Δικαίωση …μνημονίων…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

«Ο δημοσιονομικός χώρος θα αξιοποιηθεί μόνο αν ο ίδιος ο λαός αποτρέψει με την ψήφο του την παλινόρθωση του καθεστώτος που μας έριξε στα βράχια...».

Στη φράση αυτή του πρωθυπουργού, την περασμένη Πέμπτη από το βήμα της Βουλής, συμπυκνώνεται όλη η προσπάθεια της κυβέρνησης να κυριαρχήσουν τα εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα στα εργατικά - λαϊκά στρώματα, ώστε να συντηρεί μαζί με τη ΝΔ ένα δίπολο κάλπικο για το λαό. Ενα δίπολο που και οι δυο όψεις του είναι εξίσου καταστροφικές για τους εργαζόμενους και ευεργετικές για το κεφάλαιο.

Κάθε παρόμοια παρέμβαση του πρωθυπουργού και των κυβερνητικών στελεχών είναι άλλο ένα «ξέπλυμα» της πολιτικής των μνημονίων. Κι αυτό γιατί η κυβέρνηση προπαγανδίζει ξεδιάντροπα ότι το μοίρασμα μερικών ψίχουλων στα πιο εξαθλιωμένα τμήματα του λαού γίνεται εφικτό επειδή αυτή κατάφερε να «πετύχει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν», δηλαδή στην απαρέγκλιτη ολοκλήρωση του τρίτου και πιο βάρβαρου μνημονίου που όλοι μαζί ψήφισαν το καλοκαίρι του 2015. Η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι ακριβώς αυτή η εφαρμογή των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, που τσακίζουν το λαϊκό εισόδημα, φέρνει το ματωμένο υπερπλεόνασμα, ώστε να επιστρέφεται ίσως ένα από τα δέκα που βούτηξαν όλες μαζί οι κυβερνήσεις από τους εργαζόμενους τα τελευταία χρόνια.

Την ίδια στιγμή, από το ίδιο υπερπλεόνασμα η κυβέρνηση προσφέρει κι άλλο φρέσκο χρήμα στους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως με την πρόσφατη μείωση της φορολογίας και με τις δεσμεύσεις της για νέες μειώσεις τα επόμενα χρόνια, ώστε να φτάσει στο 25%. Κι αυτό η κυβέρνηση το βαφτίζει «ταξική πολιτική υπέρ των πολλών», την οποία καλεί το λαό να επικροτήσει στην κάλπη ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ. Να επικροτήσει δηλαδή το «μεταμνημονιακό» μνημόνιο διαρκείας και την αποφασιστικότητά της να το εφαρμόζει, τσακίζοντας τους εργαζόμενους.

Η προπαγάνδα αυτή στην ουσία αποτελεί και ένα ακόμα ξεκάθαρο «όχι» από την κυβέρνηση απέναντι στο δίκαιο λαϊκό αίτημα για επαναφορά όλων των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι στα χρόνια της κρίσης, ξεκόβοντας κάθε συζήτηση για κατάργηση του μνημονιακού οπλοστασίου. Ετσι η κυβέρνηση προσπαθεί να κρατήσει στον πάτο τις απαιτήσεις των εργαζομένων, χρησιμοποιώντας πότε το καρότο των ψεύτικων προσδοκιών γύρω από την «πίτα που μεγαλώνει» και πότε το μαστίγιο της τρομοκρατίας για μη επιστροφή στο «προηγούμενο καθεστώς». 

Η πολιτική της κυβέρνησης είναι όντως ταξική, αλλά υπέρ του κεφαλαίου, κι αυτό φαίνεται και στον προϋπολογισμό που κατέθεσε, όσο κι αν υποστηρίζει ότι κάνει «αναδιανομή». Οι περικοπές και τα αντιλαϊκά μέτρα συνεχίζονται, ενώ διατηρείται η υποχρηματοδότηση στην Υγεία και στην Παιδεία, φορτώνονται νέα βάρη στο λαό, κατοχυρώνονται περικοπές στις συντάξεις, όπως με την κατάργηση του ΕΚΑΣ κ.ο.κ.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα συμφέρον να διαλέξουν αν θα συνεχίσει η σημερινή κυβέρνηση ή αν θα αναλάβει η επόμενη να υλοποιήσει τις «δεσμεύσεις» για το μνημόνιο διαρκείας, όπως και τη συνέχιση της εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Εχουν κάθε λόγο να απορρίψουν τη λογική του «μικρότερου κακού», βάζοντας στο προσκήνιο τις δικές τους ανάγκες.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Εκεί, εκεί στη Β΄ εθνική … η μάλλον … εκεί, εκεί στην ερασιτεχνική !

Επόμενο άρθρο

Ακροδεξιά για κάθε χρήση...