Του Αλέκου Χατζηκώστα*

Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώθηκαν τις μέρες αυτές από τότε που ο Γ. Παπανδρέου, πρωθυπουργός της τότε κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ανακοίνωνε από το Καστελόριζο την ενεργοποίηση του «μηχανισμού στήριξης» ΕΕ και ΔΝΤ, με τον οποίο φορτώθηκαν τα βάρη – μέσω των περίφημων «μνημονίων»- της βαθιάς οικονομικής κρίσης στα λαϊκά στρώματα.

Η κυβέρνηση τότε έκανε λόγο για «νέα Οδύσσεια» που όμως συνεχίζεται, ένας ουσιαστικά  ατέλειωτος Γολγοθάς για το λαό χωρίς Ανάσταση. Εδώ ας δούε αρχικά κάποια «νούμερα». Το ΑΕΠ είναι σήμερα στα επίπεδα που ήταν πριν από 15 χρόνια. Το δημόσιο χρέος απόλυτα αλλά και ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι πολλαπλάσιος από εκείνο πριν από 15 χρόνια. Δίπλα τους διογκώνεται ένα άλλο χρέος, αυτό το ιδιωτικό που είναι… μαμούθ σε σχέση αυτό πριν 15 χρόνια.

Χρόνια όμως  αρκετά για να βγουν κάποια ουσιαστικά κοινωνικά και πολιτικά συμπεράσματα από το λαό.

Οι «εθνικοί στόχοι» όπως μας είπαν,  ήταν ουσιαστικά οι δραματικές περικοπές μισθών και συντάξεων, οι ανατροπές στα Εργασιακά με ξήλωμα των Συλλογικών Συμβάσεων και της όποιας «κοινωνικής ασφάλισης», με επίθεση στη συνδικαλιστική δράση.Με φορολεηλασία, ιδιωτικοποιήσεις και πετσόκομμα προϋπολογισμών για Υγεία και Παιδεία, υποστελέχωση κρίσιμων τομέων, λουκέτα σε νοσοκομεία, διάλυση υποδομών προστασίας του λαού, μαζικό ξεσπίτωμα για τη θωράκιση των τραπεζών κ.ο.κ.

Με τα τρία μνημόνια που έφεραν τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις, πρώτα του ΠΑΣΟΚ, στη συνέχεια της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. και τέλος της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, σε χιλιάδες νόμους κωδικοποιήθηκε το πώς η ζωή του λαού μετριέται ως «κόστος» για τα κέρδη του κεφαλαίου, νόμοι που ήλθαν τότε για να μείνουν και σήμερα.

Από την άλλη η κατάσταση δεν ήταν ίδια για όλους . Κάνοντας «ταμείο», οι μεγαλοεπιχειρηματίες βλέπουν ότι στα 15 αυτά χρόνια όλες οι παραπάνω κυβερνήσεις και η ΕΕ τους έδωσαν τεράστια «όπλα» για την ένταση της εκμετάλλευσης, για το ξεζούμισμα του λαϊκού εισοδήματος, για νέα πεδία επενδύσεων.

Φτάνοντας στο σήμερα γίνεται φανερό ότι δεν μιλάμε για μια περίοδο που ανήκει στο «παρελθόν», ή για μια «έκτακτη συνθήκη» που τελείωσε, αλλά μία δραματική κατάσταση που συνεχίζεται.

Επιβεβαιώνεται ότι η κανονικότητα της εκμετάλλευσης επιβάλλει τέτοια μέτρα - σφαγείο για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, ότι αυτά είναι μόνιμος βραχνάς για τον λαό και τα παιδιά του. Αυτό έδειξαν και τα νέα θηριώδη πλεονάσματα, τα οποία διαφημίζει η κυβέρνηση, παρουσιάζοντας μάλιστα ως ...γαλαντομία τα ξεροκόμματα που επιστρέφει σε ελάχιστους.

Την υπεράσπιση αυτής της «κανονικότητας» υπηρετεί και η συζήτηση σήμερα από διάφορες πλευρές, περί «συναινέσεων», ως ένα από τα πιο «πολύτιμα διδάγματα» της 15ετίας που πέρασε από εκείνη την 23η Απρίλη του 2010.

Οι εργαζόμενοι μπορούν να κάνουν το δικό τους «ταμείο» από αυτήν τη 15ετία - σφαγείο. Και το «ταμείο» δείχνει ότι όλα αυτά τα χρόνια δοκιμάστηκαν τα πάντα, οι συνταγές κάθε είδους: Δοκιμάστηκαν και τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα και τα «επεκτατικά» με «χαλάρωση» και χρηματοδοτήσεις προς το κεφάλαιο μέσα π.χ. από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Δοκιμάστηκαν και μονοκομματικές "αυτοδύναμες" κυβερνήσεις στο όνομα της «σταθερότητας» και κυβερνήσεις συνεργασίας στο όνομα της «συναίνεσης». Και «φιλελεύθερες» και «προοδευτικές» για την αξιοποίηση των διαφόρων «μειγμάτων», μαζί και των «τεχνοκρατών» για «ρεαλιστικές λύσεις» στο ίδιο πάντα πλαίσιο.

Δοκιμάστηκαν, διαψεύστηκαν παταγωδώς και πληρώθηκαν πανάκριβα οι ψεύτικες ελπίδες που έσπειρε και η αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία. Αποδείχθηκε στην πράξη ότι αυτό το σφαγείο της ΕΕ και της εξουσίας των επιχειρηματικών ομίλων δεν μετατρέπεται σε «απάνεμο λιμάνι» για τους λαούς, ότι γίνεται μόνο χειρότερο, ακόμα πιο βάρβαρο και αντιδραστικό.

Το «ταμείο» της περιόδου αυτής προσφέρει πολύτιμα διδάγματα ειδικά σήμερα, που μια νέα κρίση είναι προ των πυλών της ΕΕ, ενώ οι ανταγωνισμοί γίνονται ακόμα πιο σκληροί και πλέον μιλούν ανοιχτά τα κανόνια του πολέμου.

Δείχνει ότι για να μη μετράει ο λαός άλλες χαμένες 15ετίες, είναι μονόδρομος η οργάνωση της πάλης, η διεκδίκηση με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του, απέναντι σε ένα σύστημα που τις θεωρεί «κόστος». Οτι η διέξοδος βρίσκεται στη σύγκρουση με τη βάρβαρη πολιτική του κέρδους των οικονομικά ισχυρών, με την ΕΕ και τις κυβερνήσεις της. Στην ανατροπή της πολιτικής που ορθώνει εμπόδια για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση, κρίσεις και πολέμους.

 

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

Πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της Μαγνησίας 27/4

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.