Περί Συλλογικών Συμβάσεων

Ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία για τις συμβάσεις που δόθηκαν στη δημοσιότητα, δείχνουν ότι το πρώτο πεντάμηνο του 2017 υπογράφτηκαν 135 επιχειρησιακές συμβάσεις, 9 κλαδικές και 4 τοπικές. Είναι φανερό ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις, πολλές από τις οποίες υπογράφονται από «ενώσεις προσώπων», υπερισχύουν συντριπτικά των κλαδικών, που κι αυτές περιλαμβάνουν όρους πολύ μακριά απ' όσα ίσχυαν το 2009, πριν την κρίση. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που δίνει τον τόνο στην αγορά εργασίας είναι η υπεροχή των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών συμβάσεων, και μάλιστα με αμοιβές στο ύψος του κατώτερου μισθού. Το καθεστώς αυτό γνωρίζει ιδιαίτερη άνθιση μετά το 2012, που υπογράφτηκε η ΠΥΣ για τον κατώτερο μισθό και τις συμβάσεις, την οποία ανανέωσε η κυβέρνηση με το τελευταίο, 4ο μνημόνιο.

Τώρα, παραμυθιάζουν τους εργαζόμενους ότι μετά το 2018 θα ξεπαγώσει το καθεστώς των Συλλογικών Συμβάσεων και θα ...αναζωογονηθεί ο θεσμός. Πρόκειται για ψέμα ολκής, αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις του κουαρτέτου, που ζητάει διευκρινίσεις ακόμα και για τις γενικόλογες διακηρύξεις που εντάχθηκαν στο τελευταίο μνημόνιο για τα Εργασιακά και τις συμβάσεις. Οπως και να 'χει, το 2018 θα μετράμε πλέον έξι ολόκληρα χρόνια με την αντεργατική νομοθεσία που καθήλωσε τον κατώτερο μισθό και κατέστησε «κουρέλι» τις κλαδικές συμβάσεις. Στο διάστημα αυτό, οι χιλιάδες επιχειρησιακές που έχουν υπογραφτεί, με άθλιους όρους οι περισσότερες, έχουν διαμορφώσει μια νέα κατάσταση στην αγορά, που θωρακίζει τα εργοδοτικά συμφέροντα, ανεξάρτητα από το αν κάποτε, στο αόριστο μέλλον, επανέλθει τυπικά η «αρχή της υποχρεωτικότητας» ή της καλύτερης σύμβασης. Η κυβέρνηση μπορεί και σ' αυτόν τον τομέα να υπερηφανεύεται για την υπεραπόδοση που έχει η πολιτική της για το κεφάλαιο...

Προηγούμενο άρθρο

Κατασκευασμένη εικόνα για την απασχόληση

Επόμενο άρθρο

Ζητάνε από το λαό να ματώνει στο διηνεκές