Η επέτειος των 40 ετών από την ίδρυση της Ν.Δ.

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

  Αυτές τις ημέρες το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας εορτάζει την επέτειο των 40 ετών από την ίδρυση του (Οκτώβριος 1974). Μετά από έναν ‘περιπετειώδη’ πολιτικό βίο, σήμερα το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας συμμετέχει σε κυβέρνηση συνασπισμού με το ΠΑΣΟΚ. Η Ν.Δ ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον Οκτώβριο του 1974, «σφραγίζοντας» το πρώιμο πολιτικό πλαίσιο της Μεταπολιτευτικής θέσμισης. Συμπύκνωση της πρώιμης πολιτικής δραστηριοποίησης του κόμματος της Ν.Δ αποτελεί η πρωτοβουλία για την διενέργεια δημοψηφίσματος που έλυσε οριστικά το πολιτειακό ζήτημα στην Ελλάδα. Η διενέργεια πολιτειακού δημοψηφίσματος αποτελούσε κοινωνικό αίτημα και πολιτικό στόχο του μπλοκ των λαϊκών-υποτελών τάξεων, κάτι που συνέβαλλε, εκείνη την στιγμή, στην εγγραφή προσίδιων λαϊκών-εργατικών χαρακτηριστικών στο πολιτικό γίγνεσθαι.

 Η κοινωνική κίνηση διαμόρφωσε το πολιτικό «όλο» επηρεάζοντας και την «κίνηση» των πολιτικών κομμάτων, και ιδίως του κυβερνώντος. Δεν αναφέρουμε την νομιμοποίηση του ιστορικού ΚΚΕ, διότι η πολιτική του νομιμοποίηση (η κοινωνική είχε συντελεσθεί προ πολλού) απετέλεσε «έργο» της κυβέρνησης «εθνικής» ενότητας με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

 Πολλές φορές, η πολιτική δραστηριοποίηση ενός κομματικού σχηματισμού, δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την μορφή και την τύποις «καταλυτική» παρουσία του πολιτικού ηγέτη. Ένα πολιτικό κόμμα, ως «οργανισμός» που επιδρά στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ως πολιτική «μορφή» που εκφράζει και συναρθρώνει συγκεκριμένα κοινωνικά-ταξικά συμφέροντα, ως «όλον» που επικαλύπτει ιδεολογικά μία κοινωνική τάξη, δεν ταυτίζεται με την παρουσία και το «πρόσωπο» του κομματικού ηγέτη. Ο κομματικός ηγέτης, δεν επικαθορίζει τον κομματικό οργανισμό, αντιθέτως, εκφράζει την πολιτική, προγραμματική και ιδεολογική στρατηγική του κόμματος.

 Έτσι και το κόμμα της Ν.Δ πέρα και πάνω από το πρόσωπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, συγκροτήθηκε ως το κατεξοχήν κόμμα της κυρίαρχης αστικής τάξης. Ως το κόμμα εκείνο, που ιδίως τα πρώτα χρόνια της Μεταπολιτευτικής διευθέτησης, συνάρθρωσε συγκριμένα «αστικά» κοινωνικά συμφέροντα, λειτουργώντας και δρώντας ως το κόμμα-συλλογικός διανοούμενος του άρχοντος συγκροτήματος εξουσίας. Διατυπωμένο με άλλα λόγια, το κόμμα της Ν.Δ αποκρυστάλλωσε σε πολιτικό επίπεδο την κοινωνική «κίνηση» του άρχοντος αστικού συγκροτήματος εξουσίας.  Σε αυτό το πλαίσιο κατάφερε να «διαχύσει» την ιδεολογία του πολιτικού φιλελευθερισμού σε όλο το πολιτικό εποικοδόμημα.

  «Όταν το 1981 η ΝΔ αποκτά μεγάλες οργανωτικές προσβάσεις και καθίσταται το πιο μαζικό από τα ομόλογα κόμματα της Ευρώπης, είναι για πρώτη φορά που δοκιμάζει το εργαλείο «κόμμα» ως τον βασικό μοχλό συγκρότησης και αναπαραγωγής της κοινωνικής της συμμαχίας».[1] Το πολιτικό κόμμα «εργαλειοποιείται» με δύο στόχους: 1. Την προσίδια διεύρυνση της κοινωνικής του απεύθυνσης, κάτι που δύναται να επιτευχθεί και με την επιδίωξη διεύρυνσης στο χώρο του κοινωνικού. Με αυτό τον τρόπο το κόμμα συγκροτεί συνδικαλιστικές παρατάξεις που πρόσκεινται ιδεολογικά και «ιεραρχούνται» οργανωτικά υπό «την σκέπη» της Νέας Δημοκρατίας, 2. Η «εργαλειοποίηση» του κόμματος στοχεύει στην οργάνωση των πολιτικών συμφερόντων των κοινωνικών τάξεων τα συμφέροντα των οποίων εκφράζει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Έτσι, από το γενικό επίπεδο, (κοινωνικό συμμαχία) «μεταβαίνουμε» στο δομικό μικροεπίπεδο της κοινωνικής τάξης, ήτοι του άρχοντος αστικού συγκροτήματος εξουσίας, τα συμφέροντα του οποίου «μετουσιώνονται ολικά» σε κυβερνητικό-κρατικό επίπεδο.

Σήμερα, μέσα από έντονες πολιτικές διακυμάνσεις και δομικές μεταβολές, αποτελεί και πάλι το κατεξοχήν κόμμα του άρχοντος συγκροτήματος εξουσίας, κάτι που σαν «ειρωνεία» της ιστορίας συνδέει το Μεταπολιτευτικό πολιτικό παρελθόν με το σημερινό «Μνημονιακό» παρόν. Έτσι, η πολιτική οργάνωση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης αποτελούσε ζωτικής σημασίας διακύβευμα για τον σημερινό μείζων κυβερνητικό εταίρο. Βέβαια, η Νέα Δημοκρατία «κατέκτησε» και αυτή την πολυπόθητη «πολυσυλλεκτικότητα», όμως η «πολυσυλλεκτικότητα» δεν αναιρεί την «ταξικότητα» ενός πολιτικού χώρου.

 Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας προχωρά στην οργάνωση των συμφερόντων του αστικού μπλοκ εξουσίας, διαμεσολαβώντας τα συμφέροντα του σε επίπεδο κυβερνητικής εξουσίας. (governmental power). H «ολική» οργάνωση, έκφραση και εκπροσώπηση των συμφερόντων της κυρίαρχης αστικής τάξης «φιλτράρεται» μέσα από την «Μνημονιακή» αναδιανομή του κοινωνικά παραγόμενου προϊόντος υπέρ της κυρίαρχης αστικής τάξης. Έτσι, διαμορφώνονται οι όροι και οι προϋποθέσεις για την αντιστροφή της κοινωνικής και πολιτικής διαδικασίας της «κλασικής» Μεταπολιτευτικής συγκρότησης.

Η «νέα» και «μερική» Μεταπολίτευση αφενός  μεν συγκροτείται και ιεραρχείται πολιτικά και  ιδεολογικά  υπό την «οργανωτική καθοδήγηση» δύο κομμάτων (Ν.Δ& ΠΑΣΟΚ, κύρια Ν.Δ), αφετέρου δε ισούται (σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο) με την συγκέντρωση και αναδιανομή πλούτου προς την πλευρά του αστικού κοινωνικού μπλοκ εξουσίας.

 Τα λαϊκά-εργατικά στρώματα εξοβελίζονται από το πολιτικό παίγνιο, με αποτέλεσμα ο συσχετισμός δύναμης να μετατοπίζεται δομικά προς την πλευρά των κυρίαρχων κοινωνικών τάξεων. Η πρώιμη Μεταπολιτευτική συγκρότηση στηρίχθηκε στο επίπεδο ενός κοινωνικού βολονταρισμού, αρχικά φιλελεύθερου και εν συνεχεία σοσιαλδημοκρατικού επιπέδου. Σε αυτό το πλαίσιο, οι πολιτικές ενός πρώιμου «εκδημοκρατισμού» (Ν.Δ) έδωσαν την θέση σε κλασικές (ΠΑΣΟΚ) σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές συγκρότησης ενός έστω και ατελούς κράτους πρόνοιας, καθώς και σε πολιτικές μίας προσίδιας αναδιανομής πλούτου και κοινωνικής ισχύος προς την πλευρά του λαϊκού-εργατικού μπλοκ. Η «νέα» και «ατελής» Μεταπολίτευση, στο όνομα της οποίας ομνύει ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, αλλάζει και μεταβάλει δομικά τους όρους κοινωνικής «κίνησης» των τάξεων, κάτι που ισούται με την άμεση επενέργεια του αστικού μπλοκ στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι, υπό την σκευή του αναγκαίου και απαραίτητου εξευρωπαϊσμού και εκσυγχρονισμού της χώρας.

 Μετά την διπλή εκλογική αναμέτρηση του 2012, το κόμμα της Ν.Δ συνέβαλλε στη εμπέδωση μίας μορφής «αυταρχικού κρατισμού» με στόχο την αποτροπή άρσης της «πολυπόθητης» κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας. (και φυσικά με στόχο την διασφάλιση των συμφερόντων του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας). Στο ευρύτερο πλαίσιο αυτού του ιδιότυπου «αυταρχικού κρατισμού» παρατηρείται και η διαρκής ιδεολογική ώσμωση μεταξύ Ν.Δ και νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής.

 Αποφεύγοντας την ταυτολογία και την απλοποίηση του τύπου η «Ν.Δ είναι φασιστικό κόμμα» είναι χαρακτηριστική η απουσία αντίδρασης της οργανωμένης βάσης του κόμματος στις προσπάθειες και τις επιδιώξεις μίας προσίδιας ιδεολογικής σύγκλισης των δύο κομματικών «χώρων» στο όνομα της προσέλκυσης και του «επαναπατρισμού» των συντηρητικών-δεξιών ψηφοφόρων στο κόμμα της Ν.Δ.

 Είναι εξόχως σημαντικό το ότι το κόμμα της Ν.Δ «εγγίζει» προγραμματικά και ιδεολογικά τις διάφορες εκφάνσεις της ακροδεξιάς με την ειδοποιό διαφορά ότι η Ν.Δ παραμένει ακόμη κόμμα-διεκδικητής της κυβερνητικής εξουσίας. Σε αυτό το πολιτικό «περιβάλλον» συμφύεται οργανικά (σε πολιτικό-ιδεολογικό επίπεδο) με κόμματα όπως το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο και το κόμμα της «Ανεξαρτησίας» της Μεγάλης Βρετανίας. Η διαχείριση της οικονομικής κρίσης μετατοπίζει δομικά τον κεντρομόλο άξονα της συντηρητικής παράταξης, προσδιορίζοντας και την πολιτικής της δραστηριοποίηση.

 Είναι προφανές ότι η επέτειος των 40 ετών από την ίδρυση της συντηρητικής παράταξης δεν θα «εορταστεί» με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Τα προβλήματα της δικομματικής συγκυβέρνησης είναι πολλά και δεν «λύνονται» με επικοινωνιακά «πυροτεχνήματα» όπως ήταν η επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Βερολίνο.

Το πλαίσιο οργάνωσης των λαϊκών-εργατικών συμφερόντων ισοδυναμεί με την προσπάθεια αναδιαμόρφωσης και ανασημασιοδότησης της κοινωνικής και πολιτικής σφαίρας. Είναι επιτακτική ανάγκη η οργάνωση, η δραστηριοποίηση και η κινητοποίηση της εργατικής τάξης.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Για τo συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς

Επόμενο άρθρο

Πέντε βήματα για την αντιμετώπιση του φασισμού-ναζισμού και της Χρυσής Αυγής.