενστάλαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης του πιο ιερού καθήκοντος: να αγωνίζομαι ενάντια στον ιμπεριαλισμό όπου κι αν βρίσκεται: αυτό παρηγορεί και γιατρεύει κάθε πληγή».

Σε ένα πλαίσιο που σημαδεύτηκε από τις δυσφημιστικές εκστρατείες της αμερικανικής κυβέρνησης, καθώς και από ενέδρες και απειλές κάθε είδους – όπως συμβαίνει τώρα – ο Φιντέλ ολοκλήρωσε την ομιλία του ως εξής:

«Δεν είναι εύκολο, δεδομένων των πολυπλοκοτήτων των σημερινών προβλημάτων και του σημερινού κόσμου, να διατηρήσουμε αυτή τη γραμμή, να διατηρήσουμε αυτή την ακλόνητη στάση, να διατηρήσουμε αυτή την ασυμβίβαστη ανεξαρτησία. Αλλά θα τη διατηρήσουμε! Αυτή η Επανάσταση δεν εισήχθη από πουθενά. είναι ένα γνήσιο προϊόν αυτής της χώρας. Κανείς δεν μας είπε πώς να το κάνουμε, και το κάναμε! Κανείς δεν θα χρειαστεί να μας πει πώς να συνεχίσουμε να το κάνουμε, και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε! Έχουμε μάθει να γράφουμε ιστορία, και θα συνεχίσουμε να τη γράφουμε! Ας μην αμφιβάλλει κανείς γι' αυτό.»

Η αποφασιστικότητα παραμένει αμετάβλητη.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Επόμενο άρθρο

Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: Προετοιμασίες του επόμενου γύρου κλιμάκωσης από τις ΗΠΑ