Το … «μισό του Ουρανού»

Τελικά, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποδεικνύεται εφτάψυχη. Ας της το αναγνωρίσουμε: Η 8 του Μάρτη επιβιώνει παρά τις πολύμορφες προσπάθειες να μετατραπεί π.χ ως τη μέρα που γυναικείες παρέες θα κατακλύζουν τα καφέ και τις ταβέρνες. Και αυτό γιατί τα προβλήματα υπάρχουν και οξύνονται και κυρίως δεν μπορεί να κρυφτούν «κάτω από το χαλί». Από αυτή την άποψη θεωρούμε θετικό ότι μια σειρά φορείς και οργανώσεις του νομού φέτος ειδικά πήραν πρωτοβουλίες για τον ουσιαστικό εορτασμό της «Ημέρας της Γυναίκας». Όμως πολλά θα πρέπει να γίνουν ώστε η γυναίκα (και σε τοπικό επίπεδο) να βγει από το σπίτι διεκδικώντας μαζί με τον άνδρα και τα παιδιά της τη ζωή και τα δικαιώματα που της στερούν.

Είναι προφανές ότι η 8η Μάρτη αποτελεί μια αφορμή για να συλλογιστούμε και ν’ αναστοχαστούμε για την πορεία του γυναικείου ζητήματος τους αγώνες που εκτείνονται σ’ ενάμιση αιώνα. Στις 8 Μάρτη 1857 οι εργαζόμενες γυναίκες στα ραφτάδικα της Ν. Υόρκης πραγματοποίησαν απεργία διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας (δούλευαν έως και 16 ώρες). Στα αιτήματα ήταν η διεκδίκηση του 10ωρου και η εξίσωση μισθών ανδρών - γυναικών. Η απεργία αντιμετωπίστηκε με την αστυνομία και τα όπλα. Στα 1910 η Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε στη β’ διεθνή συνδιάσκεψη σοσιαλιστριών γυναικών να καθιερωθεί η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Από τότε ως σήμερα έγιναν δεκάδες αγώνες για την ισοτιμία των γυναικών, πολλοί βάφτηκαν με αίμα ωστόσο οι θυσίες δεν πήγαν χαμένες. Oι γυναίκες παλεύουν από καλύτερη θέση οφείλουν όμως να γνωρίζουν τις ρίζες, τις αιτίες, τα γεγονότα μιας μακράς και επίπονης πορείας. Η αιτία της οικονομικής κρίσης δε βρίσκεται στην επιφάνεια, είναι στο βάθος, σαν το σεισμό που τον ζεις, αλλά το ρήγμα δεν το βλέπεις.

Η θέση της γυναίκας μεταβλήθηκε από τότε. Από οικιακό και οικονομικό “εργαλείο” βγήκε στην παραγωγή και την κοινωνική ζωή όπου όμως την περίμεναν νέα δεσμά. Η σύγχρονη κοινωνία και πολιτική κατοχύρωσε τυπικά την ισοτιμία της γυναίκας ωστόσο όρθωσε νέους φραγμούς στις κοινωνικές σχέσεις, στην εργασία και τη μόρφωση. Στις συνθήκες της κρίσης και της βάρβαρης διακυβέρνησης η ανεργία των γυναικών έφτασε το 30% (24% στους άνδρες).  Μία σειρά διαφημιζόμενες ενέργειες για τη γυναίκα όπως η «βοήθεια στο σπίτι» τα «Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης» αποδείχτηκαν εφήμερες απάτες με τη βοήθεια μάλιστα πλευρών της Τοπικής διοίκησης.

Τίποτα δε χαρίζεται, όλα κατακτιούνται. Η Ιστορία αυτό διδάσκει. Αυτό είναι άλλωστε και το μήνυμα του αγώνα και της θυσίας των εργατριών της Ν. Υόρκης το 1857, γι’ αυτό τιμάμε την 8η Μάρτη Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. Ο αγώνας αυτός αποτελεί πηγή έμπνευσης για το σήμερα. Γιατί στις σημερινές συνθήκες είναι μονόδρομος για τις εργαζόμενες, τις άνεργες, τις αυτοαπασχολούμενες, τις αγρότισσες, τις μετανάστριες, τις νέες σπουδάστριες στα ΤΕΙ, ΑΕΙ, να μπουν μαζικά στον αγώνα και να μη συμβιβαστούν με τη ζωή που προετοιμάζουν για τις γυναίκες, για όλους τους εργαζόμενους.

Προηγούμενο άρθρο

ΚΙΛΕΛΕΡ 2014: Ζωντανά τα μηνύματα του

Επόμενο άρθρο

Η Ουκρανία και εμείς