Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης με αφορμή την αναπροσαρμογή των συντάξεων για το 2026 και το κλίμα ευφορίας που καλλιεργούσε πριν τρεις βδομάδες για την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού. Μόλις σε λίγους μήνες αποδείχθηκε πόσο άνθρακας ήταν ο θησαυρός, καθώς σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ο επίσημος πληθωρισμός σε ... Περισσότερα
Στο ίδιο έργο θεατές
από Η Άλλη Άποψη
Εναν ακριβώς χρόνο μετά, η κατάσταση στη Βόρεια Ελλάδα σε ό,τι αφορά την πανδημία θυμίζει μέρες του περσινού Οκτώβρη, με την πληρότητα στις ΜΕΘ/ΜΑΦ COVID να φτάνει πάνω από το 90% και τα νοσοκομεία να στραγγίζουν από προσωπικό, αφού στις εκατοντάδες προϋπάρχουσες ελλείψεις έχουν προστεθεί άλλες 1.500, λόγω των αναστολών εργασίας σε μη εμβολιασμένους υγειονομικούς.
Η κατάσταση αυτή, βέβαια, δεν διαμορφώθηκε τώρα, ούτε στη Β. Ελλάδα ούτε στην υπόλοιπη χώρα, όπου τα προβλήματα δεν είναι μικρότερα. Η αναζωπύρωση της πανδημίας «φωνάζει» εδώ και βδομάδες, όπως δείχνει και το μακάβριο στοιχείο των 30 και πλέον νεκρών καθημερινά, 15.000 συνολικά από την έναρξη της πανδημίας.
Αλλά ούτε και οι λόγοι της νέας έξαρσης αποτελούν μυστικό: Η κατάσταση σε μεγάλους χώρους δουλειάς, όπου τα μέτρα προστασίας είναι ανεπαρκή έως ανύπαρκτα, το άνοιγμα των σχολείων όπως έκλεισαν και επιπλέον με πρωτόκολλα διάδοσης της πανδημίας, η τραγική κατάσταση στα ΜΜΜ, το άνοιγμα πιο πριν του Τουρισμού με τα «πρωτόκολλα» - λάστιχο, όπως απαιτούσαν οι τουριστικοί όμιλοι, είναι οι βασικοί παράγοντες που συντέλεσαν στο τέταρτο κύμα.
Το «νήμα» όλων αυτών είναι και πάλι ορατό: Η διαχείριση της πανδημίας με βάση το κριτήριο του «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο και το κράτος του. Τίποτα απολύτως δεν έκανε η κυβέρνηση για να ενισχύσει το δημόσιο σύστημα Υγείας και να επιτάξει άνευ όρων τον ιδιωτικό τομέα. Αντίθετα, αξιοποιώντας τον αναγκαίο εμβολιασμό ως μέσο διαίρεσης των εργαζομένων και επιβολής νέων αντεργατικών μέτρων, στερεί αυτήν την κρίσιμη ώρα τις δομές Υγείας από πολύτιμο προσωπικό.
Και όχι μόνο αυτό. Ανοίγει διάπλατα την πόρτα για την παραπέρα εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση του συστήματος, με το σχέδιο για το «νέο ΕΣΥ», που περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλα συγχωνεύσεις και λουκέτα, σε μια περίοδο που οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται, όχι μόνο εξαιτίας της COVID αλλά - κυρίως - λόγω των πρόσθετων αναγκών που αντιμετωπίζουν όσοι νόσησαν και, βέβαια, λόγω του αποκλεισμού όλους αυτούς τους μήνες χιλιάδων ασθενών από το σύστημα Υγείας της μίας νόσου.
Ακόμα και τον εμβολιασμό η κυβέρνηση τον παρουσιάζει σαν πανάκεια, κρύβοντας πίσω απ' αυτόν τις ευθύνες της για την κατάσταση στο δημόσιο σύστημα Υγείας, την έλλειψη μέτρων σε βασικούς κρίκους διάδοσης του ιού. Πέρα από το γεγονός ότι η ίδια έχει ευθύνη για την καθυστέρηση των εμβολιασμών, τους χρησιμοποιεί ως μέσο εκβιασμού και ενίσχυσης του «κοινωνικού αυτοματισμού», αξιοποιώντας και τον «βολικό αντίπαλο» των λεγόμενων αντιεμβολιαστών.
Εναν χρόνο μετά, η κατάσταση «κάνει κύκλους» και αναδεικνύει το ίδιο βασικό ζήτημα: Η προστασία της υγείας και της ζωής του λαού είναι υπόθεση της δικής του οργανωμένης πάλης, μέσα από τα σωματεία και τους φορείς του κινήματος, διεκδικώντας προσλήψεις μόνιμων υγειονομικών και άλλων εργαζομένων στο σύστημα Υγείας, χρηματοδότηση από το κράτος στο ύψος των πραγματικών αναγκών, σύγχρονες υποδομές, όπως μπορεί σήμερα να γίνει με βάση την πρόοδο της επιστήμης, της έρευνας, της τεχνολογίας.