Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης με αφορμή την αναπροσαρμογή των συντάξεων για το 2026 και το κλίμα ευφορίας που καλλιεργούσε πριν τρεις βδομάδες για την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού. Μόλις σε λίγους μήνες αποδείχθηκε πόσο άνθρακας ήταν ο θησαυρός, καθώς σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ο επίσημος πληθωρισμός σε ... Περισσότερα
Παρουσιάστηκε το βιβλίο "Σύνδρομο Γκέκας" στη Βέροια
από Η Άλλη Άποψη
Στην “Ελιά” της Βέροιας παρουσιάστηκε την Παρασκευή 23/5 το
νέο βιβλίο της Άννας Στεφούλη “Σύνδρομο Γκέκας” από τις εκδόσεις “Ατέχνως”, με
την υποστήριξη του βιβλιοπωλείου “Εξώφυλλο”.
Για το βιβλίο μίλησαν η Πόπη Φιρτινίδου, μουσικός &
συγγραφέας και ο Αλέκος Χατζηκώστας δημοσιογράφος & συγγραφέας.
Συντονιστής ο δημοσιογράφος & συγγραφέας Απόστολος Λυκεσάς.
Η Πόπη Φιρτινίδου, σημείωσε ότι το βιβλίο που
αυτοχαρακτηρίζεται αστυνομική νουβέλα, με πάμπολλα,όμως, άλλα στοιχεία
κοινωνικά, ψυχολογικά γεωγραφικά, που το συναπαρτίζουν. Η γραφή της φανερώνει
μια υποδόρια ευαισθησία, που καταγράφει όχι μόνο τα κεντρικά πρόσωπα που
στήνει στη λογοτεχνική της σκηνή αλλά και άλλα, όπως για παράδειγμα μετανάστες
ή έναν τοξικομανή, που αποτελούν πινελιές υπαρκτές στο πρόσωπο της σημερινής
Ελλάδας και ιδιαίτερα της σύγχρονης Θεσσαλονίκης, που είναι η πραγματική
πρωταγωνίστρια του βιβλίου.
Η συγγραφέας, η Άννα Στεφούλη, σημείωσε πως δεν είχε μέχρι τη γραφή του βιβλίου της
καμιά σχέση με την αστυνομική λογοτεχνία, ενώ πάντα την συνάρπαζε η
κινηματογραφική προσέγγιση αστυνομικών σεναρίων. Επίσης τόνισε ότι το βιβλίο
γράφτηκε πριν από δυόμιση χρόνια και η υπόθεσή της αστυνομικής νουβέλας
αποτελεί το “τσόφλι” που οδηγεί στο περιεχόμενο, στα κοινωνικά ζητήματα
που θίγει. Για παράδειγμα ο ρατσισμός δεν ανθίζει μόνο στη Θεσσαλονίκη, στην
οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα, αλλά σε όλη την Ελλάδα.
Ολόκληρη η παρέμβαση του Α. Χατζηκώστα
Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από τις εκδόσεις «Aτέχνως» η
αστυνομική νουβέλα της Άννας Στεφούλη «Σύνδρομο Γκέκας».
Τρία πράγματα μου έκαναν εντύπωση, γι’ αυτό και έσπευσα να
το προμηθευτώ και να το διαβάσω μονορούφι. Το εξώφυλλο (Πέτρος Φιλιππίδης) που
θυμίζει παλιότερα, κλασικά εξώφυλλα βιβλίων «νουάρ» του εξωτερικού, το όνομα
Γκέκας (επίθετο αγαπημένο μου φίλου) και το γεγονός ότι η υπόθεση του έργου
εξελίσσεται στην όμορφη Θεσσαλονίκη.
Πρόκειται για μία αστυνομική ιστορία που δίνει την ευκαιρία
στη συγγραφέα να σταθεί και να καταθέσει τις σκέψεις της για μια σειρά
κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας. Ο τρόπος γραφής της είναι απλός,
ευκολοδιάβαστος, ενώ η ύπαρξη υπότιτλων σε διάφορες ενότητες (εμένα μου θυμίζουν
τον τρόπο γραφής του αγαπημένου μου Γ. Μαρή) βοηθά ακόμη περισσότερο στη
νοηματοδότηση κάθε ενότητας.
Μέσα από τις 105 σελ. του βιβλίου περνούν πλήθος κοινωνικές
εκτιμήσεις της συγγραφέως με φόντο πάντα μία ενδιαφέρουσα και αρκετά περίπλοκη
από πρώτη ματιά αστυνομική ιστορία. Γίνονται αναφορές για τα προβλήματα και τον
τρόπο λειτουργίας της Ελληνικής αστυνομίας. Από το βιβλίο περνούν με γλαφυρό
και ουσιαστικό τρόπο ο ρόλος των ΜΜΕ, ιδιαίτερα ο έντυπος Τύπος, οι σχέσεις με
τα γεγονότα, αλλά και μεταξύ των δημοσιογράφων,οι «κατηγορίες» που υπάρχουν
ανάμεσα τους, καθώς και ο ρόλος της εικόνας σε σχέση πάντα με την αλήθει
Περνούν ο «μικρόκοσμος» κάθε πολυκατοικίας και
γειτονιάς με το «κουτσομπολιό» και τις προκαταλήψεις. Αναφορές υπάρχουν
στην ακροδεξιά ρητορική και την υποκρισία που κρύβεται συνήθως πίσω από τις
μεγαλοστομίες ς περί ηθικής και καθαρότητας της φυλής από τους φορείς της. Το
πρόβλημα των ναρκωτικών και οι επιπτώσεις τους. Η ενδοοικογενειακή βία που
μεγαλώνει, κρύβεται συχνά «κάτω από χαλί» και γίνεται αιτία ακόμη και φόνων.
Πολλές και ζωντανές εικόνες από τη Θεσσαλονίκη και ορισμένα αγαπημένα στέκια
της (π.χ ταβέρνα Άσυλο).
Η σφιχτοδεμένη πλοκή, η γρήγορη ροή και η ρεαλιστική απόδοση
των ηρώων και των αφηγούμενων γεγονότων συγκινούν και καθιστούν απολαυστική την
αναγνωστική περιπέτεια.
Στο τέλος του βιβλίου μπορεί να λύνεται το μυστήριο της
δολοφονίας όμως δεν υπάρχει «χαπι εντ», αλλά μια γροθιά στο στομάχι της
κοινωνίας που δημιουργεί παρόμοια φαινόμενα και καταστάσεις.