«Αύξηση» 1,66 ευρώ τη μέρα, ενώ η ακρίβεια «καταπίνει» ήδη δύο μισθούς τον χρόνο!

Γι' αυτό στ' αυτιά των εργαζομένων, που στενάζουν από την ακρίβεια, ο καβγάς που στήνουν στα «σημεία» η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα, γύρω από τον κατώτατο μισθό, ακούγεται σαν σκέτη κοροϊδία, αφού οι προτάσεις όλων έχουν ως «ένα το κρατούμενο» τις «αντοχές της οικονομίας», τις «δημοσιονομικές δεσμεύσεις», τη στρατηγική της «πράσινης ανάπτυξης» και τις «συμβατικές υποχρεώσεις» που απορρέουν από τη βαθιά εμπλοκή της χώρας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Είναι αυτή η πολιτική που φορτώνει στις πλάτες των εργαζομένων και του λαού τους χαμηλούς μισθούς και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων. Είναι η ίδια πολιτική που ευθύνεται για την ακρίβεια και τις ανατιμήσεις, για την ενεργειακή φτώχεια, ενώ αυτό που προβάλλεται ως «αντίδοτο» απ' όλα τα αστικά κόμματα, δεν είναι παρά αυξήσεις - ψίχουλα και μέτρα ανακύκλωσης της φτώχειας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η αύξηση που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, ισούται με 1,66 ευρώ τη μέρα καθαρά, όταν ο πληθωρισμός και οι λογαριασμοί ρεύματος - θέρμανσης - καυσίμων ροκανίζουν ήδη δύο μισθούς τον χρόνο και έπεται συνέχεια!

Τα πράγματα είναι βέβαια πολύ χειρότερα για τους εργαζόμενους που υποαπασχολούνται και αμείβονται σταθερά με μισθούς μικρότερους και από τον κατώτατο μισθό. Με δεδομένο ότι 750.000 εργαζόμενοι δουλεύουν σήμερα με μερική απασχόληση (σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΕΦΚΑ), δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς τι σημαίνει για πολλούς απ' αυτούς η ...«αύξηση» που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, ενεργοποιώντας τον νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου.

Ακόμα και μετά την αναπροσαρμογή, οι μισθοί τους μετά βίας θα αγγίζουν, κατά μέσο όρο, τα 490 ευρώ μεικτά, δηλαδή περίπου 420 ευρώ καθαρά τον μήνα!

Αν σ' αυτούς προστεθούν και οι 650.000 εργαζόμενοι που η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αμείβονται με ολόκληρο τον κατώτατο μισθό, τότε μιλάμε για πάνω από 1,4 εκατομμύρια εργαζόμενους που το εισόδημα από την εργασία τους, μερική ή πλήρη απασχόληση, δεν φτάνει να καλύψει ούτε τα στοιχειώδη, πόσο μάλλον να ανασχέσει την απειλή της φτώχειας που μεγαλώνει εξαιτίας της ακρίβειας.

Η κατηγορία αυτή των εργαζομένων ξύνει τον πάτο του βαρελιού, αλλά οι προσδοκίες τους δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιορίζονται στα 800 ευρώ, όσος ήταν ο καθαρός μισθός για το 50% των εργαζομένων το 2019, όταν η παραγωγικότητα της εργασίας έχει εκτοξευθεί και το κράτος στηρίζει από χίλιες μπάντες το κεφάλαιο να επενδύσει σε νέους χρυσοφόρους τομείς.

Ανάλογη εικόνα δίνουν και τα πιο πρόσφατα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη» για τη διαμόρφωση των μισθών το 2021: Το 34% των μισθωτών είχαν μεικτές αποδοχές μέχρι 700 ευρώ και από αυτούς το 18% είχαν μηνιαίο μισθό μέχρι 500 ευρώ μεικτά! Κάτω από τα 1.000 ευρώ μεικτά λαμβάνει η πλειοψηφία των μισθωτών, το 64%.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι για πολλούς εργαζόμενους, ο βασικός μισθός δεν περιλαμβάνει προσαυξήσεις λόγω προϋπηρεσίας (π.χ. τριετίες) με ακέραιη την ευθύνη της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ. Ετσι, αν και με προϋπηρεσία χρόνων, παίρνουν τον κατώτατο μισθό ή λίγο πιο πάνω, ανάλογα με τις «ορέξεις» του εργοδότη τους.

Για να διασκεδάσει αυτήν την άθλια για τους εργαζόμενους πραγματικότητα, η κυβέρνηση επιστρατεύει τώρα το «επιχείρημα» ότι δική της δουλειά είναι να διαμορφώνει τα κατώτατα μισθολογικά όρια και στη συνέχεια, «δουλειά» των εργαζομένων είναι να διεκδικούν και να υπογράφουν με την εργοδοσία υψηλότερες αυξήσεις στις κλαδικές Συμβάσεις.

Μιλάμε για κοροϊδία και πρόκληση χωρίς όρια! Κάνουν πως δεν ξέρουν ότι ο κατώτατος μισθός «τσιμεντάρει» συνολικά τους μισθούς προς τα κάτω, οδηγώντας σε συγκράτηση και πτώση τον μέσο μισθό, ο οποίος κατρακύλησε από τα 1.051 ευρώ το 2011 στα 886,1 ευρώ το 2019! Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι τον ίδιο κατώτατο μισθό έπαιρναν οι εργαζόμενοι και πριν από 13 χρόνια!

Αλλά και εκεί που υπάρχουν κάποιες αυξήσεις, η τάση να μειώνεται το λεγόμενο «κόστος εργασίας» δεν αντιστρέφεται, με την εργοδοσία να επιστρατεύει όλο το αντεργατικό πλαίσιο που οδηγεί στην ένταση της εκμετάλλευσης.

Οχυρωμένοι πίσω από το αντεργατικό πλαίσιο που διαμορφώνουν εναλλάξ οι κυβερνήσεις ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, οι εργοδότες δεν προσέρχονται καν σε διαπραγματεύσεις με τα συνδικάτα και υπεκφεύγουν, ενώ κι εκεί που αναπτύσσονται μαζικοί - δυναμικοί αγώνες των εργαζομένων, αναλαμβάνουν δράση οι αντιαπεργιακοί νόμοι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ για να στηρίξουν την εργοδοσία, όπως γίνεται, για παράδειγμα, αυτήν την περίοδο στις προβλήτες της COSCO.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Πλήρης η χρεοκοπία των ευρωατλαντικών μύθων

Επόμενο άρθρο

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Παρουσιάζει σαν λύση το «πρασίνισμα» του ενεργειακού μείγματος, ενώ είναι αιτία της ακρίβειας