Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Πλήθος αφιερωμάτων για το περίφημο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015. Κοντά σε αυτό και η πρόταση για να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών που έγινε την επομένη του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015.Στο επίκεντρο όλων των παραπάνω δεν ήταν η αναζήτηση της αλήθειας και η εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων από την όλη ιστορία, αλλά κυρίως σύγχρονες προπαγανδιστικές κινήσεις όπως π.χ της κυβέρνησης για να δείξει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από αυτή, είτε προσπάθεια για «rebranding» του Αλ. Τσίπρα και ανασύνθεση γενικότερα της «κεντροαριστερής αντιπολίτευσης».

Ας δούμε όμως την πραγματικότητα με στόχο πάντα να βγουν πολιτικά διδάγματα για το σήμερα.

1. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βγήκε με την υπόσχεση κατάργησης των μνημονίων. Φυσικά χωρίς ρήξη με τις πραγματικές αιτίες που τα γέννησαν (κρίση του συστήματος-Ε.Ε). Τα πρακτικά του συμβουλίου των αρχηγών – που θα πρέπει να δημοσιευτούν- αποκαλύπτουν πως το δημοψήφισμα δεν είχε ούτε ως ερώτημα ούτε και την πρόθεση για έξοδο της χώρας μας από την Ε.Ε, όπως υποστήριζε το μπλοκ των πολιτικών δυνάμεων «μένουμε Ευρώπη».

Με το δημοψήφισμα επιδιώχθηκε να «φορτωθεί» στον λαό (μέσω της ψήφου του)  η επιλογή της υπογραφής του τρίτου μνημονίου, να συνεχιστεί ο δανεισμός της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας και να ξεπεραστεί η καπιταλιστική οικονομική κρίση, συνεχίζοντας την επίθεση στην εργατική τάξη και σε όλο τον λαό, που είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Ηταν η κορύφωση της επιχείρησης εξαπάτησης του ελληνικού λαού από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που αναδείχθηκε με την κάλπικη υπόσχεση για κατάργηση των μνημονίων και τελικά συνέχισε και κλιμάκωσε την πολιτική των κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση καλούσε τον λαό να τηρήσει «στάση αξιοπρέπειας» και να ψηφίσει «ΟΧΙ» στην πρόταση των δανειστών, εκείνη τούς έστελνε τη δική της πρόταση για τρίτο μνημόνιο, με μια λίστα εξίσου βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων.

2.Η υπογραφή του μνημονίου που ακολούθησε με την ψήφο των κομμάτων- πλην ΚΚΕ- δεν ήταν στην πραγματικότητα «προδοσία» ή «στροφή 180 μοιρών» όπως λένε ορισμένοι. Ήταν η λογική-«φυσιολογική»  κατάληξη και αποκάλυψη του πραγματικού στόχου της εξάμηνης διαπραγμάτευσης, που ήταν μια πιο γενναία στήριξη του συστήματος, με ευνοϊκή ρύθμιση του κρατικού χρέους, νέο δανεισμό και νέα επενδυτικά πακέτα, φορτώνοντας τον λογαριασμό στον λαό, όπως και τελικά έγινε. Δεν ήταν αποτέλεσμα «λιποψυχίας», αλλά μεγάλης αποφασιστικότητας του ΣΥΡΙΖΑ να ξελασπώσει το σύστημα, να βγάλει τη «βρώμικη» δουλειά όταν τα παραδοσιακά αστικά κόμματα της «μεταπολίτευσης», η ΝΔ και ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, βρίσκονταν σε αδυναμία λόγω της τεράστιας λαϊκής δυσαρέσκειας που είχε προκαλέσει η πολιτική τους, σε συνθήκες κρίσης, φτώχειας και τεράστιας ανεργίας.

3. Το τι ακολούθησε είναι γνωστό. Εκατοντάδες αντιλαϊκοί μνημονιακοί νόμοι προστέθηκαν στους προηγούμενους απόδειξη ότι τα μνημόνια ήλθαν για να μείνουν. Προχώρησαν με πρωτοφανείς σε ένταση ρυθμούς, πατώντας πάνω και στην απογοήτευση λαϊκών δυνάμεων και εμπέδωσης της λογικής «δεν υπάρχει εναλλακτική». Και εδώ ακριβώς είναι ο ουσιαστικός ρόλος που έπαιξε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ. Έκανε πράγματα που αν το εφάρμοζαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις θα είχαν πέσει! Να θυμίσουμε τις ιδιωτικοποιήσεις (με εμβληματικό παράδειγμα τον ΟΣΕ), το χτύπημα σε εργατικά δικαιώματα, τις περικοπές σε κάθε τομέα που αφορά λαϊκές ανάγκες, την επιβολή αντιλαϊκών φόρων, η αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση του Κατρούγκαλου, την εγκαινίαση του «στρατηγικού διαλόγου» με τις ΗΠΑ, που οδήγησε στη δημιουργία νέων βάσεων, όπως στην Αλεξανδρούπολη.Τότε επίσης αναβαθμίστηκε σε στρατηγική η σχέση της Ελλάδας με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, με αποτέλεσμα να μείνει στα «συρτάρια» η ομόφωνη απόφαση του ελληνικού κοινοβουλίου για αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους.

Αν βγαίνει κάποιο βασικό συμπέρασμα από την όλη ιστορία είναι ότι δεν πρέπει να αναζητηθούν λύσεις στο πλαίσιο του συστήματος και των πολιτικών φορέων που το στηρίζουν, όσο και αν κάποιες φορές φαντάζουν ως «απαραίτητες» , «ρεαλιστικές» και  «δελεαστικές». Η ελπίδα, λοιπόν, βρίσκεται στην απόρριψη των κάθε λογής «σωτήρων», παλιών και νέων, στην ενίσχυση του αγώνα μέσα από τις γραμμές του λαϊκού κινήματος και των φορέων του, του ρεύματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, καθώς και όλων των αντιλαϊκών κυβερνήσεων, των κομμάτων του συστήματος, των διεθνών συμμαχιών τους.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση εφημέριδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της Μαγνησίας

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.