Για το δημοψήφισμα

Γράφει η Εφη Χατζηκώστα

Και ήρθε η Παρασκευή και ξαφνικά ακούμε από τα ΜΜΕ ότι πάμε σε μία βδομάδα την ερχόμενη Κυριακή 5/7 σε δημοψήφισμα. Ο κόσμος παγώνει και την άλλη μέρα αρχίζουν να συρρέουν στα ΑΤΜ. Ουρές ο κόσμος, παίρνουν όσα χρήματα μπορούν. Και μετά στα Σουπερ Μάρκετ. Σαν να πλάκωσαν ακρίδες. Αδειάζουν στο λεπτό τα ράφια. Αλεύρι, μακαρόνια, ρύζια, πάνες παιδικές, απορρυπαντικά. Και μετά από αυτό το αλαλούμ ξανά στις τράπεζες. Και το βράδυ του Σαββάτου αφού άδειασαν τα ΑΤΜ, κατήφεια, παγωμάρα. Και ξανά τη Δευτέρα ουρές στις τράπεζες για 60 ευρώ μετά από ανακοίνωση της κυβέρνησης. Το ΟΧΙ από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για το δημοψήφισμα φιγουράρει σ’ όλα τα ΜΜΕ το ΟΧΙ όμως όχι να προβληματίσει τον κόσμο για τον ρόλο της Ευρώπης, για το νέο αντιλαϊκό μνημόνιο που διαφαίνεται αλά ένα ΟΧΙ δήθεν για τα σκληρά μέτρα που προσπάθησαν να μας επιβάλουν οι δανειστές μας Ευρωπαίοι τους οποίους όμως εμείς με την μαγκιά μας θα αλλάξουμε και θα επιβάλουμε τους όρους μας. Από την άλλη η ωμή παρέμβαση των ξένων στα εσωτερικά μας, ο εκφοβισμός ότι θα έρθουν σεισμοί και καταποντισμοί αν ψηφίσουμε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Παντού ΝΑΙ να κάνουμε το παν για να γίνουμε αρεστοί στους τοκογλύφους. Να σκύψουμε ακόμη μια φορά το κεφάλι για να μην φύγουμε από την Ευρώπη και το ευρώ πάση θυσία είτε ΝΑΙ είτε ΟΧΙ τα βάρβαρα μέτρα που θα ακολουθήσουν μετά το δημοψήφισμα θα διαλύσουν τον λαό. Τι πρέπει να δούμε. Ο λαός πρέπει να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Πρέπει να δώσουμε τέλος στις αυταπάτες των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και πόσο μάλλον να προδιαγράψει τις άμεσες πολιτικές εξελίξεις ήδη υπήρχαν πριν τις εξαγγελίες του δημοψηφίσματος τριγμοί στο ίδιο το κυβερνητικό σχήμα σε περίπτωση συμφωνίας με δηλώσεις για αποχωρήσεις κλπ. Τώρα τι; Το μόνο που διαφαίνεται είναι η απαξίωση του λαϊκού παράγοντα και η επιδίωξη για συνεχή επιβάρυνση των λαϊκών νοικοκυριών με συνεχή νέα κτηνώδη μέτρα, προκειμένου να αποπληρωθούν τα αλλεπάλληλα δάνεια προς τους διεθνείς τοκογλύφους, η εξαθλίωση των εργαζομένων με μισθούς και συντάξεις πείνας ενώ ο στρατός των ανέργων να μεγαλώνει συνεχώς. Τι κάνουμε λοιπόν; Πρέπει να παίξουμε τον ρόλο του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ;’Η πρέπει να πείσουμε τον κόσμο να οργανώσει την πάλη του να σηκώσει το κεφάλι του και να ξεκινήσει έναν ανυποχώρητο αγώνα γι’αυτά που διαφαίνονται για τις άσχημες εξελίξεις που έρχονται καταιγιστικά. Δηλαδή καλές οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα αλλά η εμμονή των κυβερνόντων για την δημοκρατική έκφραση του λαού μάλλον σαν κοροϊδία φαίνεται. Αναγκαία όσο ποτέ λοιπόν η αγωνιστική και ταξική ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος. Και συγχρόνως οργάνωση της πάλης του, για να πάρει επιτέλους στα χέρια του την τύχη του!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ναι στην Ευρώπη, όχι στην λιτότητα

Επόμενο άρθρο

Περί «φαιάς» προπαγάνδας…