Τετάρτη, 21 Οκτ, 2020

  • Παρουσίαση συλλογής διηγημάτων των σεμιναρίων δημιουργικής γραφής «Απρόσμενη Επιστροφή στη Νάουσα»
  • Ημερήσια έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης λοίμωξης από το νέο κορωνοϊό 21/10
  • ΚΚΕ: Για την πανδημία και τα μέτρα της κυβέρνησης
  • ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  ΚΟΒ ΥΓΕΙΑΣ  ΤΗΣ  ΤΕ  ΗΜΑΘΙΑΣ ΤΟΥ  ΚΚΕ: Για το προσωρινό κλείσιμο των χειρουργείων για απολύμανση
  • ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΤΙΜΗΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΤΟΝ ΣΟΦΨΥ ΗΜΑΘΙΑΣ ΣΤΑ  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΥΓΕΙΑΣ ( Healthcare Business Awards 2020)
  • Κινητοποίηση μαθητών στη Βέροια
Παρουσίαση συλλογής διηγημάτων των σεμιναρίων δημιουργικής γραφής «Απρόσμενη Επιστροφή στη Νάουσα»1 Ημερήσια έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης λοίμωξης από το νέο κορωνοϊό 21/102 ΚΚΕ: Για την πανδημία και τα μέτρα της κυβέρνησης3 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  ΚΟΒ ΥΓΕΙΑΣ  ΤΗΣ  ΤΕ  ΗΜΑΘΙΑΣ ΤΟΥ  ΚΚΕ: Για το προσωρινό κλείσιμο των χειρουργείων για απολύμανση4 ΔΥΟ ΑΚΟΜΗ ΤΙΜΗΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΤΟΝ ΣΟΦΨΥ ΗΜΑΘΙΑΣ ΣΤΑ  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΥΓΕΙΑΣ ( Healthcare Business Awards 2020)5 Κινητοποίηση μαθητών στη Βέροια6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Κορονοϊος: Τεράστιες οι κυβερνητικές ευθύνες

Τα αλλεπάλληλα αρνητικά ρεκόρ κρουσμάτων κορονοϊού, η μεγάλη αύξηση των θανάτων από βδομάδα σε βδομάδα, η εκρηκτική κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία, τα συνεχώς αυξανόμενα κρούσματα σε ευαίσθητες δομές όπως τα γηροκομεία, η καθημερινή επιβεβαίωση ότι οι χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε εστίες υπερμετάδοσης, αποτελούν κομβικά ... Περισσότερα

Εργατικά Συνδικάτα και Πολιτικά Κόμματα

από Η Άλλη Άποψη
Εργατικά Συνδικάτα και Πολιτικά Κόμματα

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Την σημερινή εποχή της βαθιάς και οξυμμένης οικονομικής κρίσης, τίθεται επί τάπητος ο ρόλος που μπορούν και οφείλουν να διαδραματίσουν τα εργατικά συνδικάτα, το συνδικαλιστικό κίνημα ευρύτερα. Ιδίως όταν οι νόρμες της οικονομικής κρίσης είναι συγκεκριμένες, βαθιά ταξικές. Αν κάτι ορίζει και προσδιορίζει συνάμα την διαχείριση της οικονομικής κρίσης, τότε αυτό είναι η προσίδια αναδιανομή πλούτου και κοινωνικής ισχύος από τα «κάτω» προς τα «άνω», κάτι που έχει ως συνέπεια το άρχον αστικό συγκρότημα εξουσίας να «επικαλύπτει» και να «επικαθορίζει» το κοινωνικό γίγνεσθαι. Και οι χώροι  εργασίας, αυτή την  ιδιαίτερα «βεβαρημένη» χρονική στιγμή, «λειτουργούν» ως χώροι αποκρυστάλλωσης της αφενός μεν της διαδικασίας συγκέντρωσης κοινωνικής ισχύος προς την πλευρά της κυρίαρχης αστικής τάξης, αφετέρου δε «παγώνουν» και «παγιώνουν» τη μη-δυνατότητα αναπαραγωγής των όρων της εργατικής εναντίωσης στη διαχείριση και ρύθμιση της οικονομικής κρίσης.

 Ο ρόλος των εργατικών συνδικάτων ήταν και είναι αναντικατάστατος, στο βαθμό που αυτά συμφύονται οργανικά με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του εργατικού μπλοκ. Ο δομικός επικαθορισμός του κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι από το αστικό μπλοκ δεν «συναντά» την «ολική»  άρθρωση και συνάρθρωση των συμφερόντων των εργαζομένων. Και όμως, η διετία 2010-2012 έδωσε μερικά απτά παραδείγματα επιδίωξης έκφρασης των συμφερόντων της λαϊκής-εργατικής σφαίρας.[1]

 Οι μεγάλες διαδηλώσεις, η συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποίησης όρισαν το πλαίσιο της δραστηριοποίησης των εργατικών συνδικάτων ενάντια στην «πρώιμη» Μνημονιακή διαχείριση. Η επόμενη διετία 2012-2014 ισοδυναμεί με έναν «μερικό αφοπλισμό» της συνδικαλιστικής δραστηριοποίησης και κινητοποίησης, μία ιδιαίτερα κρίσιμη διαδικασία που τείνει να προσλάβει τα χαρακτηριστικά της «ολικής» μη εκπροσώπησης των εργατικών συμφερόντων.   Φυσικά, ακόμη και αυτή η φαινομενικά αδιατάρακτη και «γραμμική» πορεία και διαδικασία δεν συντελείται χωρίς «εσωτερικές» κοινωνικές και συνδικαλιστικές ρήξεις και τομές που τέμνουν οριζόντια το ευρύτερο συνδικαλιστικό κίνημα. Εκτός αυτού, αυτές οι προσίδιες και εγκάρσιες τομές «φωτίζουν» καλύτερα τις δομικές πλέον «αδυναμίες» του συνδικαλιστικού κινήματος, ή καλύτερα του «επίσημου» και θεσμικού συνδικαλισμού κορυφής.

 Όταν αναλύουμε τον ρόλο και της δραστηριοποίηση των συνδικαλιστικών συσσωματώσεων, ιδιαίτερα σε περιόδους πύκνωσης και συμπύκνωσης ιστορικών-πολιτικών συμβάντων, πρέπει να λάβουμε υπόψη την κίνηση των κοινωνικών τάξεων, τις ανακατατάξεις που συντελούνται στο κοινωνικό αλλά και στο πολιτικό εποικοδόμημα, καθώς και την αλληλεπίδραση και την ώσμωση κοινωνικών και πολιτικών δομών (πολιτικά κόμματα-συνδικάτα). Ιδιαίτερα η τελευταία διάσταση δεν πρέπει να αγνοείται.

 Και η σταδιακή συνδικαλιστική «αδρανοποίηση» της τελευταίας διετίας (2012-2014) συμπυκνώνει ακριβώς την  προσίδια και διευρυμένη αποσυνδικαλιστικοποίηση, καθώς και την κοινωνική απονομιμοποίηση του επίσημου και θεσμικού συνδικαλισμού κορυφής, που όμως μέσω της άρνησης και της απόρριψης μίας συγκεκριμένης συνδικαλιστικής πρακτικής  «μετασχηματίζεται» (η απονομιμοποίηση) και λαμβάνει τα χαρακτηριστικά της «ολικής» απόρριψης της συνδικαλιστικής πράξης και δραστηριοποίησης. Εξόχως σημαντικό είναι το ζήτημα της οργανικής και δομικής σύμφυσης του συνδικαλισμού κορυφής με το κράτος και τα κρατικά προτάγματα. Θα μπορούσαμε να ορίσουμε τον συνδικαλισμό κορυφής ως δομή μίας «εκ των άνω» ιεραρχικά κατευθυνόμενης συνδικαλιστικής  συγκρότησης, που άπτεται ακριβώς της σχέσης και της σύνδεσης πολιτικού κόμματος-συνδικάτων.

 Η οργανική σύνδεση κόμματος-συνδικάτων έχει διάφορες πτυχές. Στην Ελλάδα η επιστημονική ανάλυση εκκινεί εστιάζοντας στον πρωτεύον ρόλο που διαδραματίζουν τα πολιτικά κόμματα, ιδίως τα πολιτικά κόμματα αριστερής σκευής. Και όμως, εξίσου σημαντική είναι και η ευρύτερη συνδικαλιστική διάσταση, ακριβώς διότι η οργανική σύνδεση κόμματος-συνδικάτων εντάσσεται σε ένα γενικότερο πολιτικό και προγραμματικό πλαίσιο αλληλεπίδρασης και ώσμωσης, που άπτεται μίας δομικής συγκρότησης ενός μετωπικού κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ δυνάμεων. Η οργανική αυτή σύνδεση φαντάζει και πολλές φορές είναι ετεροβαρής υπέρ των κομμάτων, ως αποτέλεσμα και της υφιστάμενης «κυριαρχικής» τους συγκρότησης χωρίς όμως να παύουν να υφίστανται εργατικά συνδικάτα. Το όλο πλαίσιο της συσχέτισης δείχνει και τις στοχεύσεις της εργατικής τάξης.

 Σήμερα, στην Ελληνική περίπτωση, η σχέση και η συσχέτιση πολιτικού κόμματος-εργατικών συνδικάτων, «φιλτράρεται» και διαμεσολαβείται υπό το πρίσμα της διαχείρισης και των συνεπειών της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Το ταυτολογικό σχήμα ‘κομματική παράταξη-συνδικαλιστική παράταξη’ διέρχεται βαθιά και «ποιοτική» κρίση, αναδεικνύοντας και καταδεικνύοντας συνάμα τις εγκάρσιες τομές που έχουν επέλθει στο χώρο του κοινωνικού.

 Και αυτή η βαθιά κρίση, η σταδιακή άρση των «νοηματοδοτικών» όρων συγκρότησης της δομικής, θα λέγαμε, σύγκλισης κόμματος-συνδικάτων, νοείται πρωτίστως ως κρίση των κυρίαρχων συνδικαλιστικών παρατάξεων ( κύρια ΠΑΣΚΕ αλλά και ΔΑΚΕ και Αυτόνομη Παρέμβαση). Έτσι, διαμορφώνονται οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ανάδυση και αποκρυστάλλωση μίας «ολικής-κρισιακής» κατάστασης ενός συγκεκριμένου κομματικού-συνδικαλιστικού υποδείγματος. Με άλλα λόγια διατυπωμένο, η κρίση των δύο μεταπολιτευτικά κυρίαρχων κομματικών σχηματισμών μετατοπίζεται και στο πεδίο της αντίστοιχης συνδικαλιστικής τους «συγκρότησης» (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ), ως αποτέλεσμα ακριβώς της «εγχάραξης» των συνεπειών της δομικής κρίσης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής στο ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

Η συγκεκριμένη «ολική-κρισιακή» κατάσταση «εγγίζει» αρχικά το πεδίο της μείωσης της κοινωνικής τους απεύθυνσης και εκλογικής επιρροής και εκφράζεται ως: 1. Απαξίωση και κοινωνική-πολιτική απονομιμοποίηση, 2. ως ένας προσίδιος οργανωτικός «εκφυλισμός» της κομματικής και συνδικαλιστικής βάσης, με την ταυτόχρονη ενίσχυση και ισχυροποίηση της ηγετικής «κορυφής», κάτι που διαφαίνεται πιο έντονα στα πολιτικά κόμματα, 3. Ως κρίση της κυρίαρχης «αφήγησης»  περί οικονομικής κρίσης, κάτι που είχε ως συνέπεια αφενός μεν την αδυναμία εκφοράς ενός συγκεκριμένου πολιτικού και ιδεολογικού λόγου,  αφετέρου δε την αδυναμία κοινωνικής και πολιτικής δραστηριοποίησης ενός «ολικού» κοινωνικού και πολιτικού «διανοούμενου», (κόμμα-συνδικάτο) και, 4. Ως διασπαστική «κρίση», με τις αποχωρήσεις κομματικών και συνδικαλιστικών στελεχών και την δημιουργία νέων συνδικαλιστικών παρατάξεων. Η διασπαστική «κρίση» διαπερνά το σύνολο της λειτουργίας και της δραστηριοποίησης των συνδικάτων.

 Η «ολική-κρισιακή» κατάσταση αποκρυσταλλώθηκε κύρια στην περίπτωση της οργανικής και προσίδιας σύνδεσης ΠΑΣΟΚ-ΠΑΣΚΕ, μία σύνδεση που ορίζεται και νοείται και  ως συγκρότηση του κυρίαρχου μεταπολιτευτικού κομματικού-συνδικαλιστικού προτύπου. Ο «πυρήνας» της σχέσης πολιτικών κομμάτων-εργατικών συνδικάτων (βλ. ΠΑΣΟΚ-ΠΑΣΚΕ) αναδιαμορφώνεται και αναπλάθεται καθημερινά, στο βαθμό που εκλείπουν πλέον οι πολιτικές, ιδεολογικές, οργανωτικές και «υλικές» σχέσεις οικοδόμησης ενός «ολικού» παραταξιακού «μοντέλου» που ακολούθησε τον δρόμο της «εισόδου» των λαϊκών-εργατικών «μαζών» στο κοινωνικό (συνδικαλιστικό) και στο πολιτικό παίγνιο.

 Η τωρινή και ουχί μόνιμη «ιδεολογική» σύνδεση ΠΑΣΟΚ-ΠΑΣΚΕ ορίζεται ως σύνδεση κύρια των ηγετικών και «περίκλειστων» κορυφών που διαθέτουν ως βασικούς «συγκολλητικούς» αρμούς: 1. Την άμεση «υλικότητα» που μπορεί να αποφέρει η οργανική σύμφυση με τις κρατικές δομές, και, 2. Την «αναπαραγωγή» κομματικών και συνδικαλιστικών στελεχών που εντάσσονται στο πλαίσιο της διαχείρισης και του διαμοιρασμού θέσεων και αξιωμάτων.  Ο διαμοιρασμός θέσεων και αξιωμάτων γίνεται αντιληπτός και εντός του πλαισίου της «μεταπήδησης» συνδικαλιστικών στελεχών στο στίβο της πολιτικής. Η «νέα» υλικότητα αυτής της συσχέτισης είναι «τοπικά» εστιασμένη στο πλαίσιο που ορίζει η αναγκαιότητα διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, ενώ, την ίδια στιγμή αφίσταται των πρακτικών εργατικής εναντίωσης καθώς και των προσδιορισμένων κοινωνικών αναφορών (εργατική τάξη).

 Η ανασυγκρότηση του ευρύτερου συνδικαλιστικού κινήματος περνάει μέσα από την επανασύνδεση του με το μπλοκ των λαϊκών και καταπιεσμένων τάξεων, που, ως «αναπόσπαστο» κομμάτι διαχείρισης της βαθιάς οικονομικής κρίσης, έχουν απολέσει αφενός μεν την άμεση «υλικότητα» της θέσης τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι, αφετέρου δε έχουν απολέσει πολύτιμη κοινωνική ισχύ που επηρεάζει και διαμορφώνει εν πολλοίς τον συσχετισμό δύναμης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.



[1] Ένα ‘πανόραμα’ των μεγάλων εργατικών κινητοποιήσεων τον πρώτο χρόνο της οικονομικής κρίσης μας προσφέρει η περιοδική έκθεση του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης ΄Ο Κόσμος της Εργασίας’. Η έμφαση δίδεται στις εργατικές κινητοποιήσεις του 2010, επιτρέποντας μας να αντλήσουμε συγκεκριμένα συμπεράσματα για την εργατική-συνδικαλιστική  «κίνηση» η οποία έτεινε να «ενσωματώνει» τα χαρακτηριστικά της, στο «χώρο» και στο «χρόνο» ταξικής κινητοποίησης. Βλ.σχετικά, Τάταλας Βαγγέλης & Σιχλετίδης Θεόφιλος,  ‘Ματιές στο χρόνο που έφυγε…’,  Περιοδικό ‘Ο Κόσμος της Εργασίας’ Περιοδική Έκθεση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, σελ. 6-13.

 

Έχει διαβαστεί 310 φορές

Σχόλια

  • Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.
 
Παρακαλώ περιμένετε...

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Η μεσαία τάξη σήμερα
Προηγούμενο άρθρο
Η μεσαία τάξη σήμερα

Αναζήτηση

advertisement
advertisement
advertisement

Συνέντευξη με την πρέσβειρα της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

«Άτιμη Ασφαλιστική»

Από την εκδήλωση της "ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ" στο Foyer στη Βέροια(27/12/19)

 

Οι ερωτήσεις της "ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ" προς την Έφη Αχτσιόγλου

 

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Καθαρός
Καθαρός
Θερμοκρασία 12 °C
Άνεμος Β 2-3 μποφόρ

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου

Λιακάδα
Λιακάδα
Θερμοκρασία 9 ως 22 °C
Άνεμος ΑΝΑ 1-2 μποφόρ

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου

Λιακάδα
Λιακάδα
Θερμοκρασία 11 ως 24 °C
Άνεμος ΝΑ 1-2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 192 επισκέπτες και 0 μέλη.