Ποιοι τελικά είναι οι φίλοι μας;

Πολύ συζήτηση γίνεται με βάση τις επαφές και τις συναντήσεις των στελεχών της κυβέρνησης με εκπροσώπους ξένων κυβερνήσεων σχετικά με το ζήτημα του ποιο είναι «φίλοι και ποιοι «εχθροί» της χώρας μας στο εξωτερικό. Μάλιστα ορισμένα ΜΜΕ σπεύδουν με μεγάλους τίτλους να καλλιεργήσουν στην λεγόμενη κοινή γνώμη παρόμοια συναισθήματα, επιδιώκοντας να επιδράσουν στο θυμικό των πολιτών…Ας δούμε, όμως, τι είναι αυτοί οι δήθεν «φίλοι του ελληνικού λαού» και τι θέλουν από τη χώρα μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση των ΗΠΑ μέσω του προέδρου τους Ομπάμα.Οι ΗΠΑ - που καλούν τη Γερμανία να χαλαρώσει την περιοριστική πολιτική στην Ευρωζώνη - μέσω του πρέσβη τους στην πρόσφατη συνάντησή του με στελέχη της νέας συγκυβέρνησης ζήτησαν η Ελλάδα να συνεχίζει να συμμετέχει στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ στην περιοχή, δηλαδή να συμβάλλει στις επεμβάσεις και την επαναχάραξη των συνόρων, να είναι θύτης κατά άλλων λαών. Ταυτόχρονα, ζήτησαν να συνεχιστούν οι λεγόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, δηλαδή τα αντιλαϊκά μέτρα και οι ιδιωτικοποιήσεις ή συμπράξεις του Δημοσίου με ιδιώτες προκειμένου η χώρα να γίνει πιο ελκυστική για επενδύσεις. Είναι φανερό ότι οι αντιθέσεις και συμβιβασμοί ΗΠΑ - Γερμανίας δεν αφορούν τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.

Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι, πάρα τις διακηρύξεις περί του αντιθέτου, στις ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι ασκείται λιγότερο περιοριστικό μείγμα, τα εργατικά - λαϊκά στρώματα δεν έχουν δει καμιά προκοπή. Κυριαρχούν τα μεροκάματα πείνας για εκατομμύρια εργαζόμενους, οι εργασιακές σχέσεις γαλέρας, τα σχεδόν 50 εκατομμύρια ανασφάλιστων και εξαθλιωμένων, που φυτοζωούν στα συσσίτια της φιλανθρωπίας. Την ίδια ώρα, βέβαια, από την πολιτική Ομπάμα βγαίνουν ωφελημένοι οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Οι δε κυβερνήσεις του Νότου (της Ιταλίας, της Γαλλίας ) με τις οποίες η κυβέρνηση θέλει από κοινού ν’ «αλλάξει την Ευρώπη» , που συντάσσονται και αυτοί με τη χαλάρωση της δημοσιονομικής σταθερότητας στην Ευρωζώνη - αυτό εννοούν ως τέλος της λιτότητας - προκειμένου να διατεθούν κεφάλαια στη στήριξη των επενδυτικών σχεδίων των επιχειρηματικών ομίλων των κρατών τους, εφαρμόζουν κανονικά τις γενικές αντιλαϊκές κατευθύνσεις που ισχύουν σε όλη την ΕΕ, στο όνομα της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, δεν αμφισβητούν το πλαίσιο των αντιλαϊκών συνθηκών και κανόνων της ΕΕ, στις οποίες άλλωστε τη δέσμευσή της δηλώνει και η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Το μενού περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, απελευθέρωση απολύσεων, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, περικοπές σε κοινωνικά δικαιώματα κ.ά.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι αυτοί τσακώνονται για τα δικά τους συμφέροντα και μέσα στον τσακωμό συνυπάρχει και ο συμβιβασμός.Και από τα προηγούμενα γίνεται κατανοητό ότι όλοι αυτοί μπορεί φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ και της νέας συγκυβέρνησης να είναι. Φίλοι του ελληνικού λαού όμως δεν μπορεί να είναι με τίποτα. Οι ανταγωνισμοί και οι κόντρες τους, για το ποιος θα χάσει και ποιος θα κερδίσει, τόσο σε επίπεδο Ευρωζώνης και ΕΕ όσο και στην παγκόσμια αγορά δε θα φέρουν τίποτα θετικό στους εργαζόμενους. Πολύ περισσότερο που όλοι οι παραπάνω συμφωνούν στην ανάγκη να προχωρήσουν αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις (βλέπε: μεταρρυθμίσεις), στο όνομα της υπεράσπισης της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου και της στήριξης της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Το πιο επικίνδυνο, όμως, για τους λαούς είναι να μπουν κάτω από τη σημαία των διαφορετικών αντιτιθέμενων στρατοπέδων στους ανταγωνισμούς ανάμεσα σε μεγάλα διαφορετικά μονοπωλιακά συμφέροντα, να ποντάρουν εκεί όλες τις ελπίδες τους για ανάκαμψη της ζωής τους.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη "ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Προηγούμενο άρθρο

Γιατί μας κάνει εντύπωση;

Επόμενο άρθρο

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΖΑΧΑΡΗΣ:Υποσχέσεις χωρίς χρονοδιάγραμμα