Αγώνας, όχι «συμβίωση»!

Κατά 22% αυξήθηκαν την περασμένη βδομάδα τα κρούσματα κορονοϊού και κατά 31% οι νοσηλείες στα νοσοκομεία, επιβεβαιώνοντας ότι η πανδημία παραμένει απειλή για τον λαό. Με τους ειδικούς να προειδοποιούν για ένα επόμενο κύμα, με μεταλλάξεις του ιού τις οποίες ενδεχομένως να μην καλύπτουν ούτε τα εμβόλια, η κυβέρνηση αναμασά το «να μάθουμε να συμβιώνουμε με τον κορονοϊό», αποθεώνοντας την ατομική ευθύνη.

Ο λαός παραμένει ανυπεράσπιστος, χωρίς καμία αναβάθμιση της επιδημιολογικής επιτήρησης, καμία ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας, κανένα μέτρο ουσιαστικής προστασίας στους βασικούς «κρίκους» μετάδοσης, όπως είναι τα σχολεία, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και οι μεγάλοι χώροι εργασίας.

Η κυνική δικαιολογία ότι οι θάνατοι παραμένουν στους δέκα περίπου τη μέρα, με υψηλή διάμεση ηλικία, και ότι οι νοσηλείες είναι προς το παρόν «διαχειρίσιμες» από τα νοσοκομεία, πρέπει να εξοργίσει, να πεισμώσει, να κινητοποιήσει.

Τι σημαίνει για τον λαό «να μάθει να συμβιώνει με τον κορονοϊό»; Σημαίνει να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι 80 και 100 θάνατοι κάθε βδομάδα «δεν είναι και τίποτα σπουδαίο»! Αρα και οι 33.200 θάνατοι που έχουν καταγραφεί από την αρχή της πανδημίας.

Σημαίνει να ανέχεται την ταλαιπωρία «μέχρι τελικής πτώσεως» στις ουρές των δημόσιων νοσοκομείων, ειδικά όταν η πανδημία «φουντώνει».

Γιατί μπορεί η αύξηση των κρουσμάτων να μην αποτυπώνεται ακόμα σε νοσηλείες, οδηγεί όμως χιλιάδες περισσότερους στις «ξεδοντιασμένες» δομές Υγείας, όπου τα εξωτερικά ιατρεία μετατρέπονται καθημερινά σε μιας νόσου.

Σημαίνει να μάθει να δουλεύει άρρωστος χωρίς να διαμαρτύρεται. Να επιστρέφει στη δουλειά χωρίς να έχει αναρρώσει, ακόμα και με θετικό τεστ (!), αρκεί να περάσει το πενθήμερο της καραντίνας.

Σημαίνει ότι μια οικογένεια θα σηκώσει μόνη της το βάρος των ελέγχων και επανελέγχων για το παιδί που νόσησε στο σχολείο, αφού δεν υπάρχει καμία κρατική πρόνοια για δωρεάν τεστ. Και ότι ο γονιός θα πρέπει να γίνει «Τιραμόλα» για να φροντίσει το παιδί, καθώς δεν υπάρχει καμία ειδική άδεια που να τον καλύπτει στη δουλειά του.

Τι άλλο σημαίνει «να μάθουμε να συμβιώνουμε με τον κορονοϊό»;

Σημαίνει να αποδεχτεί ο λαός ότι η προστασία της υγείας του από το κράτος φτάνει μέχρι εκεί που επιτρέπουν οι «αντοχές της οικονομίας», ενώ σήμερα υπάρχουν οι δυνατότητες και τα μέσα για έγκαιρη πρόληψη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της πλειοψηφίας των ασθενειών.

Οτι «κανονικότητα» είναι οι τεράστιες ελλείψεις προσωπικού και υποδομών στο δημόσιο σύστημα Υγείας, που οι επιπτώσεις τους σε υγειονομικούς και ασθενείς πολλαπλασιάζονται σε «έκτακτες» συνθήκες, όπως στην έξαρση της πανδημίας.

Οτι «δουλειά» των ιδιωτών της Υγείας είναι να μετράνε κέρδη, όπως έκαναν και σε όλες τις προηγούμενες φάσεις έξαρσης της πανδημίας: Δεν «κονόμησαν» μόνο από τα εκατομμύρια διαγνωστικά τεστ και τα αυξημένα νοσήλια, αλλά και από τις «χρυσές δουλειές» στον τομέα της περίθαλψης και αποκατάστασης ασθενών με long COVID, που αναδεικνύεται σε νέο πεδίο κερδοφόρας επιχειρηματικής δράσης.

Με όλα αυτά ο λαός όχι μόνο δεν πρέπει «να μάθει να συμβιώνει», αλλά να στείλει μήνυμα ότι η κοροϊδία και η πρόκληση επιστρέφονται, διεκδικώντας μέτρα για ουσιαστική προστασία της υγείας του από την πανδημία, από κοινού υγειονομικοί, εργαζόμενοι, γονείς, εκπαιδευτικοί, μαθητές, βιοπαλαιστές.

Ούτε να ανεχτεί το ...«πλασέμπο»* των άλλων κομμάτων, ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ, που σερβίρει το «γενόσημο» της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, με χρηματοδότη το Ταμείο Ανάκαμψης, στηρίζοντας τις ΣΔΙΤ και άλλες βασικές πτυχές της πολιτικής εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης της Υγείας.

Ανακούφιση ο λαός θα βρει μόνο με αγώνα για ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας με μέσα και προσωπικό, αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος των πραγματικών αναγκών.

Η «γιατρειά» βρίσκεται στην πάλη για να απαλλαγεί ο λαός από τον βραχνά της Υγείας - εμπόρευμα, που συνθλίβει τις ανάγκες των πολλών για τα κέρδη των λίγων. Για δημόσια, σύγχρονη, καθολική και δωρεάν Υγεία - Πρόνοια, με έμφαση στην πρόληψη, στο πλαίσιο μιας άλλης εξουσίας, που θα κινητοποιεί το έμπειρο υγειονομικό δυναμικό, τα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης, της τεχνολογίας και της τεχνικής, για την ευημερία του λαού.

*εικονικό φάρμακο

Προηγούμενο άρθρο

Καμιά αναμονή!

Επόμενο άρθρο

Βάρβαρη «κανονικότητα»