Αυτό που καθορίζει

Η εμπλοκή στον πόλεμο με όλους τους τρόπους επιβεβαιώνεται ξανά τις μέρες αυτές ότι αποτελεί όρο ύπαρξης και αναβάθμισης των συμφερόντων της αστικής τάξης, εκπλήρωσης των «εθνικών» στόχων της, μπροστά στους οποίους δεν διστάζει για τίποτα. Είτε πρόκειται για τις ζωές των ναυτεργατών που παίζονται «κορόνα - γράμματα» στη Μαύρη Θάλασσα και στα Στενά του Ορμούζ, είτε για τις Ενοπλες Δυνάμεις που αναλαμβάνουν και την «εν πλω διοίκηση» της επιχείρησης «Aspides», εκεί ακριβώς που σήμερα κλιμακώνεται ο πόλεμος.

Η συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο για τα συμφέροντα του κεφαλαίου δεν αφορά απλά κάποια δήθεν «μακρινά» πεδία μαχών, αλλά καθορίζει τα πάντα, και γι' αυτό πρέπει να γίνει κριτήριο δράσης, κινητοποίησης, πολιτικών επιλογών για όλο τον λαό.

Οι δεσμεύσεις για «στρατηγικά αυτόνομη ΕΕ», «έτοιμη για πόλεμο έως το 2030», καθορίζουν ότι η άγρια φοροληστεία και τα ματωμένα πλεονάσματα θα συνεχίσουν να φορτώνονται στις πλάτες του λαού για να γεμίζουν τα ταμεία του πολέμου. Οτι οι πολεμικές δαπάνες θα συνεχίσουν να «εξαιρούνται» από τη δημοσιονομική «πειθαρχία», που την ίδια ώρα θα σφίγγει σαν μέγγενη τις λαϊκές ανάγκες σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια. Οτι οι υποδομές για τις ανάγκες του λαού σε αντιπυρική, αντιπλημμυρική, αντισεισμική προστασία, για ασφαλείς, φτηνές μεταφορές, θα συνεχίσουν να βρίσκονται στον πάτο των «προτεραιοτήτων» του αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του, για να τρέχουν τα έργα «διττής» - πολεμικής χρήσης, η «στρατιωτική Σέγκεν» και τα υπόλοιπα έργα του πολέμου.

Οι υπογραφές στις αποφάσεις της πρόσφατης ΝΑΤΟικής Συνόδου για «πολεμική βιομηχανική επανάσταση», τα «ντιλ» των μονοπωλίων στο πλαίσιο του προγράμματος «ReArm Europe», σηματοδοτούν εκτός των άλλων και νέα άγρια αντεργατική επίθεση, την «κανονικότητα» των 13ωρων, των μισθών πείνας, της παραπέρα «απελευθέρωσης» των απολύσεων και της δουλειάς έως τα βαθιά γεράματα, των νεκρών και των σακατεμένων στα γκέτο της εργοδοσίας, ώστε τα εγχώρια μονοπώλια να βάλουν το χέρι στη «μαρμίτα» της πολεμικής οικονομίας.

Τα συμβόλαια των εγχώριων ομίλων που προωθούν την «ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ» στην περιοχή, τα διυλιστήρια που κάνουν το «βενζινάδικο» του 6ου Στόλου, τα σχέδια για την «ενεργειακή απεξάρτηση» της ΕΕ από τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, η συμμετοχή στην «επαναχάραξη» του χάρτη των εμπορικών και άλλων διαδρομών, συνολικά όσα μπλέκουν τη χώρα πιο βαθιά στους ενεργειακούς, εμπορικούς και άλλους ανταγωνισμούς, αποτελούν την άλλη όψη της ενεργειακής φτώχειας, της ακρίβειας που εκτοξεύεται για τον λαό.

Αυτά βαφτίζουν «σταθερότητα» η κυβέρνηση, σε αυτά δεσμεύονται και όλα τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, με πρώτη την σάπια σοσιαλδημοκρατία, το κόμμα Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ, τα υπολείμματα του ΣΥΡΙΖΑ και λοιπούς. Ολοι μαζί συνυπογράφουν την πολιτική της εμπλοκής, άρα και όσα αυτή σηματοδοτεί, και η απάτη είναι μεγάλη όταν λένε ότι μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούν τάχα να ικανοποιούνται και οι λαϊκές ανάγκες.

Αυτή η «μεγάλη εικόνα» δείχνει και με τι έχει να αναμετρηθεί σήμερα ο λαός: Κάθε φορά που οι εργαζόμενοι δίνουν τη μάχη της Συλλογικής Σύμβασης και για αυξήσεις στους μισθούς, που οι αυτοαπασχολούμενοι παλεύουν ενάντια στη θηλιά των χρεών και των νέων χαρατσιών, που οι βιοπαλαιστές αγρότες παλεύουν να μείνουν στη γη τους και να παράγουν, κάθε αγώνας για δημόσια και δωρεάν Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, για τις σύγχρονες ανάγκες, αντικειμενικά αναμετριέται με τις «προτεραιότητες» του αστικού κράτους και των κομμάτων του κεφαλαίου, με την πολιτική που στηρίζει τους πολέμους για τα κέρδη των καπιταλιστών.

Οι ελπιδοφόροι αγώνες όλου του προηγούμενου διαστήματος, οι απεργίες σε μια σειρά κλάδους, το σύνθημα «Δώστε λεφτά για μισθούς - Υγεία - Παιδεία. Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους», με το οποίο εκατοντάδες σωματεία ετοιμάζουν το μεγάλο παλλαϊκό - πανελλαδικό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ, δείχνουν ότι ο λαός μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Απαντάνε από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων στο πραγματικό δίλημμα: Με τη σταθερότητα του αγώνα ενάντια στη «σταθερότητα» του πολέμου και της εκμετάλλευσης. Σε αυτόν τον δρόμο πρωτοστατεί το ΚΚΕ, φωτίζει με την ανατρεπτική του πολιτική πρόταση τον δρόμο της σύγκρουσης, τη διέξοδο από τον κόσμο των πολέμων και της εκμετάλλευσης, και γι' αυτό η συμπόρευση μαζί του αποτελεί το συμφέρον της τεράστιας λαϊκής πλειοψηφίας.