Εκτελεστική και δικαστική εξουσία…

Έχουμε μάθει από την Γαλλική Επανάσταση ακόμη για την αρχή του «διαχωρισμού των εξουσιών». Φυσικά και η ιστορία του τόπου μας αλλά και η παγκόσμια έχει αποδείξει ότι κάτι τέτοιο δεν πρακτικά υπάρχει στο σύστημα που υποτίθεται γέννησε κάτι τέτοιο. Το δικαστικό σύστημα αποτελεί θεσμό με συγκεκριμένο καθήκον στο πλαίσιο άσκησης της αστικής εξουσίας. Με δεδομένο, βεβαίως, ότι η λεγόμενη αστική διάκριση των εξουσιών στην πραγματικότητα είναι τυπική, αφορά έναν απλό καταμερισμό, αφού νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία συνενώνονται στο ένα και το αυτό: Στη στήριξη των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης, . Κάτι, βεβαίως, που αποτελεί την αιτία για το ότι ταξικά ανεξάρτητη Δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει. Γεγονός που έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές. Ιδια είναι η αιτία για το γεγονός ότι στο εσωτερικό του δικαστικού συστήματος εκδηλώνονται οξυμένες κόντρες και αντιπαραθέσεις.
Θυμίζουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που εκδηλώνονται τέτοιες αντιθέσεις και κόντρες στο εσωτερικό της δικαστικής εξουσίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν τα παραδικαστικά κυκλώματα, κόντρες κατά τη διάρκεια διαφόρων διαδικασιών εκλογών μέσα στο δικαστικό Σώμα κ.ά.
Είναι σίγουρο ότι αυτές οι διαδικασίες, οι κόντρες και αντιπαραθέσεις αφορούν και την προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει πολιτικά το δικαστικό σύστημα. Κάτι που άλλωστε πάντοτε επιδίωκαν και πετύχαιναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, τόσο όσον αφορά το δικαστικό σύστημα όσο και άλλους θεσμούς της κρατικής εξουσίας.
Ομως, αντικειμενικά ο προβληματισμός πάει και παραπέρα. Σχετίζονται, για παράδειγμα, οι κόντρες και οι αντιπαραθέσεις με θεσμικές αλλαγές, που προωθούνται στην κατεύθυνση του πιο αποτελεσματικού κράτους στη στήριξη των στόχων των οικονομικά ισχυρών; Σχετίζονται με διαδικασίες ξαναμοιράσματος της επιχειρηματικής πίτας, με την αναδιάταξη του επιχειρηματικού τοπίου που επιχειρείται από την κυβέρνηση; Υπάρχουν και άλλες πλευρές που δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε να υποθέσουμε;Τα ερωτήματα μένουν ανοιχτά και αναπάντητα.
Σε κάθε περίπτωση, μέσα από τις κόντρες αυτές και αντιπαραθέσεις αναδίνεται η δυσωδία ενός συστήματος που σαπίζει και μαζί του σαπίζουν και οι θεσμοί του, οι πολιτικές πρακτικές όσων το στηρίζουν, φτάνοντας στο σημείο της αντιπαράθεσης επιπέδου κλειδαρότρυπας ή ποιος ξέρει τι άλλα θα δουν τα μάτια μας το επόμενο διάστημα. Σε κάθε περίπτωση, ο λαός, οι εργαζόμενοι χωρίς να αποπροσανατολίζονται από τα κύρια μέτωπα που πρέπει να βρεθούν στην προσοχή τους (δηλαδή εξελίξεις στη διαπραγμάτευση, Ελληνοτουρκικά, όξυνση των αντιθέσεων στη Μ. Ανατολή), πρέπει και από αυτήν την υπόθεση να βγάζουν συμπεράσματα ότι οι τέτιοι θεσμοί της εξουσίας δεν γιατρεύονται και ότι δεν μπορεί να προσδοκούν τίποτα από τη λεγόμενη «εξυγίανσή» τους και «εύρυθμη λειτουργία» τους που πάντα θα έχουν αντιλαϊκό περιεχόμενο.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη "ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Προηγούμενο άρθρο

ΕΛΣΤΑΤ: Συνεχίστηκε η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών

Επόμενο άρθρο

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Ψέματα αράδα και στο βάθος νέες περικοπές...