Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: Εκφυλισμός σε νέα πίστα...

Αυτή η εκφυλιστική πορεία αποτυπώθηκε στην κωμικοτραγική εικόνα που παρακολουθήσαμε στις οθόνες μας τις προηγούμενες μέρες, κατά τις οποίες διεξήχθη το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ: Στις άδειες καρέκλες καθ' όλη τη διάρκεια των «εργασιών» (εκτός φυσικά από τις στιγμές που μιλούσε ο πρόεδρος), στα γιουχαρίσματα, στις σκηνοθετημένες διαδικασίες και τις «ψηφοφορίες» - μπάχαλο, στις μηχανορραφίες στελεχών, στις ατάκες απελπισμένων δύστυχων συνέδρων περί «κόλασης του Δάντη», «ενός ποδιού στον τάφο» κ.λπ.

Αυτά, όμως, και όσα ακόμα θα δούμε στο μέλλον, είναι τα αποτελέσματα όσων ακούμε το τελευταίο διάστημα περί «αδιαμεσολάβητης σχέσης με τον λαό». Και αυτά με τη σειρά τους δεν έπεσαν από τον ουρανό. Ξεκίνησαν επί προεδρίας Αλ. Τσίπρα, όταν εισήχθησαν και στο συγκεκριμένο κόμμα αμερικανόφερτες διαδικασίες star system, που είχαν προηγουμένως εισαχθεί στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, όπως η εκλογή προέδρου «από τη βάση», δηλαδή από όποιον περαστικό έδινε δύο ευρώ για να γραφτεί μέλος επιτόπου. Ενός προέδρου, δηλαδή, που δεν θα λογοδοτεί στη συνέχεια σε κανένα αντιπροσωπευτικό όργανο. Τότε φτιάχτηκε και ο περιβόητος «i-syriza», δηλαδή το ηλεκτρονικό κόμμα των followers, στο όνομα πάντα του «εκσυγχρονισμού» και της «αντιστοίχησης με τις εξελίξεις στην αγορά εργασίας», με επίκληση και στα ωράρια - λάστιχο, για τα οποία και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συμβάλει.

Ενθερμοι υποστηρικτές σε όλα αυτά ήταν και όσα στελέχη εμφανίζονται να αντιπαλεύουν τις μεθοδεύσεις Κασσελάκη, όπως η Ο. Γεροβασίλη (το είπε και μόνη της άλλωστε στο συνέδριο...), ενώ παρόντα - και μάλιστα από πρωταγωνιστικές θέσεις - ήταν και τα στελέχη που αποτελούν σήμερα τη «Νέα Αριστερά». Μάλιστα, ορισμένοι κουνούσαν το δάχτυλο τότε στο ΚΚΕ για τις «απαρχαιωμένες», «κλειστές» εσωκομματικές διαδικασίες του. Το αν όλοι αυτοί μπορούσαν να φανταστούν ότι θα έρθει η στιγμή που σε αυτόν τον «i-syriza» θα αναρτώνται ερωτηματολόγια με το ερώτημα της κατάργησης του κόμματός τους, είναι κάτι που λίγη σημασία έχει και σίγουρα δεν αφορά εμάς.

Καμία προσδοκία και αγωνία δεν πρέπει να υπάρχει σε εργαζόμενους, σε νέους ανθρώπους για την ανάκαμψη του συγκεκριμένου κόμματος και για την ανασύνθεση του χώρου της λεγόμενης «κεντροαριστεράς». Η ελπίδα βρίσκεται εκεί που «φουντώνει» η εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ. Στα αγροτικά μπλόκα, στα φοιτητικά αμφιθέατρα, στους αγώνες των εργαζομένων σε πολλούς κλάδους, στη γενική απεργία αύριο. Βρίσκεται στο σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», που θα ακουστεί και πάλι δυνατά σε όλη την Ελλάδα, στον έναν χρόνο από το έγκλημα στα Τέμπη. Εκεί καταθέτει το ΚΚΕ όλες του τις δυνάμεις, ακριβώς όπως είχε υποσχεθεί. Εκεί θα καταθέσει και τη δύναμη που θα του δώσει ο λαός στις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Το κάλεσμά του για μαχητική, μαζική συμπόρευση βρίσκει ήδη απήχηση σε εργαζόμενους και εργαζόμενες, νέους και νέες, αγωνιστές και αγωνίστριες της ζωής.