Ώρες ευθύνης!

Η τραγική πορεία της πανδημίας (και) στη χώρα μας αποδεικνύει ότι ο δρόμος που μέχρι τώρα ακολουθείται είναι αδιέξοδος και επικίνδυνος.

Το παραμύθι «περί ατομικής ευθύνης» είναι καλό επικοινωνιακά δεν μπορεί όμως να κρύψει τις κυβερνητικές ευθύνες.

Εδώ και μήνες εμείς οι «πολίτες» (η συντριπτική πλειοψηφία τουλάχιστον) ακολουθήσαμε πιστά τις οδηγίες των «ειδικών», ενώ παράλληλα η τσέπη μας άδειασε επικίνδυνα…

Τι αλήθεια έκανε η κυβέρνηση, όπως άλλωστε και οι κυβερνήσεις π.χ της Ε.Ε (μιας και «ίδια γραμμή» έχουν…)

Να θυμίσουμε απλά ότι με βάση τις κατευθύνσεις του ΠΟΥ για αριθμό κλινών και ΜΕΘ θα έπρεπε στην Ελλάδα να υπάρχουν τουλάχιστον 3.000 ΜΕΘ και μάλιστα σε ομαλές συνθήκες (σήμερα υπάρχουν μετά βίας πάνω από 1.000). Ομως, τα τελευταία χρόνια πρωτοστάτησαν η Ν.Δ, το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και ο ΣΥΡΙΖΑ να καταργηθούν 10.000 κλίνες στα δημόσια νοσοκομεία με το κριτήριο της «αγοράς», ότι υπήρχε «χαμηλή πληρότητα». Οτι είναι αντιπαραγωγικά και κοστοβόρα, συνεπώς και σπατάλη για τον κρατικό προϋπολογισμό. Αναδεικνύεται η ανάγκη ενός συστήματος Υγείας που να είναι πάντα και επαρκώς έτοιμο να αντιμετωπίσει τρέχουσες και έκτακτες ανάγκες που σε κάθε περίπτωση είναι προβλέψιμες και αναμενόμενες και όχι στη λογική των «ποσοστών», των «μέσων όρων» και του «κόστους - οφέλους», τη στιγμή της ανάγκης ο «βασιλιάς να είναι ημίγυμνος».Άρα ανάγκη άμεση επίταξη των ιδιωτικών!

Να θυμίσουμε ότι θα έπρεπε να υπήρχε και το απαραίτητο μόνιμο ειδικευμένο προσωπικό. Τώρα προσπαθούμε ν’ αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με προσλήψεις συνήθως συμβασιούχων ή την μεταφορά προσωπικού από την Πρωτοβάθμια Περίθαλψη και  μάλιστα όχι πάντα με την απαραίτητη ειδικότητα.

Ο φόβος που είναι λογικό να υπάρχει δεν πρέπει να οδηγήσει στο «κλείσιμο στο σπίτι», στη λογική «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Αυτό οδηγεί σε ενσωμάτωση στη βολική για την κυβέρνηση αντίληψη περί «ατομικής ευθύνης». Αφήνει στο απυρόβλητο την κυβερνητική - κρατική ευθύνη, που αποδεικνύεται «ελλιποβαρής» και επικίνδυνη αφού σχετίζεται με την προστασία της υγείας και της ζωής του λαού.

Η πείρα από την πολύμορφη και με ευρηματικότητα δράση του λαϊκού κινήματος και των υγειονομικών στην πρώτη φάση της πανδημίας είναι πολύτιμη. Τώρα, στη φάση του δεύτερου κύματος της πανδημίας, απαιτείται η «φωνή κάτω από τις μάσκες» των υγειονομικών και συνολικά του λαού να ακουστεί πιο δυνατά, πιο απαιτητικά.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ας φιλτράρουμε το τι ακούμε και τι βλέπουμε...

Επόμενο άρθρο

Δήμαρχος … και λεφτά υπάρχουν και πρέπει να τα ξοδέψουμε … κ. Μπατσαρά, δε «συνομιλώ» με απλούς πολίτες …