Του Αλέκου Χατζηκώστα *

 

Δεκαεφτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της προηγούμενης κρίσης, και ενώ η κυβέρνηση προαναγγέλλει προκλητικά «άλμα ευημερίας» με την «πίτα» που μεγαλώνει, νέα στοιχεία για τους μισθούς επιβεβαιώνουν ότι παραμένουν στα Τάρταρα, με την αγοραστική τους δύναμη μάλιστα να είναι μειωμένη κατά τουλάχιστον κατά 25%! Σε αντίθεση με την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων.

Αυτήν τη φορά τη βαρβαρότητα που ζουν εκατομμύρια μισθωτοί επιβεβαιώνουν τα επίσημα στοιχεία του ΕΦΚΑ για τον Μάρτη του 2026, στα οποία αποτυπώνονται οι τακτικές αποδοχές των εργαζομένων σύμφωνα με τις Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις (ΑΠΔ) που υποβάλλουν οι επιχειρήσεις.

Με βάση αυτά τα στοιχεία, λοιπόν, ο μέσος μισθός τον περασμένο Μάρτη ήταν μόλις 1.233,96 ευρώ μεικτά και είναι ακριβώς ίδιος με τον μέσο μισθό που είχαν οι μισθωτοί του ΙΚΑ τον Μάρτη του 2009, που τότε ανέρχονταν στα 1.233,62 ευρώ! Από τότε μέχρι σήμερα λοιπόν και με τους αμέτρητους νόμους για τους μισθούς και με το πετσόκομμα των ΣΣΕ, τα κέρδη εκτινάχθηκαν, η «πίτα» μεγάλωσε, όμως οι πραγματικοί μισθοί μειώνονται.

Σαν να μην πέρασε λοιπόν μια μέρα, τον Μάρτη του 2026 ο μέσος μισθός ήταν σε ονομαστικές τιμές ίδιος με τον μέσο μισθό του Μάρτη του 2009. Στην πράξη βέβαια η αγοραστική δύναμη του φετινού μισθού υπολείπεται κατά 24,7% από αυτόν που λάμβαναν οι μισθωτοί το 2009, αν συνυπολογίσουμε την εξέλιξη του Γενικού Δείκτη Τιμών Καταναλωτή, στην πορεία αυτών των 17 ετών.

Μάλιστα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη, καθώς στους εργαζόμενους που σήμερα ασφαλίζονται στον ΕΦΚΑ περιλαμβάνονται και οι μισθωτοί σε κλάδους όπως οι τράπεζες και οι πρώην ΔΕΚΟ, που το 2009 ασφαλίζονταν στα δικά τους ασφαλιστικά ταμεία και δεν υπήρχαν στις καταστάσεις του ΙΚΑ. Με δεδομένο ότι οι κλάδοι αυτοί είχαν μεγαλύτερους μέσους μισθούς από ό,τι οι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ, προκύπτει πως η μείωση του μέσου μισθού είναι ακόμα μεγαλύτερη σε σχέση με αυτόν του 2009.

Όσον αφορά την πλήρη απασχόληση ο μέσος μισθός τον Μάρτιο του 2026 ανερχόταν στα 1.397,49 ευρώ μεικτά, ενώ για τους μισθωτούς με μερική απασχόληση ο μέσος μισθός διαμορφώθηκε στα 554,42 ευρώ μεικτά.

Το στοιχείο για τον μέσο μισθό της πλήρους απασχόλησης, για αυτούς δηλαδή τους εργαζόμενους που έχουν πλήρες ωράριο, διαψεύδει και την άθλια προπαγάνδα της κυβέρνησης, ότι τάχα ο μέσος μισθός στην πλήρη απασχόληση ξεπέρασε τα 1.500 ευρώ που ήταν και προεκλογική της εξαγγελία. Η αθλιότητά της ξεσκεπάζεται από το γεγονός ότι μιλώντας για «μέσο μισθό», η κυβέρνηση συνυπολογίζει όχι τις αποδοχές που έχει ένας μισθωτός στη διάρκεια ενός τυπικού 8ωρου, αλλά αυτές που προκύπτουν ύστερα από υπερωρίες, εργασία την Κυριακή, τις αργίες κ.λπ. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο παραπληροφορεί, αλλά και αποκρύπτει πως και στην περίπτωση του μέσου μισθού της πλήρους απασχόλησης αυτός είναι στα επίπεδα του Μάρτη του 2009 που ήταν 1.378,99 ευρώ και στην πράξη ο σημερινός μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης έχει και αυτός απολέσει το 1/4 της αξίας του. Και, βέβαια, ομολογεί ότι ένας εργαζόμενος που δουλεύει 8ωρο δεν μπορεί να ζήσει από τον μισθό του, αφού αυτός υπολείπεται κατά πολύ σε σχέση με το 2009, τη στιγμή που η ακρίβεια απογειώνεται.

Από τα στοιχεία επιβεβαιώνεται βέβαια και η δεινή θέση των εργαζομένων με μερική απασχόληση, ο αριθμός των οποίων τα τελευταία χρόνια ξεπερνά σταθερά το μισό εκατομμύριο (τον Μάρτη ανέρχονταν στους 581.174 εργαζόμενους), ενώ σε αυτόν τον αριθμό πρέπει να προσθέσουμε και ένα τμήμα των εργαζομένων με «πλήρες» μεν ωράριο, αλλά που εργάζονται μόνο κάποιες μέρες της εβδομάδας. Ο μέσος μισθός λοιπόν για τους εκατοντάδες χιλιάδες αυτούς εργαζόμενους των 554 ευρώ μεικτά είναι πολύ πιο κάτω ακόμα και από τον κατώτερο μισθό, για τον οποίο πανηγυρίζει η κυβέρνηση ότι έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια.

Αυτό δεν είναι ούτε «στρέβλωση», ούτε αποτέλεσμα κάποιας πολιτικής «αστοχίας» ή «εμμονής». Είναι η ίδια η λειτουργία του συστήματος της εκμετάλλευσης που αποτυπώνεται στους δεκάδες αντεργατικούς νόμους, τους οποίους ψήφισαν κι εφάρμοσαν διαδοχικά οι κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - Τσίπρα όλα αυτά τα χρόνια.

Οι εργαζόμενοι είναι «μονά - ζυγά» χαμένοι: Με τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από το κράτος (ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ), τους αλγορίθμους που θα εφαρμοστούν από την επόμενη χρονιά, το ξήλωμα των ΣΣΕ και την «Κοινωνική Συμφωνία» που υπέγραψε η ηγεσία της ΓΣΕΕ και στήριξαν οι συνδικαλιστές των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - Τσίπρα, με την υπουργό Εργασίας και τον ΣΕΒ.

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών είναι η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των ομίλων μέσα από την προσαρμογή όλων των μισθών γύρω από τα κατώτατα επίπεδα που αποφασίζονται από το κράτος και την εργοδοσία.

Ετσι έγιναν κατορθωτά τα «ιστορικά» ρεκόρ κερδοφορίας, όπως αυτά που διαφημίζονται για τις εισηγμένες εταιρείες. Ετσι αυξήθηκαν τα ταμειακά διαθέσιμά τους κατά 20% σε σχέση με πέρυσι, την ίδια στιγμή που εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα και κινδυνεύουν να ξεπαγιάσουν λόγω των τεράστιων ανατιμήσεων στην Ενέργεια. Αποδόσεις που αγγίζουν το 80% καταγράφουν οι μετοχές του χρηματιστηρίου στο α' εξάμηνο του 2026, με τον γενικό δείκτη να «ακμάζει» για 6η διαδοχική χρονιά (+15%). Στην 1η δεκαπεντάδα των κερδοφόρων επιχειρήσεων κυριαρχούν ενεργειακοί, φαρμακευτικοί και κατασκευαστικοί όμιλοι, όπως και μονοπώλια που επενδύουν στην πολεμική βιομηχανία.Τα κέρδη πάνε πρίμα, μαζί με τις προσδοκίες της εργοδοσίας ότι η πολεμική εποχή του καπιταλισμού φέρνει νέες ευκαιρίες. Οι κατασκευαστικές για παράδειγμα υλοποιούν ήδη συμβόλαια για το χτίσιμο στρατιωτικών ή διττών υποδομών, ενώ οι ενεργειακοί όμιλοι σέρνουν τον χορό των ανταγωνισμών που ανεμίζουν τη σημαία του πολέμου.

Η πορεία αυτή των μισθών καταρρίπτει και τον μύθο που επιστρατεύουν η κυβέρνηση και οι επίδοξοι σωτήρες: Οτι «όσο μεγαλώνει η πίτα», όσο καλύτερα λειτουργεί η «αγορά» και οι επενδύσεις, όσο δηλαδή ευημερούν τα κέρδη για τους ομίλους, τόσο οι εργαζόμενοι θα αμείβονται καλύτερα, θα παίρνουν μεγαλύτερα «κομμάτια».

Αν κάτι επιβεβαιώνεται ξανά, είναι ότι η κερδοφορία του κεφαλαίου δεν συναντιέται πουθενά με τα εργατικά δικαιώματα και τη λαϊκή ευημερία. Οτι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο, να δεχτεί πλήγματα η στρατηγική που το θωρακίζει. Να δυναμώσει η σύγκρουση με την εξουσία και το κράτος του, με τα αστικά κόμματα που νομοθετούν για λογαριασμό του. Δεν χωράνε άλλα χαμένα χρόνια... Πόσο μάλλον τώρα, που όλα τα αστικά επιτελεία ομολογούν ότι τα ακόμα πιο δύσκολα είναι μπροστά για τους λαούς.

Η οργάνωση αυτής της αναμέτρησης, με το βλέμμα στραμμένο στην ανάγκη να ανατραπεί το σύστημα της εκμετάλλευσης, που έχει στο DNA του το ρούφηγμα της εργατικής δύναμης για να κερδοφορούν μια χούφτα παράσιτα, είναι το πιο άμεσο και επείγον καθήκον για τους εργαζόμενους και τους άλλους βιοπαλαιστές.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΒΕΡΟΙΑ 

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.