Βέροια: Εκδήλωση του ΚΚΕ για την υπεράσπιση της υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς

Με μαζική συμμετοχή εργαζομένων πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση με τίτλο «Με το ΚΚΕ στον αγώνα για την υπεράσπιση της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Αυτή η ζωή μας αξίζει», που διοργάνωσε η ΤΕ Ημαθίας του ΚΚΕ, την Κυριακή 1 Νοέμβρη στη Βέροια.

Στην εκδήλωση μίλησε ο Βαγγέλης Ντίνος, μέλος της ΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και Αντιπρόεδρος του Κλαδικού Σωματείου Ενέργειας Κεντρικής Μακεδονίας. Παρεμβάσεις έκαναν η Παναγιώτα Ρόζου, συνδικαλίστρια- τεχνική επιθεωρήτρια, ο Δημήτρης Ντομούζης, μεταπτυχιακός απόφοιτος κλινικής τοξικολογίας και υποψήφιος διδάκτορας εργατικής τοξικολογίας. Την πείρα από τους χώρους εργασίας μετέφεραν εργαζόμενοι και εκπρόσωποι σωματείων, όπως του νοσοκομείου Βέροιας και το Επισιτισμού που αναφέρθηκαν σε νίκες που κατάφεραν σε ζητήματα υγείας και ασφαλείας.

Ξεκινώντας την ομιλία του ο Βαγγέλης Ντίνος, είπε: «Συζητάμε σήμερα για το δικαίωμα οι εργαζόμενοι να πηγαίνουν στη δουλειά τους και να επιστρέφουν ζωντανοί και υγιείς στα σπίτια τους.

Ενα δικαίωμα που θα έπρεπε, με βάση τις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας, να θεωρείται αυτονόητο. Κι όμως, το 2026, σε μια εποχή που η παραγωγικότητα της εργασίας έχει εκτοξευτεί, που υπάρχουν συστήματα αυτοματισμού, ψηφιακής παρακολούθησης, πρόβλεψης βλαβών και εκτίμησης κινδύνων, οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να σκοτώνονται και να σακατεύονται για το μεροκάματο.

Δεν πρόκειται για κάποιο παράδοξο. Πρόκειται για την πραγματικότητα ενός συστήματος στο οποίο η παραγωγή δεν οργανώνεται με κριτήριο τις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά το καπιταλιστικό κέρδος.

Γιατί η τεχνολογία που θα μπορούσε να μειώνει τις ώρες εργασίας και την έκθεση σε επικίνδυνες συνθήκες, χρησιμοποιείται για να εντατικοποιείται η παραγωγή. Οι αυτοματισμοί που θα μπορούσαν να απαλλάσσουν τον άνθρωπο από βαριές και ανθυγιεινές εργασίες, αξιοποιούνται για να μεγαλώνει η παραγωγή με λιγότερους εργαζόμενους.

Και την ίδια στιγμή που οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι ανακοινώνουν κερδοφορία εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, οι εργάτες μετρούν νεκρούς συναδέλφους, σοβαρούς τραυματισμούς, επαγγελματικές ασθένειες.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που επιχειρούν να κρύψουν πίσω από τις ωραίες λέξεις για την ''ανάπτυξη'', την ''ανταγωνιστικότητα'' και την ''επιχειρηματικότητα''.

Τα εργατικά δυστυχήματα δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά

Οταν ο χρόνος συντήρησης μιας βιομηχανικής εγκατάστασης μεταφράζεται σε απώλεια κερδών, η πίεση για ταχύτερη ολοκλήρωση των εργασιών γίνεται το πραγματικό ''αφεντικό''.

Η ασφάλεια, αντί να αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση, αντιμετωπίζεται διαρκώς ως παράγοντας που πρέπει να χωρέσει μέσα στους οικονομικούς στόχους της επιχείρησης.

Αυτό είναι το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται οι επικίνδυνες συνθήκες.

Εμείς αρνούμαστε να συνηθίσουμε αυτή την πραγματικότητα. Δεν δεχόμαστε να θεωρείται φυσιολογικό ότι η οικονομική ανάπτυξη των λίγων θα συνοδεύεται από μια ατέλειωτη αλυσίδα νεκρών και σακατεμένων εργατών».

Ανέφερε ότι το 13ωρο και η εντατικοποίηση δεν είναι άσχετα με τα εργατικά δυστυχήματα. Η μείωση του εργάσιμου χρόνου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαία προϋπόθεση για την υγεία, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής.

Ανέδειξε τις ευθύνες του κράτους και των κυβερνήσεων, σημειώνοντας ότι αυτή η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί «έχει τη σφραγίδα της πολιτικής που ακολούθησαν διαχρονικά οι κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, η καθεμιά με τη δική της συμβολή στη διαμόρφωση και διατήρηση του αντεργατικού πλαισίου. Οι νόμοι για τη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου, την ευελιξία, τις εργολαβίες και την αποδυνάμωση των συλλογικών συμβάσεων δεν έπεσαν από τον ουρανό. Αποτελούν πολιτικές επιλογές με σαφή ταξικό προσανατολισμό. Υλοποιούν τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, τη μείωση του λεγόμενου εργασιακού κόστους και τη μεγαλύτερη προσαρμογή της εργασίας στις ανάγκες της κερδοφορίας».

Τόνισε ότι η πολεμική οικονομία κάνει ακόμη πιο επικίνδυνη αυτή την πορεία. «Η πολεμική οικονομία αφορά την κατεύθυνση των επενδύσεων, τον κρατικό προϋπολογισμό, τις προτεραιότητες της βιομηχανίας, τις υποδομές, τις μεταφορές, την ενέργεια. Αφορά την προσπάθεια να προσαρμοστεί ολόκληρη η οικονομία στις ανάγκες των πολεμικών ανταγωνισμών. Και τι απαιτεί αυτή η προσαρμογή από τους εργαζόμενους; Περισσότερη εντατικοποίηση, μεγαλύτερη ευελιξία, διαθεσιμότητα της παραγωγής, πίεση για την ταχεία ολοκλήρωση έργων και παραγγελιών. Το ίδιο κριτήριο που υποτάσσει την ασφάλεια στην κερδοφορία αποκτά ακόμη πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά όταν συνδέεται με τις πολεμικές ανάγκες και τους ανταγωνισμούς των κρατών», είπε.

Αναφέρθηκε στην εμπειρία της Ουκρανίας όπου οι εργαζόμενοι στους τομείς της ενέργειας, της ύδρευσης και των τεχνικών υποδομών καλούνται να συνεχίζουν τη δουλειά τους κάτω από τους βομβαρδισμούς. Επισκευάζουν ηλεκτρικά δίκτυα, υποσταθμούς, αγωγούς και εγκαταστάσεις ύδρευσης, πολλές φορές σε περιοχές που έχουν ήδη δεχτεί επιθέσεις και εξακολουθούν να αποτελούν στόχους. Και τόνισε ότι η πάλη για την προστασία της εργατικής ζωής δεν μπορεί να διαχωριστεί από την πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς.

Ακόμα ανέδειξε ότι η ενεργειακή ακρίβεια και η πολεμική οικονομία έχουν κοινό ταξικό υπόβαθρο, ότι οι εργαζόμενοι σε όλη την Ευρώπη αντιμετωπίζουν κοινά προβλήματα. Και στάθηκε στην μεγάλη παρακαταθήκη της 30ής Οκτώβρη που μπορεί να δυναμώσει τον διεθνή συντονισμό των εργαζομένων και να δώσει συνέχεια στους αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και στον πόλεμο.

Φώτισε την δύναμη που βρίσκεται στην οργάνωση και στον συλλογικό αγώνα και την πραγματική διέξοδο που βρίσκεται σε έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης: «Η διέξοδος βρίσκεται στην ανατροπή αυτής της εξουσίας, στον σοσιαλισμό, με κοινωνική ιδιοκτησία στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο.

Σε μια κοινωνία όπου η παραγωγή θα σχεδιάζεται για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών και όχι για το κέρδος των μετόχων, η υγεία και η ασφάλεια θα αποτελεί στοιχείο του ίδιου του παραγωγικού σχεδιασμού. Δεν θα μπαίνει στη ζυγαριά με τις αποδόσεις των επιχειρηματικών ομίλων.

Και αυτή η προοπτική δεν είναι ξεκομμένη από τους σημερινούς αγώνες. Αντίθετα, αποτελεί την κατεύθυνση που μπορεί να δώσει συνέχεια, βάθος και προοπτική στην πάλη για κάθε μικρή και μεγάλη εργατική κατάκτηση».

Ο Δημήτρης Ντομούζης, αναφέρθηκε στο βαρύ φόρο αίματος που πληρώνει η εργατική τάξη: «Το 2025, σύμφωνα με την ΟΣΕΤΤΕ έχασαν 201 εργαζόμενοι την ζωή τους, σχεδόν ένας θάνατος κάθε μέρα δηλαδή σε χώρο εργασίας. Πάρα πολλοί επίσης συνάδελφοι μας τραυματίστηκαν βαριά. Μόνο για το 2026, μέχρι σήμερα, τα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα και οι σοβαροί τραυματισμοί στην Ελλάδα κινούνται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα (με πάνω από 140 νεκρούς να έχουν καταγραφεί).

(...) Πολλαπλάσια φυσικά είναι τα θύματα επαγγελματικών ασθενειών, με επιστημονικά δεδομένα και υπολογισμούς να ανέρχονται στα 2000 ετησίως! Σε αυτές τις απώλειες περιλαμβάνονται καρκίνοι, πνευμονοπάθειες, ηπατοπάθειες, καρδιοπάθειες κ.α. που εμφανίζονται από το αστικό κράτος ως "φυσικά αίτια".

(...) Χιλιάδες είναι επίσης τα κρούσματα επαγγελματικών ασθενειών, που οδηγούν σε χρόνια αναπηρία, συχνά σε πρόωρη αναπηρική σύνταξη ή αναπηρία και ανικανότητα για εργασία για μικρότερο χρονικό διάστημα».

Αναφέρθηκε σε παραδείγματα από την επαγγελματική του εμπειρία ως χημικός σε διάφορους βιομηχανικούς χώρους, λέγοντας: «Δεν παρέχονται τα ΜΑΠ σε όλους τους εργαζόμενους που εκτίθενται σε δυνητικά τοξικούς αλλά και τοξικούς παράγοντες. Ακόμα και όταν παρέχονται, είτε βρίσκονται σε κάκιστη κατάσταση, μειώνοντας έτσι τον δείκτη προστασίας, είτε παρέχονται τελευταία στιγμή πριν κάποιο ενδεχόμενο έλεγχο εργασίας. Επιπλέον, τα χημικά αντιδραστήρια δεν αποθηκεύονται σε σωστούς χώρους, ώστε να περιορίζεται η αλλοίωσή τους αλλά και κυριότερο, η πιθανή τους αλληλεπίδραση με κάποιο άλλο χημικό ή εργασιακό παράγοντα που μπορεί να προκαλέσει ισχυρή χημική αντίδραση όπως φωτιά, διάβρωση ή ακόμα και πολύ ισχυρή έκρηξη. Στις περισσότερες βιομηχανικές εγκαταστάσεις δεν υπάρχουν επαρκή συστήματα εξαερισμού, για να απομακρύνουν τις τοξικές αναθυμιάσεις που μπορεί να προκληθούν. Αυτό οδηγεί επίσης στην υπερσυσσώρευση τοξικών χημικών νεφών στο εργασιακό περιβάλλον, στα οποία εκτίθενται συστηματικά οι εργαζόμενοι και μπορεί να προκαλέσουν καρκίνο ανώτερου αναπνευστικού, ηπατικό, νεφρικό αλλά και του δέρματος».

Ως ένα πολύ αδύναμο σημείο στα σύγχρονα εργοστάσια-γαλέρες ανέφερε την έλλειψη επιμόρφωσης των εργαζομένων πάνω σε ζητήματα υγείας και ασφάλειας, με το πρόσχημα από την εργοδοσία της «δέσμευσης παραγωγικού χρόνου». Όπως είπε, οι περισσότεροι εργαζόμενοι που έρχονται σε επαφή με επικίνδυνα χημικά δεν γνωρίζουν ούτε τι ακριβώς προϊόν χειρίζονται, ούτε τους πιθανούς κινδύνους που μπορούν να προκύψουν σε περίπτωση εσφαλμένης χρήσης του. «Αυτό φυσικά, δεν αποτελεί ευθύνη του εργαζόμενου, αλλά του κράτους που δεν έχει θεσπίσει υποχρεωτικές επιμορφώσεις εργαζομένων στην βαριά βιομηχανία αλλά και του εργοδότη που θεωρεί «χάσιμο χρόνου» να μορφώσει το προσωπικό του εντός του εργάσιμου χρόνου», σημείωσε.

«Η πρωτοβουλία του ΚΚΕ για τη διοργάνωση της εκδήλωσης με θέμα την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, έρχεται σε μια στιγμή που η κατάσταση για την εργατική τάξη έχει φτάσει στο απροχώρητο», είπε η Παναγιώτα Ρόζου.

Σημείωσε ότι ο πρόσφατα ψηφισμένος αντεργατικός νόμος Κεραμέως που θεσμοθετεί τις 13 ώρες δουλειάς, «αποτελεί τη χαριστική βολή και γκρεμίζει ότι απέμεινε από τα θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων, που κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες. Οι διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν διαμορφώσει ένα ισχυρό νομικό οπλοστάσιο υπέρ των επιχειρήσεων, με στόχο τη μείωση του εργατικού κόστους.

Η κατάργηση του 8ώρου και του πενθημέρου, ο δραστικός περιορισμός του δικαιώματος στην απεργία, η καθολική μισθολογική καθίζηση, η πλήρης απελευθέρωση των απολύσεων και το νέο, αυταρχικό πειθαρχικό δίκαιο στο Δημόσιο, συνθέτουν μια σκληρή πραγματικότητα.

Τα δικαιώματά μας υπονομεύονται καθημερινά, επιστρέφοντας τους εργαζόμενους σε περασμένες δεκαετίες εργασιακού μεσαίωνα. Η κατάργηση του 8ωρου και η επέκταση των 13 ωρών δουλειάς που μπορεί να φθάσουν μέχρι και 78 ώρες εργασίας την εβδομάδα, θα οδηγήσουν τους εργαζόμενους σε πλήρη εξουθένωση με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια και υγεία τους. Η υπέρβαση του ημερήσιου ορίου των 8 ωρών εργασίας συνδέεται άμεσα με την κατακόρυφη αύξηση των εργατικών ατυχημάτων και των επαγγελματικών ασθενειών».

Ανέφερε ότι η συστηματική εργασία 13 ωρών ημερησίως θεωρείται επικίνδυνη και ανθυγιεινή. «Η εργασία πάνω από 55 ώρες την εβδομάδα, επιφέρει βίαιη κατάρρευση της υγείας των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού κατά 35% παραπάνω και τον κίνδυνο ισχαιμικής καρδιοπάθειας κατά 17%, σύμφωνα με μελέτες πολλών επιστημονικών φορέων διεθνώς. Άλλωστε οι τραυματισμοί, οι ασθένειες από την κόπωση και τα εργατικά ατυχήματα, καταγράφονται ιδιαίτερα σε υπερωριακό χρόνο ή σε χρόνο υπερεργασίας, ως αποτέλεσμα της εντατικοποίησης».

Ανέδειξε ότι οι εργασιακοί χώροι συχνά μετατρέπονται σε παγίδες θανάτου και τα εργατικά ατυχήματα αυξάνονται κάθε χρόνο, σε ευθεία σύνδεση με την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, με τα μέτρα ασφάλειας και υγείας να αντιμετωπίζονται ως κόστος και βάρος από την εργοδοσία, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη διπλή τραγωδία στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους.

Ακόμα αναφέρθηκε στην αποδυνάμωση των ελεγκτικών μηχανισμών λέγοντας ότι «η απαξίωση και υποβάθμιση αποτυπώνεται ξεκάθαρα στις τραγικές ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό, εξειδικευμένο εξοπλισμό και τις αναγκαίες υλικοτεχνικές υποδομές», με αποτέλεσμα σήμερα στον κάθε Επιθεωρητή Ασφάλειας και Υγείας να αναλογούν για έλεγχο 1.475 επιχειρήσεις και 10.755 εργαζόμενοι!

Μίλησε για τα σοβαρά κενά στη γεωγραφική κάλυψη της χώρας: Στην Χαλκιδική υπάρχουν 2 μόνο επιθεωρητές για όλο τον νομό, ενώ σε Ιόνια νησιά, Αρκαδία, Λακωνία, Καρδίτσα, Κιλκίς, Πρέβεζα, Φωκίδα, Ευρυτανία, Θεσπρωτία δεν υπάρχει ούτε ένας Επιθεωρητής.

Και τόνισε ότι ουσιαστικές λύσεις μπορούν να υπάρξουν «μόνο αν και τα ζητήματα αυτά αποτελέσουν πεδίο αντιπαράθεσης, πάλης και διεκδίκησης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, μέλημα των ίδιων των εργαζόμενων στους χώρους δουλειάς κόντρα στο φόβο της απόλυσης και της ανεργίας. Μόνο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μπορούν να επιβάλλουν την καθημερινή και μακρόχρονη προστασία της υγείας και της ασφάλειας τους».

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Να καταδικαστούν οι φασίστες της δολοφονικής επίθεσης σε μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ τον Οκτώβριο του 2021 στην Ηλιούπολη Θεσσαλονίκης

Επόμενο άρθρο

Σε επιχειρησιακή ετοιμότητα βρίσκεται η Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας για την αντιμετώπιση των καιρικών φαινομένων που θα καταγραφούν στην ΗΜΑΘΙΑ, βάση του έκτακτου δελτίου επιδείνωσης καιρού