Πανδημία και εκπαίδευση

Πολλές φορές και εμείς αλλά και οι φορείς της εκπαίδευσης ασκήσαμε κριτική στο πώς αντιμετώπισε η κυβέρνηση τη λειτουργία των σχολίων κατά τη διάρκειας της πανδημίας. Αντί για «ζωντανή» λειτουργία των σχολείων παίρνοντας όλα τα αναγκαία υγειονομικά μέτρα, προτίμησε το κλείσιμο τους και την τηλεκπαίδευση.

Για το γεγονός αυτό ασκεί κριτική ακόμη και ο γερμανός μαθηματικός και ερευνητής, υπεύθυνος των περίφημων εκθέσεων του προγράμματος «PISA» (και ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχουμε για το πρόγραμμα αλλά και το σύνολο των απόψεων του)  Ανδρέας Σλαϊχερ σε συνέντευξη του στο ΒΗΜΑ (4/7):

Σε σχετική ερώτηση για το κλείσιμο των σχολείων στην Ελλάδα απάντησε: «Επιτρέψτε μου να πω, πρώτα απ’ όλα, ότι πολλές χώρες που επλήγησαν χειρότερα από την πανδημία από ό,τι η Ελλάδα μπόρεσαν να ανοίξουν και να λειτουργήσουν ασφαλή σχολεία. Αυτό δεν ήταν αδύνατον. Οι πρακτικές κοινωνικής απόστασης και τα μέτρα προστασίας σε υγειονομικό επίπεδο αποδείχθηκαν τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα μέτρα για την πρόληψη της εξάπλωσης του κορωνοϊού, αλλά επέβαλαν και σημαντικούς περιορισμούς χωρητικότητας στα σχολεία, ενώ απαίτησαν από τα εκπαιδευτικά συστήματα να κάνουν δύσκολες επιλογές όσον αφορά την κατανομή των εκπαιδευτικών ευκαιριών. Ο εμβολιασμός των εκπαιδευτικών υπήρξε επίσης μέρος των εθνικών στρατηγικών, με 19 από τα 27 εκπαιδευτικά συστήματα που έχουν συγκρίσιμα δεδομένα να εφαρμόζουν εθνικά μέτρα που έδωσαν προτεραιότητα ακριβώς σε αυτή την ομάδα του πληθυσμού, στο πρόγραμμα των εμβολιασμών.

Στις περιπτώσεις στις οποίες το κλείσιμο του σχολείου ήταν απολύτως απαραίτητο, πολλές χώρες κατέβαλαν σημαντικές προσπάθειες για να μετριάσουν τον αντίκτυπο αυτής της επιλογής για τους μαθητές, τις οικογένειες και τους εκπαιδευτικούς, συχνά με ιδιαίτερη προσοχή σε εκείνους που ανήκουν στις πιο περιθωριοποιημένες ομάδες.

Οπου η παρουσία στο σχολείο ήταν περιορισμένη λόγω των μέτρων για την πανδημία, οι κυβερνήσεις έδωσαν προτεραιότητα σε μικρά παιδιά και μαθητές από μειονεκτούντα υπόβαθρα για μαθήματα διά ζώσης, γεγονός που δείχνει ότι το κοινωνικό πλαίσιο της μάθησης είναι το πιο σημαντικό για αυτές τις ομάδες, καθώς οι ψηφιακές εναλλακτικές λύσεις είναι λιγότερο αποτελεσματικές για αυτές. Το 71% των χωρών με συγκρίσιμα δεδομένα παρείχαν διορθωτικά μέτρα για τη μείωση των μαθησιακών κενών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, το 64% το έκανε στο κατώτερο επίπεδο της δευτεροβάθμιας (γυμνάσια) και το 58% στο ανώτερο επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (λύκεια). Περίπου οι μισές από τις χώρες εφάρμοσαν άμεσα συγκεκριμένα μέτρα που εστίασαν στους μειονεκτούντες μαθητές, ενώ περίπου το 30% παρουσίασε μέτρα που στόχευαν σε μετανάστες, πρόσφυγες, εθνοτικές μειονότητες ή αυτόχθονες ομάδες.

Εγιναν έτσι σημαντικές προσπάθειες για να διασφαλιστούν η αξιοπιστία και η προβλεψιμότητα των υπηρεσιών για μαθητές και γονείς και για να διασφαλιστεί ότι όλοι οι μαθητές έχουν τακτική και αφοσιωμένη επαφή μεταξύ τους και με την εκπαιδευτική διαδικασία, ακόμη και όταν τα σχολεία έκλεισαν. Πολλές χώρες δε έφτιαξαν νέα κανάλια επαφής για να διευκολύνουν την επικοινωνία μεταξύ μαθητών, οικογενειών, δασκάλων και σχολείων ή τοπικών αρχών…»

Τα σχόλια δικά σας!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ: Χιλιάδες απόφοιτοι μένουν εκτός δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης

Επόμενο άρθρο

Περικοπή μισθού σε όσους εκπαιδευτικούς αρνούνται την «αξιολόγηση»...