Ο λαός ετοιμάζει τη δική του εξαγγελία: Καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους!

Μία εβδομάδα απομένει για το μεγάλο πανελλαδικό - παλλαϊκό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη. Σε αυτήν την τελική ευθεία κάθε χώρος δουλειάς μπαίνει στο επίκεντρο των συνδικάτων. Για να συμμετάσχουν χιλιάδες εργάτες οργανωμένα από εργοστάσια, εργοτάξια, πολυκαταστήματα, γραφεία και υπηρεσίες, από περισσότερους χώρους, συσπειρωμένοι στα σωματεία τους.

Να διαδηλώσουν πως με τον κόσμο να φλέγεται, με το κεφάλαιο να κηρύττει τον πόλεμο στη ζωή τους, δεν σκοπεύουν να αφήσουν περιθώρια ούτε για αναμονή ούτε για νέες αυταπάτες και κυβερνητικούς σωτήρες. Να βάλουν τη δική τους ατζέντα, κόντρα στην κοστολόγηση της ζωής τους που θα σπάει κόκαλα από τις εξαγγελίες κυβέρνησης και βολικής αντιπολίτευσης.

Για να κάνουν τις δικές τους εξαγγελίες, το δικό τους βήμα οργάνωσης, διεκδίκησης, συντονισμού δράσης, με κριτήριο τις ανάγκες τους και με σύνθημα: «Καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους. Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία».

Οι μέρες μετρημένες, τα περιθώρια μεγάλα

Οι μέρες μπορεί να είναι μετρημένες, όμως τα περιθώρια είναι ακόμα πολλά, ώστε η 5η Σεπτέμβρη να μετατραπεί σε σταθμό για το εργατικό - λαϊκό κίνημα, να αφήσει πολύτιμη παρακαταθήκη για το επόμενο διάστημα.

Οι χιλιάδες εργατοϋπάλληλοι, οι φτωχοί βιοπαλαιστές, νέοι και νέες που θα ανέβουν στη Θεσσαλονίκη να μην μετρήσουν απλά «μια ακόμα κινητοποίηση», αλλά ένα συλλαλητήριο που με τη συμμετοχή, τον παλμό, τα συνθήματά του μπορεί να δώσει πραγματική ανάσα μπροστά στα δύσκολα που έρχονται. Να φωτίσει τις δυνατότητες που γεννιούνται από τη συσπείρωση περισσότερων δυνάμεων στα σωματεία, από τη συμμαχία των εργαζομένων με τους βιοπαλαιστές αγρότες, τους μικρούς αυτοαπασχολούμενους, τους φοιτητές και τους μαθητές, το γυναικείο ριζοσπαστικό κίνημα, απέναντι στον κοινό εχθρό: Την πολιτική του κέρδους που γεννά φτώχεια και πόλεμο.

Τις μέρες εκείνες που η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα θα επιχειρούν να εγκλωβίσουν τον λαό στα ψεύτικα διλήμματα της «σταθερότητας», αυτή η διαδήλωση μπορεί να φέρει πιο ορμητικά στο προσκήνιο τις ανάγκες του λαού, το δικαίωμα στη ζωή με αξιοπρέπεια σε σύγκρουση με τη βαρβαρότητα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και της εκμετάλλευσης.

Το βήμα αυτό που μπορεί να γίνει με το συλλαλητήριο δεν είναι «στο κενό», αλλά παίρνει τη σκυτάλη από πρόσφατες κινητοποιήσεις που φανέρωσαν δυνατότητες και απέδειξαν στην πράξη ότι για τον λαό είναι μονόδρομος ο οργανωμένος αγώνας. Τέτοιες μάχες ήταν οι απεργίες σε μια σειρά κλάδους μέσα στο καλοκαίρι, ήταν κινητοποιήσεις που χάραξαν βαθύτερα τη γραμμή «καμιά θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη», όπως η συντονισμένη απεργία των λιμενεργατών στη χώρα μας και σε λιμάνια της Μεσογείου και της Ευρώπης τον περασμένο Φλεβάρη. Οπως και ο μεγαλειώδης αγώνας των βιοπαλαιστών αγροτών που ένωσαν τη φωνή τους με τα εργατικά συνδικάτα σε όλη τη χώρα στριμώχνοντας την κυβέρνηση και ακυρώνοντας κάθε προσπάθειά της να υπονομεύσει.

Ειδικά φέτος, με την οικονομία να «φοράει τα χακί» και με τη φωτιά του πολέμου εξαπλώνεται, με την κυβέρνηση και τη βολική αντιπολίτευση να ταυτίζονται στο όραμα της εμπλοκής για την αναβάθμιση της αστικής τάξης, ο λαός έχει κάθε λόγο να βρεθεί σε θέσεις μάχης.

Το συλλαλητήριο του Σαββάτου μπορεί να αποτελέσει τέτοιο βήμα, να φανερώσει νέες δυνάμεις, την ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα σε ευρύτερα τμήματα εργαζομένων να αναμετρηθούν με αυτή την πολιτική. Να είναι χιλιάδες όσοι διαδηλώνουν και χρεώνουν τις ευθύνες στην κυβέρνηση και τα ευρωΝΑΤΟικά κόμματα για τον όλεθρο στον οποίο σέρνουν τον λαό για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Να γίνει σημείο καμπής

Αυτή είναι η απάντηση και σε ερωτήματα όπως «τι μπορεί να αλλάξει με το συλλαλητήριο»; Η μαζική και αποφασιστική συμμετοχή μια τέτοια κινητοποίηση μπορεί να γίνει σημείο καμπής για χιλιάδες εργαζόμενους. Να έχουν μετρήσει καλύτερα τις δυνάμεις τους, να ενεργοποιηθούν και να διευρυνθούν δυνάμεις που οργανώνονται και σπάνε τα κηρύγματα «σιγής» του κεφαλαίου και των κομμάτων του, γυρνούν την πλάτη στα καλέσματα «σταθερότητας» και υποταγής στα «θέλω» των ομίλων.

Να πολλαπλασιαστούν όσοι παύουν να έχουν προσδοκίες από τη «δευτέρα παρουσία» της «δίκαιης ανάπτυξης», όσοι γυρνούν την πλάτη στα οράματα της «παραγωγικής ανασυγκρότησης» διακρίνοντας ότι κάθε τέτοιο όραμα στηρίζεται ακριβώς στην ένταση της εκμετάλλευσης, στο χτύπημα εργατικών δικαιωμάτων, σε μισθούς πείνας, ξήλωμα συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Αλλωστε, οι ίδιοι που θα παρουσιάζουν τα κοστολογημένα προγράμματά τους, συμφωνούν σε ό,τι τσακίζει τον λαό: Στα ματωμένα πλεονάσματα και τη δημοσιονομική σταθερότητα, στη θωράκιση τραπεζιτών και βιομηχάνων, στις ΝΑΤΟικές δαπάνες και στην πολεμική οικονομία.

Και, αν στη ΔΕΘ τσακώνονται για το ποιο αστικό κόμμα «κλέβει το πρόγραμμα του άλλου» και ποιος θα τα «πει πρώτος» για να μην του τα «αντιγράψουν», στο συνδικαλιστικό κίνημα τα στελέχη τους, μαζί κάνουν πλάτες σε κυβέρνηση και εργοδοσία. Γι' αυτό και όλοι μαζί υπέγραψαν την «Κοινωνική Συμφωνία» Παναγόπουλου - Κεραμέως για την καθήλωση των μισθών και τη «σταθερότητα» των κερδών, ενώ τώρα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να υπονομεύσουν το μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο.

Στον δρόμο της ανατροπής

Το συλλαλητήριο λοιπόν του Σαββάτου δίνει απάντηση στο «τι πρέπει να γίνει», στο τι κίνημα χρειάζεται σήμερα για να ανατραπεί αυτή η βαρβαρότητα.

Ενα κίνημα που να συσπειρώνει τη μεγάλη πλειοψηφία των εργατικών σωματείων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τους αγροτικούς συλλόγους των βιοπαλαιστών της υπαίθρου, τους φορείς και τα σωματεία των αυτοαπασχολούμενων της πόλης, τους ριζοσπαστικούς γυναικείους συλλόγους, τους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους, τα μαθητικά συμβούλια.

Τέτοιοι φορείς άλλωστε διοργανώνουν το συλλαλητήριο, αυτοί είναι που καλούν σε μαζική συμμετοχή: Για να μπει φρένο στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, να βρίσκει τείχος κάθε φορά που επιδιώκει να επιτεθεί σε κατακτήσεις και δικαιώματα. Για να απαιτηθεί η απεμπλοκή της χώρας από τα πολεμικά σφαγεία, να μην πληρώσει ο λαός τα σπασμένα των ανταγωνισμών. Για μέτρα που θα ανακουφίσουν το λαϊκό εισόδημα.

Τα σωματεία που είναι μέσα στη φωτιά της μάχης μπορούν να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος στην κυβέρνηση και στην πολιτική της.

Αυτό μπορεί να γίνει πράξη ενώνοντας όλες τις εστίες αντίστασης και αγώνα για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα, μέσα από τον πολλαπλασιασμό των δυνάμεων που δεν αποδέχονται πως κάποια κυβέρνηση μπορεί να προσφέρει οτιδήποτε θετικό για τον λαό. Που διατρανώνουν ότι για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Για να γίνει ακόμα πιο εμφανές πως όταν ο λαός οργανώνεται, όταν βάζει στο στόχαστρο τον πραγματικό ένοχο, την πολιτική του κέρδους και όσους την υπηρετούν, μόνο τότε μπορεί να δώσει ώθηση για ακόμα μεγαλύτερες αλλαγές υπέρ του, για τη ρήξη με το σημερινό σάπιο σύστημα.

Στις 5 Σεπτέμβρη υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να πραγματοποιηθεί ένα συλλαλητήριο που θα σπάσει στην πράξη το αφήγημα κυβέρνησης και βολικής αντιπολίτευσης πως ο λαός αποδέχεται τα αδιέξοδα της πολιτικής τους.

Που θα απαντά στο δίλημμα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» και θα φωτίζει τον δρόμο της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης, ώστε ο πλούτος και οι δυνατότητες της εποχής να υπηρετούν τις ανάγκες του λαού, όχι τα κέρδη των λίγων.

Επόμενο άρθρο

Συνέπεια