Ο καλλιεργούμενος φόβος και η σωστή στάση του λαού

Είναι  γεγονός ότι  η πολιτική-κοινωνική κατάσταση όπως εξελίσσεται δεν είναι ευχάριστη για το λαό και τα πραγματικά του συμφέροντα. Με ανοιχτά μέτωπα στη διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς» και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που οξύνονται με αφορμή και την υπόθεση των οκτώ Τούρκων αξιωματικών, αξιοποιούνται ως γεγονότα από πολλές πλευρές με στόχο να αποσπάσουν την ανοχή, αν όχι τη συναίνεση του λαού, σε εξελίξεις και μέτρα που θίγουν παραπέρα τα λαϊκά συμφέροντα και αυξάνουν τους κινδύνους για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς στην περιοχή.
Στο όνομα τού να διαφυλαχτεί  η «σταθερότητα», απευθύνουν συστάσεις στο λαό να «κάτσει φρόνιμα», επειδή η χώρα βρίσκεται σε «κρίσιμη φάση», το ξεπέρασμα της οποίας συνιστά προϋπόθεση για τη ανάκαμψη της οικονομίας και από αυτήν τη σκοπιά ανάγεται σε «εθνική υπόθεση».Επικαλούνται το κλίμα αστάθειας που δημιουργούν οι αντιθέσεις ΔΝΤ - ΕΕ στη διαπραγμάτευση και η επιθετικότητα της Τουρκίας. Ομως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι μέρος του προβλήματος, αφού η πολιτική της βρίσκεται στο επίκεντρο της διαπραγμάτευσης με ΕΕ - ΔΝΤ, ενώ και οι στόχοι της για γεωστρατηγική αναβάθμιση συνδέονται με τους ανταγωνισμούς στην περιοχή.
Αυτήν την πολιτική θέλουν να προστατέψουν και γι’ αυτό επιχειρούν να επιβάλουν «σιγή νεκροταφείου», αφορίζοντας ό,τι πάει κόντρα σε αυτό ως «εθνικά επιζήμιο». Είναι αποκαλυπτικός ο τρόπος με τον οποίο κυβέρνηση και κόμματα της αντιπολίτευσης στέκονται απέναντι στις αγροτικές κινητοποιήσεις: Εγκαλούν εν χορώ τους μικρομεσαίους αγρότες ότι με τα μπλόκα υπονομεύουν την οικονομία και πλήττουν άλλες επαγγελματικές ομάδες. Διαστρεβλώνουν το περιεχόμενο του αγώνα και αποσιωπούν το γεγονός ότι τα τεράστια προβλήματα που δημιουργεί η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ θέτουν ζήτημα επιβίωσης για χιλιάδες μικρομεσαία αγροτικά νοικοκυριά.
Με το βλέμμα τους ανήσυχα προσηλωμένο στη μεγάλη εικόνα των αντιθέσεων, ανταγωνισμών και αβεβαιοτήτων στην οικονομία, υποδαυλίζεται καθημερινά η συζήτηση για την ανάγκη χάραξης «εθνικής στρατηγικής», που υποκρύπτει την επιδίωξη να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή στράτευση και στήριξη στην αντιλαϊκή ακολουθούμενη πολιτική. Με ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, με ανάσχεση αγωνιστικών διεργασιών, με χτύπημα αγωνιστικών κινητοποιήσεων και όσων πρωτοστατούν στην ανάπτυξη της πάλης.
Σ’ αυτούς τους εκβιασμούς ο λαός χρειάζεται να γυρίσει αποφασιστικά την πλάτη και να κινηθεί στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτήν που του υποδεικνύουν τα κελεύσματα αυτά. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να εγγυηθεί τα δικά του συμφέροντα, είναι ο δρόμος της ανασύνταξης του κινήματος, της ενίσχυσης της κοινής πάλης όλων των λαϊκών στρωμάτων που υποφέρουν καθημερινά από αυτήν. Ο φόβος έχει αποδειχτεί διαχρονικά ως ο χειρότερος σύμβουλος στη σκέψη και στη δράση των πολλών. Εξάλλου έχει αποδειχτεί ότι ο “ρεαλισμός της υποταγής”  οδηγεί πάντα στα χειρότερα...

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη "ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")
 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Αλλος είναι ο «δράκος»

Επόμενο άρθρο

31/1/1915: Η πρώτη επιχείρηση χρήσης χημικών όπλων σε μαζική κλίμακα