του Αλέκου Χατζηκώστα

Η συζήτηση είναι επίκαιρη. Υπάρχει τελικά σήμερα διέξοδος στην υπάρχουσα οικονομική-κοινωνική- πολιτική κατάσταση ή θα πρέπει να αφεθούμε «στη μοίρα» μας;

Οι συνεχείς δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι για τους πολλούς τα πράγματα δεν φαντάζουν (και έτσι είναι) αισιόδοξα. Μα και η ίδια η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί από τη «φθηνή» προπαγάνδα της κυβέρνησης και των φιλικών της ΜΜΕ .

«Οι μισθοί ανεβαίνουν, τα εισοδήματα αυξάνονται, η κατάσταση βελτιώνεται διαρκώς»... Αυτή είναι η μόνιμη επωδός της κυβέρνησης, απέναντι στην πραγματικότητα που βιώνουν τα εργατικά - λαϊκά στρώματα.

Όμως η πραγματικότητα είναι ότι οι ανατιμήσεις που ρουφάνε το λαϊκό εισόδημα φτάνουν μόνο για τα τρόφιμα το 30,5% την τετραετία 2020 - 2024 και οι αυξήσεις στη στέγη το 24,3%.

Στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση κινούνται οι μισθοί, με τα πιο πρόσφατα στοιχεία να δείχνουν ότι σε σχέση με το 2009 οι μέσες ετήσιες αποδοχές πλήρους απασχόλησης έχουν μειωθεί κατά 4.178 ευρώ (στοιχεία 2023)! Ενώ ο μέσος πραγματικός μισθός ανά ώρα απασχόλησης στην τριετία 2021-2024 μειώθηκε κατά 1,1%.

Αποδεικνύεται δηλαδή ότι οι πολυδιαφημισμένες «αυξήσεις» στον κατώτατο μισθό δεν ανέκοψαν τις πραγματικές μειώσεις στο εισόδημα. Αντίθετα, οδηγούν σε διαρκή προσαρμογή όλων των απολαβών γύρω από τα κατώτατα όρια.

Ανατιμήσεις και μισθοί πείνας για τους μισθωτούς - στραγγαλισμένο εισόδημα για τους βιοπαλαιστές: Αυτό είναι το τρίπτυχο για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, με κάθε του πτυχή να ξεδιπλώνεται από τον ίδιο, τον πραγματικό αντίπαλο: Τους επιχειρηματικούς ομίλους και την κερδοφορία τους, τις κυβερνήσεις που κάνουν νόμο κάθε τους «θέλω».

Πίσω από τις ανατιμήσεις ο λαός μπορεί να βρει τις παχυλές επιδοτήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, τα προγράμματα «πράσινης μετάβασης», το Ταμείο Ανάκαμψης, τις επιπτώσεις του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Πίσω από τους μισθούς πείνας θα βρει τη στρατηγική της μεγαλοεργοδοσίας να κρατάει στον πάτο την τιμή της εργατικής δύναμης, ως «εγγύηση» θωράκισης της ανταγωνιστικότητας.

Τι βρίσκουν επομένως απέναντί τους οι εργαζόμενοι που θέλουν να ζουν από τη δουλειά και τον μισθό τους; Τι βρίσκουν οι αγρότες που θέλουν να ζουν από την παραγωγή και τον μόχθο τους στη γη;

Βρίσκουν μια στρατηγική που από το «Α μέχρι το Ω» υπονομεύει αυτήν τη ζωτική λαϊκή ανάγκη για να υπηρετήσει τα κέρδη μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων. Βρίσκουν το κράτος, τις κυβερνήσεις και την ΕΕ, που στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθερότητας» περικόπτει βασικές δαπάνες και τους φορτώνει με περισσότερα βάρη.

Γι' αυτό οι δίκαιες διεκδικήσεις που εξελίσσονται αυτήν τη περίοδο από εργαζόμενους και αγρότες π.χ για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για αυξήσεις και ουσιαστική προστασία του λαϊκού εισοδήματος είναι σε σύγκρουση με την καρδιά αυτής της αντιδραστικής στρατηγικής, αποκαλύπτοντας πως για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι πρέπει να πληγεί η κερδοφορία του κεφαλαίου, να χάσουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Αυτός ο δρόμος της διεκδίκησης και της αναμέτρησης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, τους πολιτικούς της εκπροσώπους,  της ενίσχυσης της αμφισβήτησης, είναι ο μόνος που έχουν να βαδίσουν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα για να δουν πραγματικά «άσπρη μέρα». Είναι ο μόνος δρόμος για να καταφέρουν να κάνουν κουμάντο και να απολαμβάνουν τον πλούτο που παράγουν, ανοίγοντας τον δρόμο για τη δική τους ευημερία.

Πρώτη δημοσίευση InVeria 26/1/2025

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.