Την 1η Γενάρη του 1959, ο κουβανέζικος αντάρτικος λαϊκοεπαναστατικός στρατός μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα. Η επανάστασηστην Κούβα έχει νικήσει. Η πρώτη επαναστατική κυβέρνηση, με ηγέτη τον Φιντέλ Κάστρο, προχωράει σε βαθύτατους κοινωνικοπολιτικούς μετασχηματισμούς, για την απελευθέρωση από τον ιμπεριαλισμό και τις εκμεταλλεύτριες τάξεις. Ανοίγει το δρόμο του σοσιαλισμού. Οι Κουβανοί συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο, 25 χρόνια μετά την αντεπανάσταση σε βάρος των σοσιαλιστικών χωρών και τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Είναι η απόδειξη πως ο μαρξισμός - λενινισμός είναι ολοζώντανος, πως ο σοσιαλισμός είναι ακόμη πιο επίκαιρος, πως η αντιιμπεριαλιστική πάλη φέρνει αποτελέσματα, πως οι λαοί μπορούν να νικούν.Μέσα από πειραματισμούς, λάθη, αλλά και μεγάλες επιτυχίες η επανάσταση στέριωσε και έβαλε βαθιές ρίζες μέσα στο λαό. Ενα λαό που θυμάται και γνωρίζει καθημερινά το μακρύ, βάρβαρο χέρι του καπιταλισμού και ξέρει να εκτιμά την πραγματική ελευθερία που του προσφέρει ο σοσιαλισμός. Ενα λαό που νιώθει επιτέλους τη χώρα του δικιά του και είναι αποφασισμένος να μην αφήσει να του την πάρουν.

Η μακρόχρονη προετοιμασία

Η τελική φάση της Επανάστασης ξεκίνησε στις 2 Δεκέμβρη του 1956, όταν έπειτα από ένα δραματικό ταξίδι, το μικρό πλοίο «Γκράνμα» που είχε ξεκινήσει από το Μεξικό, έφτασε στην παραλία του Νίκερο, ένα μικρό χωριό στην πλαγιά της Σιέρα Μαέστρα της Κούβας. Από τους 82 αποφασισμένους αγωνιστές που αποβιβάστηκαν στη στεριά, κατάφεραν να σωθούν από τα πυρά του στρατού και της αεροπορίας της δικτατορίας μόνο 12. Ανάμεσά τους οι πρωτοπόροι επαναστάτες, ο ηγέτης τους Φιντέλ Κάστρο, ο αδελφός του Ραούλ, ο Αργεντινός γιατρός Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα, ο Καμίλο Σινφουέγκος, οΧουάν Αλμέιδα.

Οι φλογεροί αυτοί επαναστάτες ξεκίνησαν το αντάρτικο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ο επαναστατικός στρατός που συγκροτήθηκε, στηρίχτηκε στη συστηματική πολιτικο-στρατιωτική προετοιμασία που είχε ξεκινήσει το Κίνημα 26ης Ιούλη (από την επέτειο της επίθεσης στους στρατώνες της Μονκάδα το 1953, όταν συνελήφθη και ο Φιντέλ Κάστρο) με επικεφαλής τον Φρανκ Πάις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε μετονομαστεί το ΚΚ Κούβας και το Επαναστατικό Διευθυντήριο, από πρωτοπόρους επαναστάτες φοιτητές. Αυτές ήταν και οι δυνάμεις που προχώρησαν με την ενοποίησή τους στιςΕνωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις μετά τη νίκη της Επανάστασης, γεγονός που οδήγησε στην επανασύσταση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας, το 1965, που αναδείχτηκε σε κυρίαρχη ηγέτιδα δύναμη.

Την 1η Γενάρη του 1959 απελευθερώθηκε η Σάντα Κλάρα και την επομένη, με ηγέτη τον Τσε, οι επαναστάτες μπήκαν θριαμβευτικά στην Αβάνα. Ο δικτάτορας Μπατίστα είχε ήδη εγκαταλείψει τη χώρα και το καθεστώς είχε καταρρεύσει. Λίγες μόλις μέρες αργότερα, έφτασε στην κουβανική πρωτεύουσα ο ηγέτης της Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, και ανέλαβε πρωθυπουργός της επαναστατικής κυβέρνησης.

Δυο χρόνια και 4 μήνες μετά την Επανάσταση, ο κουβανικός λαός, με την καθοδήγηση της ηγεσίας του, στον Κόλπο των Χοίρων στην παραλία Χιρόν, «φιλοδώρησε» στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό την πρώτη παταγώδη ήττα του (πριν από αυτή του Βιετνάμ), αναχαιτίζοντας σε 72 ώρες την εισβολή και απόβαση 1.400 μισθοφόρων που έστειλε η αμερικανική κυβέρνηση.

Ανακήρυξη του σοσιαλιστικού χαρακτήρα της Επανάστασης

Στη μεγάλη διαδήλωση της 16ης του Απρίλη του 1961, στις κηδείες των σκοτωμένων από τις αεροπορικές επιδρομές (λίγο πριν την απόβαση των μισθοφόρων της CIA), ο ηγέτης της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, ανακηρύσσει για πρώτη φορά το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης.

Ολα αυτά τα χρόνια, ο κουβανικός λαός αντιμετώπισε τεράστιες δυσκολίες από τον πολύπλευρο αποκλεισμό από τις ΗΠΑ, που ξεκίνησε μετά την ανακήρυξη του σοσιαλιστικού χαρακτήρα της Επανάστασης, τη στάση άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως η ΕΕ με την Κοινή Θέση, από τις αντεπαναστατικές ανατροπές στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες το 1989-91, που της στέρησαν σημαντική βοήθεια.

Η ζημιά από την «ασφυξία» του αποκλεισμού από το 1961 έως σήμερα για την Κούβα, που πρέπει να πάρουμε υπόψη ότι ξεκινούσε από πολύ χαμηλό επίπεδο παραγωγικής βάσης, ξεπερνάει τα 751,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Σε αυτά τα 57 χρόνια, οι ΗΠΑ έχουν οργανώσει πάνω από 700 επιθετικές ενέργειες κατά της Κούβας, με 3.500 νεκρούς και 2.100 τραυματίες Κουβανούς.

Ο κουβανικός λαός και με την ολόπλευρη στήριξη της ΕΣΣΔ και των άλλων σοσιαλιστικών κρατών ξεκινώντας από ένα χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων κατάφερε να έχει πρωτόγνωρα επιτεύγματα και κατακτήσεις σε κρίσιμους τομείς: την Υγεία, την Παιδεία, την κοινωνική φροντίδα, την ανάπτυξη του Πολιτισμού, της Φυσικής Αγωγής και του μαζικού αθλητισμού, σε σύγκριση όχι μόνο με τον περίγυρο της χώρας, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Τεράστια και παγκόσμια αναγνωρισμένη είναι η διεθνιστική προσφορά της σοσιαλιστικής Κούβας σε άλλους λαούς της Γης. Πολύ γνωστά είναι τα προγράμματα αντιμετώπισης του αναλφαβητισμού στη Λατινική Αμερική και άλλες περιοχές, τα προγράμματα υγείας, η «αποστολή Μιλάγκρο - θαύμα με τις χιλιάδες επεμβάσεις για προβλήματα όρασης, οι διεθνιστικές ιατρικές αποστολές σε χώρες με προβλήματα επιδημιών, της χολέρας στην Αϊτή μετά το φονικό σεισμό το 2010 ή του ιού «Εμπολα» στη Δυτική Αφρική ή τηΛατινοαμερικάνικη Σχολή Ιατρικής (Εscuela Latinoamericana de Medicina - ELAM) στην Αβάνα, που ιδρύθηκε το 1998, μετά τους καταστροφικούς κυκλώνες στην Κεντρική Αμερική, όπου έσπευσαν Κουβανοί υγειονομικοί και απ' όπου έχουν ήδη αποφοιτήσει 20.000 γιατροί από 124 χώρες. (Σήμερα, αυτή η σχολή έχει 3.000 φοιτητές από 85 χώρες: τη Λατινική Αμερική, Αφρική, Ασία και ΗΠΑ). Η επιλογή των φοιτητών από λαϊκές οικογένειες (που είναι πολύ αυστηρή και προϋποθέτει απολυτήριο λυκείου με καλές επιδόσεις στα μαθήματα των θετικών επιστημών), γίνεται από τις οργανώσεις που στηρίζουν το Νησί της Επανάστασης, σε συνεργασία με τις πρεσβείες της Κούβας ανά τον κόσμο, που δίνουν τις υποτροφίες στους φοιτητές.

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.