Ασφαλιστικό και Προσφυγικό: Κρίκοι της ίδιας αλυσίδας

Η πολυθρύλητη διαπραγμάτευση, την οποία η κυβέρνηση παρουσίαζε σαν  πεδίο αντιπαράθεσης με τους εκπροσώπους του κουαρτέτου, προκειμένου να διασφαλίσει το «μικρότερο κακό» για τους εργαζόμενους και το λαό, αποδείχτηκε - όπως και οι προηγούμενες - γήπεδο εχθρικό για τα λαϊκά δικαιώματα. Η κατάληξή της συνοδεύεται με μέτρα - φωτιά σε βάρος των εργαζομένων και του λαού, τα οποία δεν προστίθενται μόνο στα προηγούμενα, αλλά ανοίγουν το δρόμο για τα επόμενα.
Ας  πάρουμε για παράδειγμα το Ασφαλιστικό, που είναι η αιχμή στην προετοιμασία της 48ωρης απεργίας. Το «νέο μοντέλο» που καταλήγουν κυβέρνηση - κουαρτέτο οδηγεί σε νέες περικοπές σε συντάξεις και παροχές, σε αύξηση εισφορών και σε πλήρη φτωχοποίηση της μεγάλης μάζας των χαμηλοσυνταξιούχων. Πλήττει ιδιαίτερα τους νέους και τις νέες, τους περιπλανώμενους ανάμεσα στην ευέλικτη εργασία και στο λυκόφως της ανεργίας.Ομως, τα μέτρα αυτά δεν είναι ουρανοκατέβατα. Συμπληρώνουν προηγούμενες αντιασφα-λιστικές μεταρρυθμίσεις και γι’ αυτό και κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης δεν έχουν να αρθρώσουν ούτε ένα επιχείρημα ουσίας απέναντι στο σχέδιο που υπερασπίζεται και προωθεί η κυβέρνηση. Η κριτική τους περιορίζεται σε συγκρίσεις με δικούς τους προηγούμενους νόμους και το μόνο που επιβεβαιώνει είναι ότι κάθε επόμενη «μεταρρύθμιση» κάνει χειρότερα τα πράγματα για το λαό, φέρνει ακόμα σκληρότερα μέτρα.
Το Προσφυγικό είναι ένα ακόμα μέτωπο όπου χρειάζεται να ανέβει η παρέμβαση των λαϊκών δυνάμεων, μπροστά και στην απεργία. Με την πολιτική τους, κυβέρνηση και ΕΕ δημιουργούν προϋποθέσεις εγκλωβισμού χιλιάδων ξεριζωμένων στην Ελλάδα και όσο αυτό συνειδητοποιείται από τους ίδιους, η απελπισία και τα αδιέξοδα μεγαλώνουν.Σήμερα, η έκφραση της αλληλεγγύης είναι αναγκαία, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται επαφή, συζήτηση, έμπρακτη βοήθεια στην προσπάθεια αυτών των ανθρώπων και των οικογενειών τους να πιέσουν για να ανοίξει ο δρόμος προς τις χώρες προορισμού, να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα, να πάψουν να τους εκμεταλλεύονται τα κάθε λογής κυκλώματα.Χρειάζεται, παράλληλα, επίμονη διαφωτιστική δουλειά στους χώρους εργασίας, όπου στις συζητήσεις το ζήτημα του Προσφυγικού είναι κυρίαρχο. Να κατανοείται η προσφυγιά ως άμεση συνέπεια του ιμπεριαλιστικού πολέμου, που γίνεται για τα κέρδη των λίγων. Εχει, δηλαδή, την ίδια ρίζα και την ίδια αιτία με την ένταση της εκμετάλλευσης στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο, για να ξεπεράσει το κεφάλαιο την κρίση του, να ξαναμοιραστεί η πίτα στο πλαίσιο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Ο αγώνας που δίνουν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα, με αιχμή το Ασφαλιστικό και τα άλλα μέτρα της κυβέρνησης, δεν είναι «μια κι έξω», δεν τελειώνει ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί η ψηφοφορία στη Βουλή, όποτε κι αν γίνει. Η αναμέτρηση με το την συνολκά ακολουθούμενη  πολιτική χρειάζεται επιμονή και υπομονή, σκληρή δουλειά και συγκέντρωση ολοένα και περισσότερων δυνάμεων μέσα από κάθε μάχη. Οι μέρες που διανύουμε συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 130 χρόνων από την εξέγερση του Σικάγου, την Πρωτομαγιά του 1886. Δικαιώματα που απέσπασε η εργατική τάξη μέσα από σκληρούς και αιματηρούς αγώνες, όπως το οκτάωρο, παίρνονται σωρηδόν πίσω. Αν δεν υπάρξει καθοριστική παρέμβαση του λαϊκού κινήματος, οι επόμενες γενιές θα γνωρίσουν το πιο άγριο, το πιο σάπιο πρόσωπο του  σημερινού συστήματος.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ)

Προηγούμενο άρθρο

Το σόου των Εξεταστικών

Επόμενο άρθρο

Με αφορμή τα γεγονότα στην Ειδομένη