Τελικά για όλα φταίει η «διαφθορά»;

 «Τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης και προόδου» χαρακτηρίζει τη διαφθορά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, σε μήνυμά του εν όψει της παγκόσμιας ημέρας κατά της διαφθοράς. «Από τη διαπλοκή των ελίτ μέχρι το φακελάκι στο γιατρό, από το πολιτικό μαύρο χρήμα μέχρι το γρηγορόσημο, από την ανοχή στη φοροδιαφυγή μέχρι τους πελατειακούς διορισμούς, τα πολλά και διαφορετικά επίπεδα εκδήλωσης του φαινομένου δείχνουν ότι πρόκειται για συστημική διαφθορά και αυτό κάνει εξαιρετικά δύσκολη αλλά και επιτακτικά αναγκαία την καταπολέμησή της», συμπληρώνει.

Πρόκειται για μία συνηθισμένη επωδό, που χρόνια τώρα ακούμε και από διάφορους πολιτικούς εκπροσώπους. Πολύ περισσότερο το τελευταίο διάστημα σε μία προσπάθεια με βάση την εξέλιξη κρίση του συστήματος, να ρίξουν εκεί τις ευθύνες και να αποκρύψουν και τις πραγματικές αιτίες του φαινομένου αλλά κυρίως τις αιτίες της ίδιας της κρίσης.

Τι κρύβουν όμως πραγματικά απ' το λαό; Ότι η διαφθορά είναι φαινόμενο σύμφυτο με το ίδιο το σύστημα, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και οικονομικά ισχυρών. Οι «μίζες» προς κόμματα και πολιτικούς για παράδειγμα είναι το «αγαπημένος σπορ» όλων των μεγάλων εταιριών προκειμένου να εξασφαλίσουν λόγου χάρη κρατικές αγορές για τα προϊόντα τους. καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Προκύπτει αντικειμενικά, αφού το αστικό πολιτικό σύστημα και οι κρατικοί μηχανισμοί είναι ταξικά ταγμένοι στην υπεράσπιση μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων. Η διαφθορά δεν μπορεί συνεπώς να καταπολεμηθεί στο έδαφος του καπιταλισμού, αφού είναι το ιδανικό για την καλλιέργειά της. Αποπροσανατολίζουν όσοι αποδίδουν την ασκούμενη πολιτική στους «διεφθαρμένους πολιτικούς», σύνθημα - σημαία των κάθε λογής «αντιμνημονιακών». Συσκοτίζουν τον ταξικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος, συγκαλύπτουν ότι τα μέτρα που φορτώνουν βάρη στις λαϊκές πλάτες απορρέουν από μια ενιαία, καλά επεξεργασμένη στρατηγική υπέρ του κεφαλαίου, της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας του. Ότι θα παίρνονταν ακόμα κι αν δεν υπήρχε ίχνος διαφθοράς, ακόμα και στην υποθετική περίπτωση μιας υποδειγματικά «χρηστής διαχείρισης».

Το ερώτημα για το λαό πρέπει να τεθεί με όρους ταξικούς: όχι ποιος είναι «διαπλεκόμενος» και ποιος όχι, αλλά ποιος υπηρετεί ποιας τάξης τα συμφέροντα; Μόνο τότε μπορεί να δοθεί σωστή απάντηση απ' τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. 

Προηγούμενο άρθρο

Αρμόδιοι της Αυτοδιοίκησης ακούστε τους γονείς

Επόμενο άρθρο

ΔΕΗ, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Κυβέρνηση και κοινωνική ευαισθησία