Μία ασυνήθιστη διπλή παρουσίαση βιβλίων πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 24 Οκτωβρίου, στο art café «Εκτός χάρτη» στην Βέροια.  Επρόκειτο για τα βιβλία των Πέτρου Κυρίμη "Κάποτε στον Πειραιά" και Μιχάλη Πατένταλη "Ποιος σκότωσε τον Μότσαρτ", των εκδόσεων Κλειδάριθμος.

Την εκδήλωση χαιρέτισε η δημοσιογράφος και σύμβουλος δημοσίων σχέσεων, Ξανθή Χονδρού Χιλλ και ο διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Βέροιας, Γιάννης Γεωργουδάκης, ενώ ένα από τα μουσικά σύνολα του σχολείου, το σύνολο ευρωπαϊκής μουσικής θα έντυνε μουσικά την εκδήλωση.  Επρόκειτο για τους μαθητές Ανδρέας Καραμούτης, Μαριάννα Δαλιγκάρου, Άννα Κουτσιμανή, Ρόπη Πλασάρη και Χριστίνα Καταφυγιώτη, υπό τη διεύθυνση της καθηγήτριας Ελισάβετ Ιωαννίδου, παρουσίασαν στην έναρξη της εκδήλωσης ρεπερτόριο κλασικής μουσικής, ενώ έκλεισαν με Μ. Χατζηδάκι.

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε η φιλόλογος Αγγλικής Γλώσσας, Λίνα Βαταντζή, η οποία αναφέρθηκε στο βιογραφικό του συγγραφέα Μιχάλη Πατένταλη, ενώ ολοκλήρωσε διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το βιβλίο.

Ακολούθησε ο δημοσιογράφος – συγγραφέας Αλέκος Χατζηκώστας, ο οποίος μίλησε για το βιβλίο του Μιχάλη Πατένταλη με τίτλο  "Ποιος σκότωσε τον Μότσαρτ".

Τον λόγο πήρε πάλι η Λίνα Βαταντζή, η οποία αναφέρθηκε στο βιογραφικό του συγγραφέα Πέτρο Κυρίμη, ενώ ολοκλήρωσε διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το βιβλίο του.

Ο οικονομολόγος συγγραφέας Γιώργος Σαρδέλης (ο οποίος πρόσφατα παρουσίασε το βιβλίου του στην Βέροια) μίλησε για το βιβλίο του Πέτρου Κυρίμη με τίτλο "Κάποτε στον Πειραιά". Ο ίδιος είπε ότι το βιβλίο τον άγγιξε και ταυτίστηκε. Διέκρινε τα βαθιά συναισθήματα του συγγραφέα. Είναι καλογραμμένο, κατανοητό για τον άνθρωπο που έχει νου (μίλησε αλληγορικά). Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου ο χρόνος, η μοίρα και ο έρωτας.

Η κα Χιλλ ανέγνωσε ένα απόσπασμα του βιβλίου, ενώ η κόρη της, μαθήτρια του Μουσικού Σχολείου, στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση, έπαιξε στο πιάνο μια μελωδία.

Έπειτα ακολούθησε πολύβρη συζήτηση μεταξύ των συγγραφέων, και του κοινού.

Ολόκληρη η παρέμβαση του Α. Χατζηκώστα

Γιατί είπα το ναι στην παρουσίαση:

Λατρεύω τα αστυνομικά. Και ο ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ το τελευταίο διάστημα εκδίδει-επανεκδίδει καλό αστυνομικό με αγαπημένους μου συγγραφείς

Με κέντρισε την περιέργεια ο τίτλος

Διάβασα για τον συγγραφέα

Ποιος σκότωσε τον Μότσαρτ» είναι λοιπόν ο τίτλος του πρώτου μυθιστορήματος του συγγραφέα, που μέχρι στιγμής είχε εκδώσει μόνον (βραβευμένα!) διηγήματα.

Και αυτός ακριβώς ο μυστηριώδης τίτλος σε συνδυασμό με το μαυροκόκκινο του εξωφύλλου, με φόντο την παρτιτούρα του Ρέκβιεμ ήταν ο λόγος που αφιέρωσα τρία μεσημέρια για να το διαβάσω.

Έμεινα θα έλεγα ευχαριστημένος. Όμορφη πλοκή, στρωτή γλώσσα, απρόοπτο φινάλε και φυσικά γνωριμία με τη ζωή του Μοτσαρτ που για μένα ως μη λάτρη της κλασσικής μουσικής μου ήταν άγνωστη.

Η ιστορία μας διαδραματίζεται στην παραμυθένια Βιέννη που δεν την επισκέφτηκα και μάλλον δεν θα αξιωθώ..

Ο νεαρός φοιτητής Αλέξης Βελλίδης βρίσκεται ξαφνικά έγκλειστος στην ψυχιατρική κλινική και, μέσα από τη σύγχυση που τον διακατέχει, προσπαθεί να ξετυλίξει το κουβάρι της παράξενης ιστορίας που τον οδήγησε εκεί.

Αρχίζει να θυμάται…Ως ο καλύτερος φοιτητής του έτους και ένοικος της κυρίας Μπάουμαν, αναλαμβάνει μια εργασία πάνω στο «Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ. Κατά την έρευνά του, ο Αλέξης ανακαλύπτει τυχαία μια παρτιτούρα με το τελευταίο απόσπασμα του Ρέκβιεμ. Αφού καταφέρει να την αποκωδικοποιήσει με πολύ κόπο, διαπιστώνει ότι κρύβει ένα φοβερό μυστικό: τους δολοφόνους τού Μότσαρτ.

Το βιβλίο είναι ένα απόλυτα ατμοσφαιρικό θρίλερ που θα ενθουσιάσει σίγουρα τους φίλους των γρίφων, του τέτοιου είδους αστυνομικών μυθιστορημάτων που θα το επαναλάβω δεν είναι «παραλογοτεχνία».

Με κινηματογραφική θα λέγαμε δράση και ακριβείς καίριες περιγραφές, αποτυπώνεται με τρόπο καθαρό η ατμόσφαιρα της Βιέννης και των πανεπιστημίων τη δεκαετία του ’80.

Το Κρύο, η απομόνωση, μία μυστηριακή αύρα να καλύπτει τα πάντα.Οι εικόνες που μεταφέρονται είναι ζωντανές και κάνουν εντύπωση. Ομολογώ δεν διάβασα άλλο θρίλερ να διαδραματίζεται εκεί στη Βιέννη.

Επίσης στο έργο υπάρχει και η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Στην Αλεξάνδρεια, σε μια πόλη διαμετρικά αντίθετη από τη Βιέννη, διαφορετικές μνήμες ξεπηδούν, άλλες μυρωδιές πλανώνται στον αέρα, με γεύση κανέλας, μπαχαριού και γαρυφάλλου, σιροπιαστά γλυκά και τόσα άλλα. Εκεί χαλαρώνουμε και ταξιδεύουμε νοερά σε ένα μέρος που οι περισσότεροι θα θέλαμε να βρεθούμε, κάποια στιγμή της ζωής μας.

Οι κεντρικοί χαρακτήρες αποτυπώνονται άψογα.

Η ψυχοσύνθεσή τους και κατά συνέπεια, οι πράξεις τους, δικαιολογούνται απόλυτα μέσα στο έργο, γεγονός που σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει σε αυτό το θρίλερ ο καλός και ο κακός, αλλά ο άνθρωπος και ο στόχος του, απέναντι σε έναν άλλον άνθρωπο και έναν άλλο στόχο.

Το παρελθόν τους ερμηνεύει τις πράξεις τους, τις σχέσεις τους, τις απόψεις του.

Σημαντική είναι η άποψη του συγγραφέα που περνά μέσα από τα λόγια των ηρώων σχετικά με τη μουσική. Μουσικός και ο ίδιος, η αγάπη του για τη μουσική και η σημασία που έχει στη ζωή μας αποτυπώνεται μέσα από τους ήρωες που κεντρική τους ασχολία είναι αυτή η τέχνη.

“Η μουσική δεν έχει μέλλον γιατί θα αντικατασταθεί από τους θορύβους. Οι άνθρωποι σε λίγα χρόνια θα έχουν τόσο πολύ εξοικειωθεί με αυτούς, ώστε κάποια στιγμή θα αντικαταστήσουν τους τόνους με σύμβολα που παράγουν θορύβους. Στις συναυλίες θα υπάρχουν – αντί για μουσικά όργανα- τρακτέρ και μηχανές εργοστασίων και οι θεατές αντί να τραγουδούν, θα ουρλιάζουν, όπως οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων. Δυστυχώς, αγαπητοί μου, η μουσική θα ακολουθήσει τη λήθη της μάζας

Μα, αν είναι έτσι όπως τα λες, τότε γιατί αποφάσισες να σπουδάσεις μουσική;

Γιατί δεν θέλω να ανήκω σε αυτή τη μάζα. Όπως φαντάζομαι και εσείς όλοι» (σελ. 72-73)

Μουσική, φιλία, έρωτας, ενοχές, τύψεις, ιστορία, μυστικά, ψέματα πλέκονται σαν κουβάρι σε μια ιστορία που θα σας καθηλώσει και δεν θα θέλετε να την αφήσετε από τα χέρια σας.

 

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.