Τώρα που ξεκαθαρίζει η πολιτική ατμόσφαιρα…

Γίνονται όλο και πιο καθαρά, με βάση τις μέχρι τώρα κινήσεις της κυβέρνησης μια σειρά ζητήματα που είχαν μείνει «θολά» κατά την προεκλογική περίοδο:

1. Η διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης αποτελεί τμήμα τής γενικότερης διαπάλης και πίεσης μεταξύ των κυβερνήσεων και των αστικών τάξεων της ΕΕ, για τη διαχείριση των υπερχρεωμένων κρατών, για το πώς θα επιμεριστεί το κόστος ανάκαμψης της Ευρωζώνης από τη στασιμότητα.Για παράδειγμα η Ιταλία, η Γαλλία και άλλα υπερχρεωμένα κράτη, όπως είναι και η Ελλάδα, επιθυμούν να υπάρχει χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής, ενώ ταυτόχρονα υλοποιούν προγράμματα περικοπών εργατικών - λαϊκών κατακτήσεων, κοινωνικών παροχών, ενώ και η ελληνική κυβέρνηση δεν μιλάει ούτε καν για ανάκτηση έστω ενός μεγάλου μέρους των τεράστιων απωλειών που είχε ο λαός αυτά τα χρόνια.Διεκδικούν να περιορισθεί το ποσό της κρατικής χρηματοδότησης που σήμερα πάει στην εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους, καθώς και ορισμένες κρατικές επιδοτήσεις -άμεσα ή έμμεσα για επενδύσεις- να μην υπολογίζονται ως ελλείμματα στους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Αυτή είναι η ουσία της περίφημης "επανεκκίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας".

2.Σε αυτή τη διαπραγμάτευση εμπλέκονται ενεργά και οι ΗΠΑ, εξού και τα μηνύματα δήθεν "αλληλεγγύης" του Ομπάμα προς την ελληνική κυβέρνηση, με κίνητρο τον περιορισμό της ηγεμονίας της Γερμανίας στην Ευρώπη.Αφορά, και τον ανταγωνισμό του δολαρίου και του ευρώ, που αποτελούν διεθνή αποθεματικά νομίσματα.Την ίδια στιγμή, που όλοι μαζί μιλάνε για συνέχιση των μεταρρυθμίσεων, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι στη γλώσσα τους, μεταρρυθμίσεις, είναι κυρίως μέτρα της λεγόμενης «μείωσης του κόστους εργασίας», δηλαδή αντεργατικά μέτρα.

Επιπλέον, είναι ένας πόλεμος με σοβαρές γεωπολιτικές προεκτάσεις, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, την περιοχή της Αν. Μεσογείου, της Μ. Ανατολής, συνολικότερα της Ευρασίας. 

3. Ομολογείται πλέον από την κυβέρνηση, ότι την επόμενη ημέρα θα υπάρχει πρόγραμμα.Κι όταν ακούμε πρόγραμμα πρέπει να καταλαβαίνουμε ότι εννοούν συμφωνία με τους εταίρους.Το αν θα ονομαστεί μνημόνιο ή κάπως αλλιώς…

Το αν θα ελέγχεται από υπαλλήλους της τρόικα ή απευθείας από τα «αφεντικά» τους, δηλαδή την Κομισιόν, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ αλλά και τους μηχανισμούς εποπτείας που ήδη έχει συγκροτήσει η ΕΕ για όλες τις χώρες – μέλη. Είναι δευτερεύον ζήτημα, δεν αλλάζει την ουσία και την ζοφερή για το λαό πραγματικότητα.

Γιατί το μνημόνιο είναι, επί της ουσίας, η εξειδίκευση της γενικής πολιτικής, των κατευθύνσεων της ΕΕ.

Και για να μην ξεχνιόμαστε. Όλα τα πιθανά σενάρια διαπραγμάτευσης που έχουν πέσει στη συζήτηση εντός και εκτός Ελλάδας, και δημοσίως και «κεκλεισμένων των θυρών» έχουν ακόμα μια βασική παραδοχή: Ότι ο λαός θα αποπληρώσει, νωρίτερα ή αργότερα, μεγάλο μέρος ενός κρατικού χρέους, από δάνεια και άλλα, από τα οποία όχι μόνο δεν ωφελήθηκε στο ελάχιστο, αλλά ούτε καν ευθύνεται για τη δημιουργία του όλα αυτά τα χρόνια, ούτε θα ευθύνεται βέβαια και από δω και πέρα. Επομένως όχι στην παθητική αναμονή και την μοιρολατρία από μέρους του λαού και των φορέων του, αλλά αγωνιστική διεκδίκηση των όσων όλα αυτά τα χρόνια έχουν στερήσει, των όσων νέων έρχονται και κυρίως διεκδίκηση της κάλυψης των σύγχρονων αναγκών του!

Προηγούμενο άρθρο

Τι λογής «ανεξάρτητη και περήφανη πολιτική;»

Επόμενο άρθρο

Οι καταστροφές δεν είναι «φυσικά φαινόμενα»!