Οι δύο...κόσμοι

του Αλέκου Χατζηκώστα

Για    μία ακόμη χρονιά τους καλοκαι-ρινούς μήνες, αν κανείς προσεκτικά δει γύρω του θα διαπιστώσει ότι ζούμε σε μία κοινωνία ταξική, που ουσιαστικά κινούνται μέσα της δύο …κόσμοι.
Στις καφετέριες, και στις διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις (θέατρα, συναυλίες) συγκεντρώνονται οι…. «συνήθεις ύποπτοι». Αυτοί που έχουν σταθερά και υψηλά για τα δεδομένα εισοδήματα, που δεν νοιάζονται (και πολύ…) για το φαγητό της αυριανής μέρας, αυτοί που συζητούν για τις διακοπές που πήγαν ή θα πάνε. Φυσικά δεν μιλάμε για την άρχουσα τάξη που τα καλοκαίρια της είναι όπως και οι χειμώνες της, αλλά ιδιαίτερα για τα λεγόμενα «μεσαία στρώματα» που συνήθως ονειρεύονται το πώς θα γίνουν ανώτερα…
Από την άλλη είναι όλοι αυτοί που ζουν στη σκιά. Που σκέφτονται ακόμη και τον καφέ. Που στα σπίτια τους οι απλήρωτοι λογαριασμοί έχουν γίνει βουνό. Αυτοί που βγάζουν τα καλοκαίρια στα μπαλκόνια τους βλέποντας τηλεόραση. Ιδιαίτεροι μνεία σ’ αυτούς που δουλεύουν στα διαλογητήρια. Που μετρούν τα απαραίτητα μεροκάματα μέσα σε αντίξοες συνθήκες  για να καλύψουν βασικές ανάγκες τους, για να μπορούν έστω να πάρουν για λίγους μήνες μετά  το ταμείο ανεργίας. Γι’ αυτούς που δουλεύουν νυχτερινή βάρδια και προσπαθούν το υπόλοιπο της μέρας να αναπληρώσουν δυνάμεις. Και στη συνέχεια βλέπουν για τις ευτυχισμένες καλοκαιρινές στιγμές των άλλων μέσα από τις αναρτήσεις στο fb.
Δύο κόσμοι ξεχωριστοί, που όμως συχνά… συναντιούνται στην  εκλογική τους συμπεριφορά, γενικότερα στις ιδεολογικές-πολιτικές τους τοποθετήσεις, ενώ θα έπρεπε να είναι αλλιώς…
Οι πολύμορφοι μηχανισμοί του συστήματος χρόνια τώρα κάνουν καλά τη δουλειά τους. Χαρίζουν απλόχερα τις αυταπάτες ότι οι μικροί και φτωχοί μπορεί κάποτε να γίνουν πλούσιοι. Σε άλλους ότι αν είναι ταπεινοί θα κερδίσουν τη μέλλουσα επουράνια βασιλεία. Σε άλλους ότι «έτσι το βρήκαμε ,έτσι το πάμε» γιατί δεν υπάρχει σωτηρία.
Και τα καλοκαίρια φεύγουν και είναι χειρότερα από τους χειμώνες. Και τα χρόνια περνούν, χωρίς τίποτε να γίνεται για ν’ αλλάξει η κατάσταση. Και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι.
Το ζήτημα είναι το πότε θα σκεφτούμε διαφορετικά. Το πότε θα κατανοήσουμε ότι ζούμε σε μία κοινωνία ταξική και άρα άδικη για τους πολλούς. Το πότε δηλαδή θα λειτουργήσουμε ως τάξη για τον εαυτό μας και όχι για τους άλλους. Ότι αν σηκώσουμε το ανάστημά μας και πούμε φτάνει πια και κυρίως αγωνιστούμε ενωμένοι με τους άλλους της τάξης μας  «θα έλθει ανάποδα ο ντουνιάς»… (Δημοσιεύτηκε στην έντυπη "Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Έργα και αυτονόητο. Δεν μας αξίζει καλύτερο παρόν και μέλλον

Επόμενο άρθρο

Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΝΔ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΑΛΛΑ...ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΝΕ