Μια από τις προτεραιότητες του Υπουργείου Παιδείας είναι η αξιολόγηση των σχολείων. Άλλωστε αποτελεί  κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής της ΕΕ και του ΟΟΣΑ για την Εκπαίδευση και εντάσσεται στα πλαίσια της αυτονομίας της σχολικής μονάδας.

Από τις προηγούμενες κυβερνήσεις έγινε προσπάθεια να εισαχθεί ένα σύστημα αξιολόγησης στις σχολικές μονάδες, με επίκεντρο κυρίως τους εκπαιδευτικούς, ωστόσο συνάντησε σοβαρές αντιδράσεις.

Σήμερα, η κυβέρνηση, από τη μια επιδιώκει τη συναίνεση των υπόλοιπων αστικών κομμάτων στη δημιουργία ενός νέου συστήματος αξιολόγησης, από την άλλη προσπαθεί να ωραιοποιήσει και να απενοχοποιήσει την αξιολόγηση που εκείνη θα φέρει, «κλείνοντας το μάτι» στους εκπαιδευτικούς ότι τάχα η δική της αξιολόγηση δεν θα είναι τιμωρητική, δεν θα είναι σαν τις κακές αξιολογήσεις που προσπάθησαν να επιβάλουν οι προηγούμενοι.

Επομένως, σύμφωνα με τον προγραμματισμό της κυβέρνησης, το επόμενο διάστημα θα έχουμε μπροστά μας ένα σχέδιο αυτο-αξιολόγησης της σχολικής μονάδας, με πυρήνα προφανώς τους εκπαιδευτικούς, αλλά και με τη συμμετοχή γονιών, μαθητών και... τοπικής κοινωνίας. Το υπουργείο ισχυρίζεται ότι στόχος αυτής της διαδικασίας θα είναι η ενημέρωσή του για τις καλές πρακτικές που εφαρμόζονται στα σχολεία και η διάχυσή τους, καθώς και η ενημέρωσή του για ελλείψεις και προβλήματα που υπάρχουν σε κάποια άλλα.

Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτή την εύηχη έννοια;

Α) Υποστηρίζουν, οι θιασώτες της αξιολόγησης, την ανάγκη της «κοινωνικής λογοδοσίας», δηλαδή  «να ελέγχει η κοινωνία το σχολείο».

Μα εδώ να πούμε ότι, ήδη, το σχολείο ως τμήμα της κοινωνίας, βρίσκεται σε συνεχή συζήτηση, δράση και αλληλεπίδραση με πολλούς φορείς της κοινωνίας, όπως Σύλλογοι Γονέων, Σχολικές Επιτροπές, Επιστημονικούς και συνδικαλιστικούς φορείς εκπαιδευτικών κά. Εξάλλου είναι γνωστό και δεδομένο ότι, τον κύριο λόγο στην λειτουργία του σχολείου έχει ένα συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο που καθορίζεται από την φύση της ταξικής κοινωνίας και από τους εκάστοτε κυβερνόντες.

Β) Ακούγονται, ακόμη ως επιχειρήματα ότι «η αξιολόγηση θα ενισχύσει την ανατροφοδότηση μεταξύ σχολείων, εκπαιδευτικών», «την ευαισθησία του εκπαιδευτικού απέναντι στην κοινωνία, στους γονείς, στους μαθητές» κ.τ.λ. Όλα αυτά, ήδη συμβαίνουν και απλά καταδεικνύουν την συνειδητή άγνοια των υπευθύνων για το τι γίνεται σήμερα στα σχολεία μας.

 Γ) Επίσης τάχα, η αξιολόγηση θα βοηθήσει «να προωθηθούν οι καλοί εκπαιδευτικοί», «οι εκπαιδευτικοί με προσόντα», «οι εκπαιδευτικοί που πέρασαν στην εκπαίδευση με την αξία τους». Τι ειρωνεία να μιλούν για καλούς και κακούς εκπαιδευτικούς, εκείνοι που στους αγώνες των προηγούμενων ετών, κατέκριναν το επιχείρημα αυτό ως τακτική του «διαίρει και βασίλευε».

Δ) Ακόμα ότι η αξιολόγηση αποτελεί διέξοδο για τους νέους εκπαιδευτικούς, που πιέζονται μισθολογικά ή βρίσκονται μακριά από τον τόπο κατοικίας τους.  Δηλαδή αυξήσεις μισθών κατεπιλογή…

Η αξιολόγηση είναι μείζονος σημασίας θέμα  γιατί επί της ουσίας θέτει το ζήτημα «εκπαίδευση από ποιον, για ποιον και με τι στόχο και κριτήρια».

Καταρχήν, πρέπει να σημειώσουμε ότι αξιολόγηση υπάρχει ήδη, οι εκπαιδευτικοί αξιολογούνται ως δημόσιοι υπάλληλοι.

Το βασικό όμως ζήτημα της νέας προσπάθειες για αξιολόγηση στα σχολεία, είναι ο πιο στενός έλεγχος του περιεχομένου του εκπαιδευτικού έργου, τόσο των εκπαιδευτικών όσο και των σχολείων.

Τα κριτήρια που κατά καιρούς έχουν παρουσιαστεί ως τα πιο σημαντικά και κρίσιμα για την αξιολόγηση είναι τα «μαθησιακά αποτελέσματα». Δηλαδή, θα μετριέται το πόσο καλά τα πηγαίνουν οι μαθητές και αυτό υποτίθεται θα εκφράζει το πόσο καλά τα πάει ένα σχολείο ή πόσο καλά κάνει τη δουλειά του ο εκπαιδευτικός. Τα μαθησιακά αποτελέσματα, όμως, σε μια ταξική κοινωνία και ειδικά σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης ακόμα πιο έντονα, εκφράζουν τις διαφορετικές, άνισες αφετηρίες από τις οποίες ξεκινά κάθε παιδί. Αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώνεται και από τη διεθνή πείρα, από κράτη όπου η αξιολόγηση συνδέθηκε και συνδέεται με τις επιδόσεις των μαθητών.

Σαν αποτέλεσμα της αξιολόγησης της σχολικής μονάδας με βάση την επίδοση των μαθητών, έρχεται κι η διαφοροποίηση των προγραμμάτων τους. Έτσι, στη Μ. Βρετανία αναγνωρίζεται το δικαίωμα των σχολείων, ουσιαστικά των «καλών» σχολείων, να διαφοροποιούνται από το αναλυτικό πρόγραμμα που ισχύει σε εθνική κλίμακα (national curriculum), ώστε να επιλέγουν οι μαθητές 12 χρόνων ποια μαθήματα θέλουν να παρακολουθήσουν στο Γυμνάσιο και ποια όχι.

Στις ΗΠΑ διοικήσεις σχολείων προτείνουν την περικοπή ωρών «δευτερευόντων μαθημάτων», όπως θεωρούν την αισθητική και τη φυσική αγωγή, προκειμένου να βρεθεί χρόνος για τη βελτίωση των επιδόσεων των μαθητών στα «προτυποποιημένα» τεστ γλωσσικών μαθημάτων.

Σε όλες τις χώρες, η αξιολόγηση συνδέεται με τη δημιουργία σχολείων πολλών ταχυτήτων, όπου τελικά είναι η ταξική καταγωγή, η τσέπη των γονιών που καθορίζει ακόμα πιο έντονα τη μαθησιακή πορεία των παιδιών.

Προφανώς, υπάρχει και η ατομική ευθύνη του κάθε καθηγητή στο τι διδάσκονται οι μαθητές του. Αλλά δεν είναι επιλογή του εκπαιδευτικού τα κακογραμμένα σχολικά βιβλία, δεν καθορίζει ο εκπαιδευτικός το τι διδάσκεται στα πανεπιστήμια (άρα το τι εκπαίδευση παίρνει ο ίδιος) και στα σχολεία. Κυρίως, δεν είναι δική του ευθύνη η διαφορετική, άνιση αφετηρία από την οποία ξεκινάνε οι μαθητές. Ούτε είναι υπαίτιος για τις  υλικοτεχνικές συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται το μάθημα.

Δεν καθορίζει η αξιολόγηση το τι εκπαιδευτικό σύστημα έχεις, αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα και η κοινωνία καθορίζουν το τι αξιολόγηση θα πάρεις.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.