Και μετά την απεργία τι;

Του Αλέκου Χατζηκώστα

Σίγουρα η απεργία στις 4 Φλεβάρη, όσον αφορά τη συμμετοχή στις συγκεντρώσεις ήταν πρωτόγνωρη για τα τελευταία χρόνια. Η συσσωρευμένη αγανάκτηση, μαζί και η οργή για τις προδομένες ελπίδες ήταν οι κινητήριοι μοχλοί, που οδήγησαν στους δρόμους του αγώνας εργαζόμενους, αγρότες, επαγγελματίες, επιστήμονες, ανέργους, νέους και νέες. Το μήνυμα ήταν σαφές: ΠΑΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΩΡΑ ΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΚΤΡΩΜΑ, που κατεδαφίζει ότι άφησαν όρθιο οι προηγούμενες κυβερνήσεις Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, από τον κοινωνικό χαρακτήρα της Ασφάλισης, αφού πέρα από την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια για όλους που πέρασαν με το 3ο μνημόνιο, τσακίζει παραπέρα τις συντάξεις τόσο των νυν, όσο και των μελλοντικών συνταξιούχων, όσων δηλαδή καταφέρουν να θεμελιώσουν δικαίωμα για σύνταξη, ιδιαίτερα των νέων, των γυναικών, των ανέργων, των μερικά απασχολούμενων που για τους περισσότερους η σύνταξη γίνεται άπιαστο όνειρο, όπως και η ασφάλιση για υγεία, αυξάνει τις εισφορές των μισθωτών και κυρίως των μικρομεσαίων αγροτών και αυτοαπασχολούμενων, ανοίγει το δρόμο για τη μεγάλη επιδρομή των ασφαλιστικών εταιρειών και επιχειρήσεων υγείας.
Η επόμενη μέρα της σημερινής απεργίας, δεν θα είναι καθόλου ίδια. Θα αναθαρρήσει πολύς κόσμος, θα έχουμε εξελίξεις. Πρέπει να ξεπεράσουμε την τρομοκρατία, κάθε είδους παγίδες που θα στήνουν κυβέρνηση, αλλά και διάφοροι «καλοθελητές» για να εκτονώσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις, τα αιτήματα που στρέφονται ενάντια στον πυρήνα της πολιτικής και του συστήματός τους. Με το δυνάμωμα του αγώνα και της συμμαχίας μας με τους μικρομεσαίους αγρότες και ΕΒΕ μπορεί να κερδηθεί η μεγάλη μάχη του ασφαλιστικού, σε ένα πόλεμο που είναι μπροστά μας.
Και εδώ ερχόμαστε στην ουσία του πολιτικού προβλήματος της χώρας μας. Τα προβλήματα των ασφαλιστικών ταμείων, όπως και όλα τα άλλα που μας βασανίζουν, δεν οφείλονται σε ανίκανους πολιτικούς, σε διαχειριστικές ανεπάρκειες και λοβιτούρες που υπάρχουν κι αυτά ή γιατί δήθεν δίνονται μεγάλες συντάξεις, όταν τα κυβερνητικά στοιχεία δείχνουν ότι πάνω από το 62% παίρνει σύνταξη μικρότερη από 700 ευρώ ή ότι βγαίνουν πολλοί σε πρόωρη σύνταξη, όταν με βάση τα ίδια στοιχεία μόλις το 8% των συνταξιούχων είναι κάτω από 55 ετών, ανάμεσα σ’ αυτούς οι ανάπηροι και οι χήρες. Αλήθεια τα ταμεία των αγροτών και των ΕΒΕ που δεν έχουν ούτε πρόωρες, ούτε μεγάλες συντάξεις γιατί είναι σ’ αυτά τα χάλια; Τα προβλήματα της Κ.Α, της υγείας, της ανεργίας, τα εργασιακά, της φορολογίας, του ξεκληρίσματος χιλιάδων μικρομεσαίων αγροτών και επαγγελματιών έχουν ταξικές αιτίες. Τα γεννά και τα οξύνει το σύστημα που ζούμε και οι πολιτικές που το υπηρετούν. Θυσιάζουν τις ζωές και ανάγκες μας για να αυγαταίνουν τα κέρδη μιας χούφτας εκμεταλλευτών μας. Έτσι έφτασε το 1% του πληθυσμού της χώρας μας να έχει το 56% του πλούτου το 2015, ενώ το 2008 είχε το 46,7%.Και αυτό είναι  που θα πρέπει ν’ αλλάξει!

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Να βγουν συμπεράσματα

Επόμενο άρθρο

Ναζισμός και Χρυσή Αυγή