Σοκ διαρκείας

«Δεν έχουμε ακόμα καταλάβει ότι έτσι θα είναι πια ο κόσμος. Δεν θα φτάσουμε σε ένα σημείο όπου τα σοκ θα έχουν τελειώσει»...

Τα λόγια αυτά της επικεφαλής του ΔΝΤ, με τα οποία περιγράφει ότι πλέον τα διαδοχικά σοκ είναι η νέα κανονικότητα, δεν χωρούν και πολλές αναγνώσεις. Ακόμα και με τα δικά τους λόγια, τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία ξεκαθαρίζουν ότι είναι αναπόδραστη κανονικότητα για το σύστημα η εναλλαγή κάθε είδους κρίσεων και πολέμων. Επομένως, τα χειρότερα που επιφυλάσσει στους λαούς είναι μπροστά.

Τέτοιες προειδοποιήσεις για «σοκ διαρκείας» πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα, αποτελώντας την καλύτερη απάντηση στους μύθους που καλλιεργούν είτε η κυβέρνηση για τις «κοσμογονίες» της πολιτικής της, είτε οι επίδοξοι «σωτήρες» με τις δεσμεύσεις τους για φιλολαϊκή τάχα «σταθερότητα» μέσα από την κυβερνητική εναλλαγή.

Η πραγματικότητα είναι ήδη εδώ για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, που η ζωή τους θρυμματίζεται. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να παίρνει «ανάσες» το κεφάλαιο από την καπιταλιστική κρίση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που γενικεύεται, απαιτώντας διαρκώς θυσίες για τα κέρδη.

Αυτή η πραγματικότητα αποτυπώνεται στα στοιχεία ερευνών όπως η πρόσφατη του ΙΟΒΕ, με τον λαό εν έτει 2026 να στερείται στοιχειώδη αγαθά, με 7 στα 10 νοικοκυριά να δυσκολεύονται να τα φέρουν βόλτα, με την Υγεία - εμπόρευμα να αποτελεί όλο και περισσότερο «ατομική ευθύνη», με το κόστος της στέγης να ρουφάει το εισόδημα κ.ο.κ.

Προειδοποιήσεις όπως η παραπάνω από το ΔΝΤ πιστοποιούν και κάτι ακόμα: Οτι η βαρβαρότητα αυτή δεν αποτελεί κάποια παρέκκλιση, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιων «κακών κυβερνητικών χειρισμών», ούτε κάποιων δυσλειτουργιών στα αστικά κράτη, που μέσα από «αναμορφώσεις» μπορούν να διορθωθούν.

Αντίθετα, είναι οι αδυσώπητοι νόμοι του καπιταλισμού, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Είναι οι σφοδρές αντιφάσεις στο εσωτερικό των αστικών τάξεων και των συμμαχιών τους, οι λυσσαλέοι ανταγωνισμοί για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, που σέρνουν τον κόσμο στον όλεθρο του πολέμου και στα κάθε φορά πρωτόγνωρα «σοκ».

Αυτή είναι η πηγή του κακού που οδηγεί τον λαό να διαπιστώνει ότι κάθε κυβέρνηση είναι ακόμα χειρότερη από την προηγούμενη, και ότι καμία κυβέρνηση δεν «κυβερνά» μόνη της, αντίθετα βρίσκει πολύτιμη στήριξη από την κάθε φορά «βολική» αστική αντιπολίτευση.

Το δίλημμα λοιπόν είναι κρυστάλλινο: Σε ποιο μέλλον μπορεί ο λαός να «επενδύσει», πώς προετοιμάζεται να αναμετρηθεί με έναν κόσμο «διαδοχικών σοκ»;

Ο ένας δρόμος είναι αυτός της αναμονής, της λογικής «τα κεφάλια μέσα» μήπως αποφευχθούν τάχα τα χειρότερα. Είναι ο δρόμος που θέλει τους εργαζόμενους θεατές, να περιμένουν εξελίξεις «από τα πάνω», μέσα από την αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, με κυβερνητικές εναλλαγές και τις υποσχέσεις για το «μικρότερο κακό». Είναι ο δρόμος που ανοιχτά ομολογείται από τα ίδια τα αστικά επιτελεία ότι φέρνει τον κόλαφο του πολέμου, διαδοχικές κρίσεις και διαρκή ανασφάλεια.

Ο άλλος είναι ο δρόμος της οργάνωσης και της δράσης, με τον λαό πρωταγωνιστή, διεκδικητή για τη ζωή και το μέλλον που του αξίζει τον 21ο αιώνα. Ο δρόμος της αντεπίθεσης απέναντι σε κυβερνήσεις, κράτος, ΕΕ και ΝΑΤΟ, της ρήξης με αυτό το σάπιο σύστημα.

Μόνο σε αυτόν τον δρόμο μπορεί ο λαός να γίνει πιο δυνατός και αντί να δίνει «ψήφο εμπιστοσύνης» σε κυβερνήσεις που τον τσακίζουν, να γίνεται ο πιο δύσκολος αντίπαλός τους. Αντί να υπομένει τη ζωή - βάσανο από τα αδιέξοδα αυτής της εφιαλτικής «κανονικότητας», να διευρύνει την αμφισβήτηση μέχρι να την ανατρέψει.

Σε αυτόν τον δρόμο, με το ΚΚΕ πιο ισχυρό, μπορεί να προκαλεί εκείνος απανωτά «σοκ» στο σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Τετάρτη 10 Ιούνη 2026