Ο Ποιητής του Κάμπου και το λεπίδι του αίματος λόγου

Του Ηλία Τσέχου

που πάει πέρα δώθε

παράτησες ιδανικά

και φλόγα που είχες τότε.

Ο ορίζοντας απλώνεται

τεμπέλης και απλός.

Αυτό το μπλουζ καρφώνεται

στην καρδιά σου εντός.

Τρέχουν τα αυτοκίνητα

μα εσύ δεν προλαβαίνεις.

Χτυπάει μάταια η καρδιά

δεν καταλαβαίνεις.

Σφυρίζουν οι μηχανές

θέλουν να σε αλέσουν.

Φανταχτερές οι ανάγκες σου

θέλουν να σε δέσουν.

Τετάρτης μπλουζ το άκουσμα

Σήκω χόρεψε το

Και στο μαντρί που σε έχωσαν

Σήκω γκρέμισε το!

***

Στην κοιλάδα του θανάτου

εκεί που το ξυράφι φτερούγισε

ανάμεσα στα κρυστάλλινα δόντια,

δεν φυσά ο αέρας

γιατί τα πτώματα αφήνουν

στο γκισέ την στερνή ανάσα.

Στην κοιλάδα του θανάτου,

εκεί που η σήψη μπέρδεψε τα πόδια της

ερωτικά με την λήθη,

δεν φυτρώνουν σ αγαπώ

γιατί τα πτώματα αφήνουν

στο γκισέ τα συναισθήματα.

Στην κοιλάδα του θανάτου

μυρίζει πληγή στο γόνατο

και κοκκινόχωμα αγριωπό,

μονάχα κάτι τούφες τρίχες

επιμένουν κάτω από τον ήλιο

να μονολογούν: Δεν είμαι από εδώ!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.