Εχουν σχέση οι τοπικές εκλογές με τις ευρωεκλογές;

Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία του τόπου μας οι τοπικές εκλογές (δημοτικές-περιφερειακές) θα γίνουν μαζί με τις ευρωεκλογές (και αυτές για πρώτη φορά με σταυρό και όχι λίστα). Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτές είναι ανόμοιες και άρα θα πρέπει να ψηφίσει με διαφορετικό κριτήριο σε κάθε μία από αυτές. Για παράδειγμα να ψηφίσει με «προσωπικά-αυτοδιοικητικά κριτήρια» τουλάχιστον στις δημοτικές, ενώ με περισσότερο πολιτικά κριτήρια στις περιφερειακές (αν και εκεί δεν θα έχουμε όπως τουλάχιστον θα αυτοχαρακτηριστούν «αμιγείς κομματικές υποψηφιότητες») και με καθαρά πολιτικό κριτήριο στις ευρωεκλογές.

Η άποψη μας είναι διαφορετική. Και στις τρεις κάλπες θα πρέπει να κυριαρχήσει το πολιτικό κριτήριο, έναντι του προσωπικού και μάλιστα το κριτήριο θα πρέπει να είναι ενιαίο. Αυτό δεν αποτελεί «ιδεολογική εμμονή» αλλά στηρίζεται στην αντικειμενική (και μάλιστα εξαιρετικά βάρβαρη) πραγματικότητα.Τα λεγόμενα “τοπικά προβλήματα” έχουν άμεση σχέση με τα γενικότερα, η “τοπική πολιτική” δεν ξεφεύγει από την γενικότερη...

Τα όσα τραβά σήμερα ο λαός δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των «κακών» ή «ανάξιων» δημάρχων  ή περιφερειαρχών αλλά  πρώτα  και κύρια της ακολουθούμενης κυβερνητικής πολιτικής, που βρίσκεται στην ίδια κοίτη με τα όσα προβλέπουν οι κατευθύνσεις της Ε.Ε και εφαρμόζονται σε όλα τα κράτη-μέλη της, με ή χωρίς μνημόνια. Τα Μνημόνια ήταν η εξειδίκευση της γενικής πολιτικής της ΕΕ σε συνθήκες κρίσης στην Ελλάδα, επομένως η εναντίωση στο Μνημόνιο πρέπει να είναι εναντίωση στην ΕΕ. Γύρω από τα ζητήματα της Ε.Ε και  της  ακολουθούμενης πολιτικής της «ανταγωνιστικότητας-επιχειρηματικότητας στην πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων (και των υποψήφιων που στηρίζουν «φανερά» ή «κρυφά») υπάρχει κοινός στρατηγικός τόπος. Ο «Καλλικράτης» είναι το «μνημόνιο» στο χώρο της τοπικής διοίκησης και με τη σειρά του είναι η εφαρμογή των γενικότερων κατευθύνσεων της Ε.Ε για την κρατική δομή και διοίκηση της χώρας αλλά και των αρχών λειτουργίας της, προκειμένου αυτό να εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και να περιορίζει π.χ το «κοινωνικό κράτος» σε βάρος της ιδιωτικοποίησης των πάντων.

Συνεπώς στη μάχη των ευρωεκλογών και τοπικών εκλογών πρέπει  να  τιμωρηθούν όλα  τα  κόμματα του λεγόμενου “ευρωμονόδρομου”, είτε συμμετέχουν στη συγκυβέρνηση είτε βρίσκονται στην αντιπολίτευση, αλλά και οι υποψήφιοι τους, που πέρα από διακηρύξεις και “ονομασίες” που δίνουν στους συνδυασμούς τους, δεν ξεφεύγουν από τις ράγες της παραπάνω πολιτικής. Να τιμωρηθούν όλοι εκείνοι που, με ψέματα και τρομοκρατία, διέδωσαν τα προηγούμενα χρόνια ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή ανάπτυξη, σύγκλιση, αλληλεγγύη για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της Ευρώπης μέσα στην ΕΕ. Δε συνιστά πραγματική τιμωρία, πολύ περισσότερο βήμα αντίστασης, η μετακίνηση από ένα κόμμα του ευρωμονόδρομου σε άλλο...

(Από την έντυπη μοφρή της ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ")

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η Γερμανική Κατοχή στη Βέροια: όψεις μιας δύσκολης καταγραφής

Επόμενο άρθρο

Για το νέο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ