Φόβος, οργή ή ώριμη σκέψη;

Οι επόμενες εκλογές «θα είναι αναμέτρηση ανάμεσα στο φόβο και την οργή» διατείνονται διάφοροι αναλυτές, προσπαθώντας να διαμορφώσουν κριτήριο ψήφου σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα.

Η ΝΔ ποντάρει στο φόβο για να κινητοποιήσει ανάλογα ανακλαστικά που οδηγούν σε συντήρηση της υπάρχουσας  κατάστασης. Ορθώνει σκιάχτρα επερχόμενης καταστροφής αν δεν συνεχιστεί η δική της εκδοχή πολιτικής υπέρ των οικονομικά ισχυρών. Καλεί σε έγκριση ενός δρόμου που, όπως ισχυρίζεται, «μέσα από κόπους και θυσίες» μπορεί να οδηγήσει σε φωτεινά μονοπάτια.

Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάρει στη λαϊκή αγανάκτηση για την εφαρμοζόμενη πολιτική, για να καλλιεργήσει την ψευδαίσθηση ότι αρκεί να φύγουν αυτοί που κυβερνούν τώρα και να αναδειχτεί αυτός σε κυβέρνηση, να αλλάξει ορισμένα πράγματα στον τρόπο υλοποίησης της πολιτικής αυτής, χωρίς  ουσιαστικά να αλλάξει η ουσία της. Ολα θα γίνουν εντός του πλαισίου που καθορίζουν η ΕΕ, οι στόχοι για ανάκαμψη των κερδών, για ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, διαβεβαιώνουν στελέχη του.

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο, η ΝΔ θέλει να εμφανιστεί ως εγγύηση στους φοβισμένους και ο ΣΥΡΙΖΑ ως ελπίδα στους θυμωμένους και αγανακτισμένους. Και οι δυο επιδιώκουν να αποπροσανατολίσουν, να συγκαλύψουν το ταξικό περιεχόμενο της πολιτικής τους, να κρύψουν ότι και οι δύο δουλεύουν αντικειμενικά και πέρα από διακηρύξεις για συμφέροντα ξένα και εχθρικά προς τα  λαϊκά συμφερόντων, γι’ αυτά των επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου.

Για τα λαϊκά στρώματα, δεν πρέπει να υπάρχουν πλαστά διλήμματα. Στις εκλογές - και στις εκλογές - εκφράζεται αυτούσια σε πολιτικό επίπεδο η ταξική αντιπαράθεση. Στη συστηματική προσπάθεια που κάνουν, μέσα από κοκορομαχίες, τα κόμματα του σύγχρονου αστικού διπολισμού να κρύψουν την ουσία της ταξικής αντιπαράθεσης, ώστε να βγει ενισχυμένη η πολιτική της ανταγωνιστικότητας με όποιο μείγμα διαχείρισης, το λαϊκό κίνημα έχει καθήκον να αντιτάξει τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, να δείξει ότι αυτές δεν χωράνε στο πλαίσιο μιας πολιτικής που σε όποια παραλλαγή της υπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Αρκετές φορές έως τώρα ο λαός επέλεξε το μικρότερο κακό, τιμώρησε τον ένα ή τον άλλο τους εκφραστές (ουσιαστικά) του κεφαλαίου, έκοβε τα κεφάλια της «Λερναίας Υδρας» χωρίς να εξαφανίσει την ίδια. Από κάθε σημείο ξεπήδαγαν άλλα δυο και τα λαϊκά βάσανα συνεχίζονταν.Το μεγάλο επομένως ζήτημα σε τούτες τις εκλογές είναι καταρχήν να μην φοβηθεί με όσα τον τρομοκρατούν. Ο μόνος φόβος για τα συμφέροντα του είναι η συνέχιση της πολιτικής αυτής έστω και με παραλλαγές. Οσο δε αφορά την δικαιολογημένη οργή που νοιώθει αυτή δεν πρέπει να εκφραστεί “τυφλά” αλλά να πιάσει πραγματικά τόπο, να μην “σκορπίσει” δηλαδή είτε σε αντιδραστικά μορφώματα (π.χ Χρυσή Αυγή), σε “χαβαλέ” σχήματα ή υποψήφιους. Με τη σκέψη στην επόμενη μέρα, όπου όλα τα προβλήματα θα είναι παρόντα, να σκεφτεί πού θα “ακουμπήσει” και με ποιον θα συμπορευτεί στους αγώνες που είναι αναγκαίοι μετεκλογικά...

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)

Προηγούμενο άρθρο

Πρόσωπα ή πολιτική;

Επόμενο άρθρο

Προς όλα τα τοπικά ΜΜΕ: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ»