Ελληνοτουρκικά...

Η αδιαμφισβήτητη κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων εντός ΝΑΤΟικού πλαισίου, στην όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις κυρίαρχες τάξεις της Τουρκίας και της Ελλάδας για το γεωστρατηγικό ρόλο τους στην περιοχή, έρχεται και κουμπώνει με ευρύτερες, επικίνδυνες για τους λαούς εξελίξεις στην περιοχή, όπου συγκεντρώνουν παραπέρα δυνάμεις - αν δεν συγκρούονται ήδη - ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και διαύλων.
Η όλη υπόθεση έχει μια σειρά ποιοτικά χαρακτηριστικά που αξίζουν επισήμανσης. Κατ’ αρχάς, η τουρκική προκλητικότητα εκδηλώθηκε το τελευταίο διάστημα ποικιλοτρόπως: Με  αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε 16 ελληνικά νησιά. Της ελληνικής και της κυπριακής υφαλοκρηπίδας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Της ισχύος της Συνθήκης της Λοζάνης. Επίσης, μετουρκικά υποβρύχια να σουλατσάρουν κοντά σε ελληνικά νησιά. Ακόμα, με αίτημα της Αγκυρας να μην περιλαμβάνονται σε ασκήσεις 11 ελληνικά νησιά, τα οποία χαρακτηρίζει αποστρατιωτικοποιημένα, και ειδικά το Καστελόριζο, που επηρεάζει τη χάραξη των ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.Διόλου τυχαία, η αμφισβήτηση για το Καστελόριζο έγινε ίδιες μέρες με την τριμερή Σύνοδο Κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου στο Κάιρο, με τα σχέδια ενίσχυσης της ενεργειακής συνεργασίας των τριών κρατών πάνω και στην εκμετάλλευση κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου δηλώνουν κυριαρχία.
Επιπρόσθετα, οι αμφισβητήσεις αυτές με στόχο το γκριζάρισμα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου δεν έγιναν μόνο από την κυβέρνηση Ερντογάν ή κάποιους «εθνικιστικούς κύκλους» της Αγκυρας, αλλά με τη στήριξη όλων των κυρίαρχων τμημάτων της τουρκικής άρχουσας τάξης, που πέρα από κάποιες επιμέρους μεταξύ τους αντιδικίες, όλοι τους, με τον έναν να κόβει και τον άλλο να ράβει, στήριξαν και στηρίζουν την πολιτική αμφισβητήσεων της Άγκυρας.
Από την πλευρά μας τονίζουμε ότι τα Ελληνοτουρκικά κομμάτι ευρύτερων σχεδίων και ανταγωνισμών στην περιοχή γι’αυτό και εγκυμονούν τεράστιους κινδύνους.Η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ κινείται σταθερά στο μοτίβο των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην κατεύθυνση συμμετοχής στο ευρωατλαντικό πλαίσιο, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, επιδιώκοντας, μάλιστα, ενεργό ρόλο στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Τη δραστηριότητα αυτή τη συνοδεύει με την επιχειρηματολογία πως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ εγγυώνται την ασφάλεια και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Σε κάθε περίπτωση, οι τέτοιοι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις οδηγούν αντικειμενικά σε επικίνδυνες εξελίξεις. Επικίνδυνες εξελίξεις, όπου - διόλου αθώα του αίματος - αναζητά ρόλο και η ντόπια αστική τάξη με τις κυβερνήσεις της. Παραχωρεί π.χ. βάσεις και άλλες στρατιωτικές υποδομές και υποστήριξη για την υλοποίηση ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, τάζει στήριξη με συγκέντρωση, διαχείριση και διάχυση πληροφοριών στα αρμόδια ΝΑΤΟικά επιτελεία, αναλαμβάνοντας ήδη επικίνδυνες για το λαό αποστολές, βαθαίνοντας την εμπλοκή του σε τούτο το κουβάρι που βρωμοκοπά μπαρούτι, διεκδικώντας γεωστρατηγική αναβάθμιση ώστε να διεκδικήσει μεγαλύτερο μερίδιο από την “λεία”, αυτή για την οποία θυσιάζονται πάντα οι λαοί.
Τα παραπάνω, προφανώς, αποσιωπώνται από κόμματα και ΜΜΕ, που βάζουν μπροστά σαν φερετζέ δήθεν την «ψύχραιμη» και «νηφάλια» αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων, ακόμα και την αποσιώπησή τους. Στην πραγματικότητα, θέλουν να αποκρύψουν από το λαό το πού πάνε να τον μπλέξουν για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Εξ ου και δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τους ανθρώπους του μόχθου, από την επαγρύπνηση, την ενημέρωση και τον οργανωμένο και ανειρήνευτο λαϊκό αγώνα κόντρα στην ελληνική άρχουσα τάξη, στα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στους σχεδιασμούς τους και όσους τα υπηρετούν.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη "ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Προηγούμενο άρθρο

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Ψέματα αράδα και στο βάθος νέες περικοπές...

Επόμενο άρθρο

Το παράδειγμα της ΕΝΚΛΩ