Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Με αφορμή τις συγκλονιστικές φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής πέρα από το συναίσθημα, έχει γενικευτεί η συζήτηση για τη σημασία τους αλλά και για τη ιστορική πραγματικότητα που αποτυπώνουν. Οι πολύμορφες δυνάμεις του συστήματος (ΜΜΕ, ιστορικοί κ.α) πάνε να διαμορφώσουν μία παραμορφωτική εικόνα της ιστορικής τότε πραγματικότητα με ένας βασικό στόχο: Πυροβολούν το παρελθόν για να χτυπήσουν το μέλλον!

Ας δούμε ορισμένα ζητήματα!

1. Κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν την πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα των εκτελεσμένων, ζητώντας, 82 χρόνια μετά και με το βλέμμα στραμμένο στο "τώρα", να "υπογράψουν" τη δήλωση μετανοίας που αρνήθηκαν τότε. Η διαταγή των ναζί ήταν σαφής. Θα εκτελεστούν 200 κομμουνιστές ανήμερα Πρωτομαγιάς. Σκοπός τους; Να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού μας, ο οποίος τσάκιζε τους κατακτητές και τους συνεργάτες τους με το ΚΚΕ μπροστά, με το ΕΑΜ, την ΕΠΟΝ, τον ΕΛΑΣ, εμπνεόμενος από την προέλαση του Κόκκινου Στρατού που είχε ξεκινήσει. Την ώρα που ο λαός πάλευε ενάντια στους κατακτητές, η άρχουσα τάξη της Ελλάδας είτε συνεργαζόταν μαζί τους, είτε είχε φύγει για το Κάιρο, απουσιάζοντας από τον αγώνα, είτε συνεργαζόταν με τους Αγγλους, υπονομεύοντας την αντίσταση. Ολοι τους σχεδίαζαν την "επόμενη μέρα", μετά την κατοχή, πνίγοντας τον λαό στο αίμα, προκειμένου να προστατέψουν την καπιταλιστική εξουσία.

2. Οι 200 ήταν εργάτες, υπάλληλοι, αγρότες, είχανε οικογένειες, παιδιά, φίλους. Είχαν μάθει να μάχονται κόντρα στο ρεύμα, σε όλες τις συνθήκες, ως στελέχη και μέλη του ΚΚΕ. Στην πλειοψηφία τους ήταν πρόεδροι συνδικάτων και εργατικών οργανώσεων, που πρωτοστάτησαν σε μεγάλους αγώνες τη δεκαετία του 1930. Κανόνας των κρατούμενων κομμουνιστών ήταν: "Να βγούμε από τη φυλακή πιο μορφωμένοι". Παίρνανε δύναμη από την ιδεολογία του κομμουνισμού, από τον σκοπό της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, υπερασπίζονταν - με κόστος διώξεις και βασανιστήρια - το ΚΚΕ, τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση (1917) και τη Σοβιετική Ενωση. Η πλειοψηφία των 200 ήταν κρατούμενοι πριν την τριπλή (γερμανική, ιταλική, βουλγαρική) κατοχή της χώρας, ορισμένοι ακόμα και πριν την επιβολή της δικτατορίας Μεταξά (1936). Ζήτησαν να πολεμήσουν. Το ελληνικό κράτος τούς το αρνήθηκε. Παραδόθηκαν από τις ελληνικές κρατικές αρχές στους κατακτητές. Αυτός είναι ο πατριωτισμός του κεφαλαίου! Οι 200 κομμουνιστές θα απέφευγαν την εκτέλεση αν υπέγραφαν ένα χαρτί που έλεγε "αποκηρύσσω το ΚΚΕ". Δεν το έκαναν. Εβαλαν το "εμείς" πάνω από το "εγώ".Οι 200, όπως και οι μαχητές του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, που έδωσαν έως και τη ζωή τους, αποτελούν πρότυπα αγωνιστών, που διαμορφώθηκαν στη σύγκρουση με τον καπιταλισμό και τις σάπιες αξίες του.  Η Ιστορία επιβεβαιώνει ότι σε μια ταξική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ "εθνική ομοψυχία".

3. Η ιστορική αλήθεια απαντά και σε όσους σήμερα παριστάνουν τους «ανήξερους» για την ιδιότητα των κομμουνιστών, και την ίδια ώρα καμώνονται τους τιμητές των «αγωνιστών και πατριωτών». Καμία «περηφάνια», κανένα «δέος» και «ρίγος» δεν νιώθουν βέβαια όλοι αυτοί για κανέναν αγωνιστή, πόσο μάλλον για τους κομμουνιστές: Απλά προσπαθούν - απ' το «παράθυρο» - να καλλιεργήσουν τον μύθο της «εθνικής ενότητας», που ούτε ποτέ υπήρξε, ούτε πρόκειται να υπάρξει σε μια ταξική κοινωνία. Οι 200 κομμουνιστές της Καισαριανής, όπως και κάθε κομμουνιστής, ποτέ δεν υπερασπίστηκαν την «Ελλάδα» του κεφαλαίου, της εκμετάλλευσης, των πολέμων, και γι' αυτό υπερασπίστηκαν πάντα την Ελλάδα του λαού της, χύνοντας γι' αυτή χωρίς δισταγμό και το αίμα τους. Παλεύοντας για μια πατρίδα ελεύθερη από την εκμετάλλευση και τους εκμεταλλευτές - κηφήνες της, όπου οι εργαζόμενοι θα μεγαλουργούν. Αυτό το παράδειγμα, αυτή τη στάση που εμπνέει και παραδειγματίζει σε εποχές ιμπεριαλιστικών πολέμων και νέων κλονισμών που βρίσκονται μπροστά, προσπαθούν μάταια να «νερώσουν» τώρα οι διάφοροι «τιμητές».

4. Η καλύτερη τιμή στους ηρωικούς αγώνες του λαού μας είναι ο αγώνας σήμερα για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν. Η εποχή μας έχει ομοιότητες με την εποχή του Μεσοπολέμου, περίοδο όπου σφυρηλατήθηκαν οι 200. Έδρασαν και συνελήφθησαν σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, συνθήκες που προσομοιάζουν με τις σημερινές, που είναι πιο πιθανός, για πρώτη φορά μετά από 80 χρόνια, ένας Γ' Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος. Η εικόνα τους δεν είναι κάλεσμα σε «βουβό πένθος», πόσο μάλλον κάλεσμα «εθνικής» υποταγής και στοίχισης κάτω απ' τις σημαίες των εκμεταλλευτών. Είναι «ζώσα μνήμη» και πήχης, έμπνευση των εργατών και τρόμος των εκμεταλλευτών, οδηγός και κάλεσμα για σύγκρουση και για τον σκληρό καθημερινό αγώνα που προετοιμάζει τις νέες νικηφόρες εφόδους της εργατικής τάξης στον ουρανό. Το καθαρό βλέμμα και το τραγούδι τους, το σίγουρο βήμα τους κι η υψωμένη τους γροθιά - όλα όσα αποτυπώνονται στις φωτογραφίες - αυτόν τον δρόμο θα φωτίζουν για πάντα.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση στην ψηφιακή εφημερίδα InVeria

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.