Περί εθισμών…

Του Αλέκου Χατζηκώστα, δημοσιογράφου – συγγραφέα

Μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο, ξεκινώντας όχι από τη αντιμετώπιση των αιτιών, αλλα από την προσπάθεια να αντιμετωπίσει απλά τα αποτελέσματα; Η απάντηση είναι ΟΧΙ!

Κάτω από τον μεγαλεπήβολο τίτλο «Εθνική στρατηγική για την προστασία των παιδιών από τον εθισμό στο διαδίκτυο», η κυβέρνηση παρουσίασε, σε ειδική εκδήλωση παρουσία του πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη, κάποια «εργαλεία» που τάχα θα συμβάλουν σε αυτήν την κατεύθυνση της προστασίας των παιδιών, αφήνοντας άθικτες όμως όλες τις αιτίες που αναπαράγουν το πρόβλημα. Αν και αναφέρθηκαν μια σειρά διαπιστώσεις για την έκταση του φαινομένου που έχουν βάση, οι «λύσεις» που ανακοινώθηκαν ήταν ένα ευχολόγιο, με προτροπή στους γονείς να «βάλουν όρια» και με…εκκλήσεις στις πολυεθνικές. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση με την πολιτική της έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τη στέρηση του ελεύθερου χρόνου για τα παιδιά και τους γονείς τους, για την απουσία διεξόδων όπως ο αθλητισμός, άλλες δραστηριότητες και ψυχαγωγία, που είναι πανάκριβα για τη λαϊκή οικογένεια, όπως ευθύνες έχει και για τη δημιουργία ενός σχολείου – αρένας ανταγωνισμού, που αναπαράγει όλα τα σάπια πρότυπα του συστήματος.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

Τα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση με αφορμή το πραγματικά υπαρκτό. διογκούμενοι μεγάλο πρόβλημα του εθισμού των ανηλίκων στο διαδίκτυο και τα social media και αξιοποιώντας και φαινόμενα της λεγόμενης “νεανικής παραβατικότητας”, δεν συνιστούν αποτελεσματική “λύση” ούτε ουσιαστική “απάντηση”, όπως ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός. Αφορούν αποκλειστικά και μόνο σε αναποτελεσματικές – με βάση και τη διεθνή εμπειρία – παρεμβάσεις στη σχέση των παιδιών με τα smartphones, το διαδίκτυο και τα social media και την ενημέρωση των γονιών για “δυνατότητες που ήδη υπάρχουν”. Ολοι οι άλλοι παράγοντες που διαμορφώνουν ουσιαστικά τους… “αλγόριθμους” π.χ της έλλειψης ουσιαστικής επικοινωνίας, του περιεχομένου της εκπαιδευτικής διαδικασίας, του ελάχιστου ελεύθερου και δημιουργικού χρόνου για γονείς και παιδιά που δημιουργεί, όχι μόνο παραμένουν, αλλά συνεχώς διογκώνονται από την πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ.

Από τη στιγμή που το ίδιο το σημερινό σχολείο προωθεί τις διάφορες δεξιότητες διαχείρισης της πληροφορίας σαν τις πλέον κρίσιμες στην εκπαιδευτική διαδικασία, σε αντίθεση με την ολόπλευρη μόρφωση, γίνεται φανερό ότι το επίσημο κράτος ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει ουσιαστικά ανάλογα προβλήματα. Αλλωστε, ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι αποτέλεσμα των αδιεξόδων που βιώνουν τα παιδιά, των ταξικών φραγμών στη μόρφωση, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, της προβολής των στρεβλών και συχνά βλαβερών προτύπων και αξιών που καλλιεργούνται στο σχολείο και την κοινωνία της εκμετάλλευσης, του ατομικισμού και της σήψης, όπου το ένα στα τρία παιδιά στην Ελλάδα βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Τα μέτρα της κυβέρνησης για δημιουργία ιστοσελίδας και εφαρμογής για την άσκηση γονεϊκού ελέγχου στη χρήση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης από τα παιδιά έχουν περιορισμένες δυνατότητες. Ανάλογες οδηγίες και δυνατότητες περιορισμών υπάρχουν ήδη. Παρ’ όλα αυτά, το 75% των παιδιών Δημοτικού διατηρεί προφίλ στα social media, κάτι που θεωρητικά δεν επιτρέπεται. Παράλληλα, τα όποια μέτρα περιορισμού των social media και παραπέρα ελέγχου της χρήσης τους, σφίγγουν ακόμα περισσότερο τον κλοιό της λογοκρισίας, τον έλεγχο περιεχομένου “με δύο μέτρα και δύο σταθμά”, ορίζοντας το επικίνδυνο περιεχόμενο με βάση τα κριτήρια της ΕΕ “για την αντιμετώπιση του ριζοσπαστισμού”, τη μαζική εξάπλωση fake news και παραπληροφόρησης.

Και κάτι ακόμη. Τα social media και το διαδίκτυο βρίσκονται ας μην το ξεχνάμε στην ιδιοκτησία μεγάλων (καπιταλιστικών) επιχειρήσεων που καθορίζουν το περιεχόμενό τους. Επομένως χρειάζεται αγώνας για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε να ικανοποιηθούν ολόπλευρα όλες οι ανάγκες της παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Μόνο στο πλαίσιο αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί ο εθισμός και να ευδοκιμήσουν και διάφορες τεχνικές ελέγχου και ρύθμισης της πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης… Οσο το διαδίκτυο, ως προϊόν και επίτευγμα της ανθρώπινης εργασίας και του πολιτισμού, παραμένει στην ιδιοκτησία των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, αυτές θα καθορίζουν το περιεχόμενο με βάση τους οικονομικούς, πολιτικούς και αξιακούς σκοπούς του ίδιου του συστήματος, για τη χειραγώγηση του λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας.

Πρώτη δημοσίευση ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ Μαγνησίας 5/1/2025

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Περί «δημοκρατίας» γενικά και της αστικής κριτικής για τις «απειλές» που δέχεται από τον Μασκ, ειδικότερα

Επόμενο άρθρο

Οι δήμοι σε ρόλο εισπράκτορα