Συμβουλές για το «συλλογικό καλό» των καπιταλιστών και του συστήματος έδινε η «Καθημερινή», γράφοντας πως οι εκλογικές αναμετρήσεις που βρίσκονται μπροστά σε όλη την ΕΕ «προμηνύουν πολιτική αστάθεια», η οποία «θα προστεθεί στη γεωπολιτική και οικονομική αστάθεια που ήδη υπάρχει και φέρνει ακρίβεια, πληθωρισμό και αύξηση των επιτοκίων»,... Περισσότερα
Για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη…
από Η Άλλη Άποψη
Του Αλέκου Χατζηκώστα *
Ο ναζιστής Κασιδιάρης
αποφυλακίστηκε κάνοντας χρήση ευεργετημάτων του νόμου. Αν και καταδικάστηκε σε
κάθειρξη 13 χρόνων και 6 μηνών, έμεινε στη φυλακή 7 χρόνια και όχι 13, όπως
συνεχίζεται να διαχέεται θολά από διάφορα ΜΜΕ. Στο πλαίσιο των επιεικών
ποινών που επέβαλε το δικαστήριο για τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση,
αξιοποίησε και το ευνοϊκότερο νομοθετικό πλαίσιο του 2019, του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε σχέση με άλλους κρατούμενους -
όπως φάνηκε - ο Κασιδιάρης είχε προνομιακή μεταχείριση στα μεροκάματα,
συμπληρώνοντας τα εκτιτέα χρόνια που χρειάζονται. Επίσης έκανε συχνή χρήση
τακτικών αδειών από τη φυλακή, εμφανιζόμενος όπου πάει ως ηγέτης του ναζιστικού
χώρου. Επιπρόσθετα, είχε τη δυνατότητα στη φυλακή και έξω από αυτή να συνεχίσει
τη δράση του και με την ανοχή των αρχών, κάνοντας χρήση της τεχνολογίας, είτε
μέσω των λογαριασμών του στα κοινωνικά δίκτυα, των τηλεφώνων κ.λπ., είτε
πραγματοποιώντας ομιλίες και επαφές στη διάρκεια των αδειών του.
Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη, που
ακολουθεί την αποφυλάκιση σχεδόν ολόκληρης της ηγεσίας της εγκληματικής
οργάνωσης, αποτελεί πρόκληση απέναντι στα θύματα της Χρυσής Αυγής και τις
οικογένειές τους, απέναντι στον εργαζόμενο λαό που απαίτησε και πίεσε με τον
αγώνα του για την καταδίκη της. δεν είναι καθόλου τυχαία η αποφυλάκιση του ναζί
εγκληματία Κασιδιάρη, ούτε η υπερπροβολή του από τα ΜΜΕ ως ...πολιτικού
παράγοντα και κομματάρχη. Το ίδιο κράτος που βγάζει τις απεργίες παράνομες, που
σέρνει στα δικαστήρια όσους αντιστέκονται στην εμπλοκή της χώρας στον
ιμπεριαλιστικό πόλεμο και όσους υπερασπίζονται τα λαϊκά σπίτια, ανοίγει την
πόρτα στους καταδικασμένους ναζί, για να στηρίξουν τα συμφέροντα των
επιχειρηματικών ομίλων.
Προκλητικά όμως είναι και τα
κροκοδείλια δάκρυα των κομμάτων του συστήματος, που τάχα ανησυχούν και αγωνιούν
με αυτήν την εξέλιξη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η προηγούμενη κυβέρνηση Τσίπρα
έχουν την ευθύνη για τις τεράστιες καθυστερήσεις στη δίκη, που ολοκληρώθηκε
μετά από 11 χρόνια και μάλιστα όχι αμετάκλητα, κάτι που μπορεί να αξιοποιήσει ο
εγκληματίας Κασιδιάρης για να επιχειρήσει να είναι υποψήφιος στις επόμενες
εκλογές.
Αλλωστε, ακόμη και το νομοθετικό
πλαίσιο που διαμόρφωσε η κυβέρνηση της ΝΔ, για να αποτρέψει δήθεν αυτό το
ενδεχόμενο, διέπεται από τη θεωρία των "δύο άκρων" και της
ποινικοποίησης του ριζοσπαστισμού, έχοντας την ουσιαστική στήριξη και των
υπόλοιπων κομμάτων, αφού τελικά στρέφεται κατά του εργατικού - λαϊκού
κινήματος.
Ολα τα αστικά κόμματα κρύβουν
συνειδητά ότι ο φασισμός είναι "παιδί" αυτού του σάπιου
εκμεταλλευτικού συστήματος. Οτι δεν είναι τυχαία η επανεμφάνιση του φασισμού
σήμερα, αφού το εθνικιστικό - ρατσιστικό του δηλητήριο είναι απαραίτητο σε
συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής, για να στήνονται κάλπικα
διλήμματα, για να εγκλωβίζεται ο λαός κάτω από ξένες σημαίες, κάτω από τα
συμφέροντα της άρχουσας τάξης.
Εμφανίζουν την ενίσχυση του
"κράτους δικαίου" ως απάντηση στην άνοδο του φασισμού, όταν
"βγάζει μάτι" ότι το κράτος, οι κυβερνήσεις, η Δικαιοσύνη ανέχονταν
τη δράση της Χρυσής Αυγής, συναγελάζονταν μαζί της στα κοινοβουλευτικά έδρανα
μέχρι τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Οταν η εγκληματική Χρυσή Αυγή
"εξασφάλισε" χαμηλότερες ποινές με τους νέους Ποινικούς Κώδικες της
τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν άμεσες αποφυλακίσεις για τη μεγάλη πλειοψηφία
των μελών της, ευνοϊκή μεταχείριση με συνεχείς άδειες αλλά και, όπως για την
περίπτωση Κασιδιάρη, τη δυνατότητα έκτισης της ποινής στον μισό χρόνο, δίνοντάς
του συνεχώς τις δυσεύρετες για τους άλλους κρατούμενους θέσεις εργασίας μέσα
στις υπερπλήρεις φυλακές.
Ολοι τους, κυβέρνηση και κόμματα
της βολικής αντιπολίτευσης, υπερασπίζονται το "κράτος δικαίου" της
ΕΕ, που με αιχμή την απαράδεκτη θεωρία των "δύο άκρων" από τη μια
αποκαθιστά τους συνεργάτες των ναζί και από την άλλη γκρεμίζει κομμουνιστικά
σύμβολα, απαγορεύει κομμουνιστικά κόμματα και νεολαίες. Είναι η ίδια ΕΕ που
ποινικοποιεί και εξαπολύει ένα καινούργιο "κυνήγι μαγισσών" με μαζική
και προληπτική παρακολούθηση, με καταστολή απέναντι στη ριζοσπαστική σκέψη και
δράση.
Ο φασισμός δεν είναι
"αντισυστημική" δύναμη. Είναι το μακρύ χέρι των καπιταλιστών. Τον
γεννάει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, τον αξιοποιεί ως εφεδρεία για να
χτυπήσει εργαζόμενους, συνδικαλιστές, μετανάστες, νέους και κάθε άνθρωπο που
αγωνίζεται ενάντια στην εκμετάλλευση, τον πόλεμο, τη φτώχεια και τον ξεριζωμό.
Υπερασπίζεται τα συμφέροντα του σάπιου συστήματος, για να κρυφτεί η εγκληματική
πολιτική του κέρδους και οι συνέπειές της. Το μίσος των φασιστών για το
εργατικό κίνημα είναι η πιο καθαρή απόδειξη για το ποια συμφέροντα υπηρετούν.
Πίσω από τις κραυγές τους
βρίσκονται οι ανάγκες του κεφαλαίου για φθηνή, πειθαρχημένη εργατική δύναμη.
Πίσω από τον ρατσισμό βρίσκεται η επιδίωξη να διασπαστούν οι Ελληνες και
μετανάστες εργάτες που έχουν συμφέρον να παλέψουν μαζί απέναντι στους
εργοδότες.
Οσο τσακίζονται οι μισθοί και τα
δικαιώματα, όσο πληθαίνουν τα εργοδοτικά εγκλήματα, όσο η ακρίβεια και οι
πλειστηριασμοί χτυπούν τα λαϊκά σπίτια, όσο η χώρα βυθίζεται στους
ιμπεριαλιστικούς πολέμους ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και στη στρατηγική συμμαχία με το
κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ, δυναμώνει η κρατική καταστολή και η προσπάθεια να
εγκλωβιστεί η λαϊκή δυσαρέσκεια σε ακίνδυνους δρόμους για την πολιτική του
κέρδους, δημιουργώντας το έδαφος πάνω στο οποίο επιχειρείται να δυναμώσουν ξανά
φασιστικές και εθνικιστικές δυνάμεις.
Γίνεται ακόμα πιο φανερό ότι ο
φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με δήθεν προοδευτικές κυβερνήσεις του συστήματος,
με νόμους και δικαστικές αποφάσεις, με την υπεράσπιση ενός "κράτους
δικαίου" που επωάζει το αυγό του φιδιού κάθε φορά που το χρειάζεται.
Αλλωστε η άνοδος του ακροδεξιού λαϊκισμού στη Γερμανία και σε άλλες χώρες
επιβεβαιώνει ότι τον δρόμο σε αυτές τις δυνάμεις τον ανοίγουν το αστικό κράτος
και οι αντιλαϊκές αστικές δυνάμεις, επιτρέποντας σε ένα γνήσιο
"παιδί" αυτού του συστήματος να εμφανίζεται με τον μανδύα του
"αντισυστημικού".
Μόνο το εργατικό - λαϊκό κίνημα,
με την οργανωμένη πάλη του και σημαία τις σύγχρονες ανάγκες του, μπορεί να
ανοίξει τον δρόμο της ανατροπής αυτού του συστήματος, για να απαλλαγεί οριστικά
από τη σήψη που γεννάει από όλους τους πόρους του.