Και πάλι για το ΕΚΑΣ

Το ΕΚΑΣ δόθηκε σε ορισμένους χαμηλοσυνταξιούχους, γιατί οι κυβερνήσεις μετά το 1990, αποσυνδέοντας τα κατώτερα όρια συντάξεων από το κατώτερο ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη και μέσω του υψηλού πληθωρισμού, οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους σε καθεστώς φτώχειας. Προκειμένου, λοιπόν, οι να μην κάνουν ουσιαστικές αυξήσεις στις κατώτερες και μεσαίες συντάξεις, «μπάλωσαν» την κατάσταση με τη δημιουργία του ΕΚΑΣ, για να μην πεθαίνουν οι συνταξιούχοι στο δρόμο.Πάγιο αίτημα των συνταξιούχων ήταν το ΕΚΑΣ να ενσωματωθεί στην κύρια σύνταξη, γιατί διέβλεπαν από τότε ότι, αξιοποιώντας μια λογική επιδομάτων, βασική επιδίωξη των κυβερνήσεων του κεφαλαίου είναι να αντικαταστήσουν τις συντάξεις με επιδόματα.

Σήμερα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προχώρησε παραπέρα στην κατάργηση του ΕΚΑΣ για χιλιάδες συνταξιούχους μειώνοντας ακόμα περισσότερο το εισόδημά τους. Ήρθε με τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού (27/7) να ανακοινώσει ως αντιστάθμισμα, για ορισμένους από αυτούς, λίγα προσωρινά ψίχουλα (π.χ. κάρτα σίτισης) που θα ισχύουν για 2 χρόνια, εφόσον βεβαίως δεν τα «κουρέψει» ο δημοσιονομικός «κόφτης»! Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμα κυβερνητικό τέχνασμα. Έχουμε να κάνουμε με μια ολόκληρη «λογική»: Η αντικατάσταση δικαιωμάτων και κατακτήσεων από ελάχιστες παροχές επιπέδου φτωχοκομείου που δεν «ανακουφίζουν» καν τα κοινωνικά προβλήματα που οξύνει η αντεργατική επίθεση, αλλά αντίθετα τα συντηρεί και τα διαχειρίζεται με σκοπό να μειώσουν τις αντιδράσεις που αυτά προκαλούν.

Το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει να βγει είναι ότι η αντιλαϊκή επίθεση για λογαριασμό του κεφαλαίου είναι βαρέλι δίχως πάτο. Από το ΕΚΑΣ, που ήρθε ως αποτέλεσμα της αντασφαλιστικής πολιτικής που οδήγησε στη μείωση των συντάξεων, φτάσαμε στην κατάργησή του και σήμερα σε ορισμένα προσωρινά ψίχουλα ως αντιστάθμισμα. Σε μια οικονομία και ένα κράτος που λειτουργούν με κριτήριο τα κέρδη των μονοπωλίων δεν μπορεί να μπει φρένο στον αντεργατικό - αντιλαϊκό κατήφορο. Το μόνο που μπορούν να προσφέρουν σε χιλιάδες ανέργους, χαμηλοσυνταξιούχους, εργαζόμενους για ένα κομμάτι ψωμί είναι μια ζωή συντηρούμενη στο όριο της επιβίωσης. Έχει, λοιπόν, μεγάλη σημασία οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα να αρνηθούν να παζαρέψουν τι άλλο θα χάσουν. Μαζί με την υπεράσπιση όσων τους έχουν απομείνει, με την πάλη για να ανακτήσουν όσα έχασαν, να παλέψουν με σημαία τα σύγχρονα εργατικά δικαιώματά τους με κριτήριο τις ανάγκες και τις δυνατότητες που διαμορφώνει η εποχή μας.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Αναφορά στα παρεπόμενα της οικονομικής κρίσης

Επόμενο άρθρο

Αντώνης Μαρκούλης : ΑΝΑΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ Ή ΑΚΡΑΤΗ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ