Τα «ευρωομόλογα» και το αβέβαιο μέλλον της Ευρωζώνης

Η ελληνική κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ προσυπογράφουν την πρωτοβουλία των 9 κρατών - μελών με πρωταγωνιστές τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, που ζητούν απ' την ΕΕ τη δημιουργία «κορονο-ομόλογων». Στην ουσία ζητούν να αναλάβει η ΕΕ να συνάψει νέα δάνεια, παρέχοντας κοινές εγγυήσεις όλων των κρατών - μελών. Ετσι, υπερχρεωμένα κράτη όπως η Ιταλία και η Ισπανία θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες τους με πολύ χαμηλότερο κόστος απ' αυτό που απαιτεί η έκδοση των δικών τους κρατικών ομολόγων, αξιοποιώντας τη φερεγγυότητα ισχυρών οικονομιών όπως της Γερμανίας και της Ολλανδίας.

Η Γερμανία με τους συμμάχους της (Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία) αρνείται σθεναρά. Πολλοί αστοί πολιτικοί και αναλυτές τής καταλογίζουν ιδεοληπτική, αντιδραστική επιμονή στην άσκηση περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής και αδυναμία να κατανοήσει τις εξελίξεις.

Η αλήθεια είναι ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν θέλει να επωμιστεί τα βάρη των υπερχρεωμένων κρατών της Ευρωζώνης και να διακινδυνεύσει τη θέση της αστικής της τάξης στον διεθνή ανταγωνισμό μπροστά στην κρίση που έρχεται. Δεν πάσχει από ιδεοληπτικές εμμονές. Αποφάσισε ήδη δέσμη μέτρων μεγάλης δημοσιονομικής επέκτασης, με συμπληρωματικό προϋπολογισμό ύψους 750 δισ. ευρώ για την τόνωση της γερμανικής οικονομίας. Θέλει να καρπωθεί τα οφέλη της Ευρωζώνης χωρίς να μοιραστεί τις ζημιές που θα μεγαλώσουν.

Συγκροτεί ειδικό ταμείο σωτηρίας των γερμανικών ομίλων για την αγορά μετοχών προβληματικών εταιρειών απ' το κράτος. Θέλει να διατηρήσει τη δυνατότητα φτηνού δανεισμού που της δίνουν η οικονομική της υπεροχή και το χρέος της που παραμένει κάτω απ' το 60% του ΑΕΠ.

Προτείνει στα κράτη της «συμμαχίας του Νότου» νέα δάνεια για κάθε κράτος απ' τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) που θα συνοδεύονται από νέα επώδυνα μνημόνια. Δάνεια που δεν ξεπερνούν το 2% του ΑΕΠ κάθε κράτους - μέλους (για την Ελλάδα έως 4 δισ. ευρώ), δηλαδή «σταγόνα στον ωκεανό» των αναγκαίων παρεμβάσεων.

Οι εξελίξεις είναι διδακτικές. Αποκαλύπτουν ότι πίσω απ' τα απατηλά συνθήματα της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» και των «ευρωπαϊκών αξιών» κρύβεται ο αδυσώπητος ανταγωνισμός των αστικών τάξεων που συγκροτούν την ιμπεριαλιστική συμμαχία της ΕΕ. Ανταγωνισμός που δυναμώνει όσο αυξάνει η απόκλιση συμφερόντων στο σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης μεταξύ Γερμανίας, Γαλλίας και Ιταλίας, λόγω της ανισόμετρης εκδήλωσης της κρίσης και των συνεπειών της.

Στη φάση που βρισκόμαστε, κάθε αστική τάξη εξετάζει το κόστος μιας «μετωπικής σύγκρουσης» που μπορεί να αποσταθεροποιήσει τη συνοχή της Ευρωζώνης και τις εναλλακτικές δυνατότητές της (π.χ. οι σχέσεις συνεργασίας Ιταλίας - Κίνας). Ιδιαίτερα το γερμανικό αστικό πολιτικό σύστημα εξετάζει τις συνέπειες στην περίπτωση αποσταθεροποίησης της Ευρωζώνης μετά το Brexit και καθώς οξύνεται ο ανταγωνισμός της Γερμανίας με τις ΗΠΑ και την Κίνα, για να καθορίσει τα επόμενα βήματά της και τους αναγκαίους συμβιβασμούς.

Πάνω απ' όλα, οι εξελίξεις διαλύουν το μύθο ότι η ΕΕ μπορεί να αποτελέσει ασπίδα των λαών απέναντι στην κρίση. Ολες οι προαναφερόμενες διαπραγματεύσεις μέσα στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ έχουν έναν κοινό παρονομαστή: Την κρίση θα πληρώσει ξανά ο λαός. Με ή χωρίς ευρωομόλογα, για τους εργαζόμενους προβλέπεται αντιλαϊκή πολιτική μνημονίου διαρκείας. Οι εξελίξεις θα αξιοποιηθούν ως ευκαιρία για να αυξηθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης, να επεκταθούν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, να γίνει ακόμα πιο φθηνή η εργατική δύναμη. Τα επιδόματα που δίνονται έχουν στόχο να διατηρηθεί μια στοιχειώδης αγοραστική δύναμη για να μην «παγώσουν» η κατανάλωση και η κίνηση της καπιταλιστικής οικονομίας.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Πλησιάζουν τις 70.000 τα θύματα του κορονοϊού παγκοσμίως

Επόμενο άρθρο

Πράγα: Αφαίρεσαν το άγαλμα σύμβολο της απελευθέρωσης από τους Ναζιστές