Όχι παιχνίδια εντυπώσεων…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Σίγουρα ένα από τα αγαπημένα «παιχνίδια», των κυβερνήσεων είναι αυτό με τις «λέξεις». Η προσπάθεια δηλαδή αντιστροφής των εννοιών ώστε το «κρέας να βαφτιστεί ψάρι» όπως στους καλόγερους του Μεσαίωνα και να δεχτεί ο λαός αδιαμαρτύρητα μια σειρά αποφάσεις που είναι σε βάρος του, δήθεν για το λαό του.

Τις τελευταίες μέρες και με αφορμή τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης και τις διαπραγματεύσεις για το «Ελληνικό πρόβλημα» στις συναντήσεις με την Ε.Ε δυστυχώς η ιστορία αυτή φαίνεται να επαναλαμβάνεται. Έτσι συζήτηση γίνεται για το αν η νέα συμφωνία με τους «δανειστές» θα λέγεται «πρόγραμμα - γέφυρα» ή «τεχνική παράταση» του μνημονίου, χωρίς όμως να γίνεται καθαρό από το με ποιες δεσμεύσεις αυτή θα συνοδεύεται και από το εάν αυτές θα είναι ουσιαστικά και όχι στα λόγια υπέρ του λαού. Για παράδειγμα ο κ. πρωθυπουργός κατά την ομιλία του στη Βουλή επιχείρησε αφενός να διαχωρίσει τις δανειακές συμβάσεις από τα μνημόνια (τις πρώτες, λέει, τις διαπραγματεύεται, ενώ τα δεύτερα ακυρώθηκαν από την αποτυχία τους και τη λαϊκή ετυμηγορία) και αφετέρου να διαχωρίσει τα μνημόνια από τη συνολική αντιλαϊκή στρατηγική της ΕΕ, παρουσιάζοντάς τα ως «νομική και πολιτική αποτύπωση του νεοφιλελευθερισμού».

Στην πραγματικότητα, βέβαια, μνημόνια και δανειακές συμβάσεις είναι άρρηκτα δεμένα: Τα μνημόνια στην ουσία εξειδικεύουν τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνονται στις δανειακές συμβάσεις, η εφαρμογή τους αποτελεί προϋπόθεση για την εκταμίευση των δόσεων των δανείων, ενώ η γενική κατεύθυνση και των μεν και των δε είναι πλήρως ενταγμένη στο αντιλαϊκό πλαίσιο που διαμορφώνουν οι απαιτήσεις του κεφαλαίου, οι Συνθήκες και οι δεσμεύσεις της ΕΕ, τις οποίες η κυβέρνηση διαβεβαιώνει με κάθε ευκαιρία ότι θα σεβαστεί.Το ίδιο το κείμενο της τρέχουσας δανειακής σύμβασης (ψηφίστηκε στη Βουλή στις 12/2/2012) υπογραμμίζει ότι «η διαθεσιμότητα αυτής της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης εξαρτάται από τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τα μέτρα που εκτίθενται στο Μνημόνιο».

Να τονίσουμε ότι κανένα από τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνονται στα μνημόνια δεν ήταν κάποια «καινοτομία» της τρόικας: Αποτελούσαν όλα πάγιες απαιτήσεις του κεφαλαίου, καταγεγραμμένες στις Συνθήκες και τα ντοκουμέντα της ΕΕ πολλά χρόνια πριν από την κρίση, η εκδήλωση της οποίας κατέστησε αναγκαία την ταχύτερη εφαρμογή τους.

Με βάση τα παραπάνω ο περήφανος Ελληνικός λαός, που χρόνια τώρα υποφέρει τα πάνδεινα δεν έχει  κανένα λόγο ούτε να γίνει χειροκροτητής της διαπραγμάτευσης «εντός των αντιλαϊκών τειχών» (πρόκειται για παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα), ούτε να συναινέσει στην παράταση δανειακών συμβάσεων και την αποπληρωμή ενός χρέους που δεν είναι δικό του.Ας σκεφτεί επιτέλους ότι υπάρχει και άλλος δρόμος που βρίσκεται “εκτός των τειχών”, εκτός των πολιτικών που με διάφορες παραλλαγές και λέξεις εφαρμόζονται όλα αυτά τα χρόνια με το λαό μόνιμο “υποζύγιο”...

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η ‘ανάσα αξιοπρέπειας’

Επόμενο άρθρο

Η κοινωνική ‘διείσδυση’ της Χρυσής Αυγής στην ύπαιθρο