Τρίτη, 27 Οκτ, 2020

  • Στέργιος Ζυγουλιάνος:  «Καλεστήκαμε να κάνουμε πράξη με αξιοπρέπεια όλα όσα εξαγγέλθηκαν από την κυβέρνηση»
  • Δελτίο Τύπου της Δημοτικής Αστυνομίας Βέροιας
  • Ενημέρωση για την διενέργεια επαναληπτικής  δημοπρασίας εκμίσθωσης του αναψυκτηρίου που βρίσκεται εντός του κτηρίου της Σχολής Αριστοτέλους
  • Έναρξη υποβολής αιτήσεων για το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Βέροιας
  • Μήνυμα του Κώστα Καλαϊτζίδη για την 28η Οκτωβρίου 1940
  • Επίσκεψη Δημάρχου Νάουσας σε Μονόσπιτα και Στενήμαχο
Στέργιος Ζυγουλιάνος:  «Καλεστήκαμε να κάνουμε πράξη με αξιοπρέπεια όλα όσα εξαγγέλθηκαν από την κυβέρνηση»1 Δελτίο Τύπου της Δημοτικής Αστυνομίας Βέροιας2 Ενημέρωση για την διενέργεια επαναληπτικής  δημοπρασίας εκμίσθωσης του αναψυκτηρίου που βρίσκεται εντός του κτηρίου της Σχολής Αριστοτέλους3 Έναρξη υποβολής αιτήσεων για το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Βέροιας4 Μήνυμα του Κώστα Καλαϊτζίδη για την 28η Οκτωβρίου 19405 Επίσκεψη Δημάρχου Νάουσας σε Μονόσπιτα και Στενήμαχο6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Το «αφήγημα» της «απομονωμένης Τουρκίας» ξαναζεσταίνει η κυβέρνηση, για να κρύψει από το λαό τα αδιέξοδα και τους κινδύνους από την πολιτική εμπλοκής της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τη στήριξη των ευρωατλαντικών «διευθετήσεων» που προωθούνται στην περιοχή. Κι ενώ όλα «φωνάζουν» για το αντίθετο, συνεχίζει προκλητικά να εμφαν... Περισσότερα

Με μεγάλη συμμετοχή η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Αλέκου Χατζηκώστα "Μακρινή παρουσία " στη Βέροια

από Η Άλλη Άποψη
Με μεγάλη συμμετοχή η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Αλέκου Χατζηκώστα "Μακρινή παρουσία " στη Βέροια

Στην κατάμεστη αίθουσα του Foyer της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών της Βέροιας πραγματοποιήθηκε το  απόγευμα της Τετάρτης 19/2 η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Αλέκου Χατζηκώστα  “Μακρινή παρουσία”.

Μεταξύ των παρευρισκόμενων, η Γεωργία Μπατσαρά πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ, Χρήστος Τσιούντας Πρόεδρος Σχολικής Επιτροπής Β’θμιας Εκπαίδευσης, Κώστας Ρίζος αντιπρόεδρος ΚΕΠΑ, Αλέκος Μόσχος πρόεδρος της ΕΛΜΕ Πέτρος Τσαπαρόπουλος και Νίκος Μαυροκεφαλίδης πρώην πρόεδροι Δημοτικού Συμβουλίου Βέροιας κ.α

Την εκδήλωση έντυσαν μουσικά οι Κώστας Ρίζος, Γιάννης Κασερόπουλος, Παναγιώτης Θεοδωρίδης και υπέροχη απαγγελία τους, έγινε από τον φιλόλογο και ηθοποιό Λευτέρη Κορυφίδη!

Ολόκληρη η ομιλία της Έφης Λιακοπούλου

Ο Αλέκος Χατζηκώστας κάνει την εμφάνισή του στην ποίηση με μια συλλογή 60 ποιημάτων, χωρισμένη σε 6 ενότητες, και με τον τίτλο Μακρινή Παρουσία. Έναν τίτλο που συνδέει το παρόν με το παρελθόν, το εδώ με το εκεί, την κοινωνία με το προσωπικό χρέος, το μέσα με το έξω, τις εποχές της αναγέννησης με τις εποχές της θλίψης, τη μνήμη και τη νοσταλγία με το όνειρο και την ελπίδα. Σπέρματα της έμπνευσής του μπορεί να βρει κανείς στις συλλογές διηγημάτων που ήδη έχει εκδώσει: ο έρωτας, η μνήμη, το όνειρο, τα παλιά σπίτια, η αγωνία για την κοινωνία, οι ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν σταθερές ανησυχίες του. Και τώρα, στη μικρή φόρμα των ποιημάτων του βρήκαν την πιο άμεση και πηγαία έκφρασή τους.

Η πρώτη ενότητα επιγράφεται Μακρινή Παρουσία του Χρόνου. Εδώ συναντά κανείς την ονειρική διαφυγή από την πραγματικότητα, ή την αντίθεση προσδοκίας – πραγματικότητας, αλλά και μια φιλοσοφική ενατένιση της ζωής. Το όνειρο επανέρχεται συχνά στο έργο του πιο πολύ ως ανάγκη να έχει στραμμένο το βλέμμα κάπου στο μέλλον. Παρούσα κι η αγάπη, ο έρωτας, σε μια εναγώνια προσπάθεια να κρατηθεί αιώνια η στιγμή, να μην τη φθείρει ο χρόνος. Η στιγμούλα της βίωσης του έρωτα αποκτά κύρος και αξία «μείναμε με τα όνειρα και την αρμύρα της θάλασσας». Κοιτά «από την κλειδαρότρυπα» τη ζωή, κι εδώ αποκαλύπτεται η πηγή έμπνευσης του ποιητή, η μήτρα που θα γεννήσει το ποίημα. Αυτό που νιώθει δεν είναι φόβος για τη ζωή, αλλά επιμονή και πίστη σε αυτή «κι όμως εκεί / επίμονα σκυφτός να ρίχνω / κάθε δειλινό τα δίχτυα μου / στα θλιμμένα ωκεάνεια μάτια σου». Κάνει τον απολογισμό της – κάθε στίχος και μια αλήθεια. Κατάληξη; Η κατάφαση στη ζωή: το παρελθόν (βιώματα), το παρόν (απολογισμός), το μέλλον (όνειρα) ενώνονται για να αποτελέσουν στήριγμα για τη συνέχειά της. Έτσι προβάλλει από το ποίημα εμφατικά η ωριμότητα και μια διαλεκτική στάση ζωής: οι δυσκολίες, οι απογοητεύσεις, οι απώλειες γίνονται το στέρεο έδαφος που πατάει ο άνθρωπος για να ξαναρχίσει «όταν / η πολύμηνη απουσία / έγινε μακρινή παρουσία / όταν / οι μαύρες σκέψεις / απέκτησαν χρώμα / τότε / ήρθε ξανά το χαμόγελο στα χείλη του».

Ο ποιητής χρησιμοποιεί συχνά το β΄ πρόσωπο για να πετύχει την αμεσότητα και οικειότητα με τον αναγνώστη, νιώθει την ανάγκη να συνομιλήσει μαζί του. Όταν όμως το ποιητικό εσύ προσωποποιείται, τότε αυτό αναφέρεται σε μια γυναίκα, που αντιπροσωπεύει τον έρωτα, έναν έρωτα ανέφικτο, ανεκπλήρωτο, έναν έρωτα ρομαντικό. Πολλά ποιήματα πάλι είναι γραμμένα σε α΄ πρόσωπο, παρόλα αυτά ξεπερνούν την υποκειμενικότητα· κρατούν την αλήθεια, τη γνησιότητα της προσωπικής μαρτυρίας, αλλά εκτείνονται στο γενικό, αποκτούν καθολικότητα: «όμως διαπιστώνω ότι η ζωή / απαιτεί ανώτερα μαθηματικά / και οι εξισώσεις της / έχουν άπειρους αγνώστους». Εδώ δανείζεται την ορολογία των μαθηματικών, αλλά και γενικότερα το λεξιλόγιο προσαρμόζεται πάντα στη θεματική του ποιήματος. Το χιούμορ χρησιμοποιείται συχνά για να απομυθοποιήσει. «Και συ διάλεγες αυτή της Κυριακής (την ανατολή)/ για να ‘χεις όμορφο ξημέρωμα στη σχόλη σου / αχ πόσο εύκολα ξεχνούσες / ότι θα σε ακολουθεί αυτή της Δευτέρας». Συχνά ο τελευταίος ή οι τελευταίοι στίχοι ενέχουν το στοιχείο της έκπληξης ή της πικρής ειρωνείας.

Η δεύτερη ενότητα έχει τίτλο Μακρινή Παρουσία του Τόπου, αλλά η δική μου αίσθηση είναι ότι υπάρχει ένας χωροχρόνος… Ορατή μια πικρία, για τους χαμένους έρωτες, τη χαμένη εφηβεία, το χαμένο παρελθόν, πικρία για την αλλαγή του αστικού τοπίου που ορίζει τα παραπάνω «λιγόστεψαν όμως τα παγκάκια / χάθηκαν και οι χαρακιές με τους όρκους πίστης / αστική ανάπλαση την είπαν / έτσι όμως δεν βρίσκουν πια χώρο να σταθούν / ερωτευμένοι κι ονειροπόλοι». Ορατή και η εντοπιότητα (στην Εληά λοιπόν, Πλατεία Ναυαρίνου). Και μια ευαισθησία απέναντι στα παλιά σπίτια της γειτονιάς, που μοιάζουν διάφανα και μπορεί να δει κανείς τη ζωή πίσω από τον χώρο και πίσω στον χρόνο. Έτσι οι χώροι γίνονται το σκηνικό για το θέατρο της ζωής, όπου πρωταγωνιστές είναι πάντα οι άνθρωποι. Η αγάπη, οι μυστικοί έρωτες, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, χωράνε όλα μαζί πίσω από μια σιδερόπορτα. Κι ο λυρισμός βρίσκει χώρο να ανθίσει: το λουλούδι (η μανώλια) εμψυχώνεται κι ανταγωνίζεται τη γυναίκα «η ανυπόμονη αγάπη ας περιμένει / με την ελπίδα ότι θα είναι σύντομη / η διάρκεια αιχμαλωσίας / από τη μυρωδιά της». Η οπτική του ποιητή είναι η οπτική ενός πλάνητα, ενός περιπατητή της πόλης που όργανό του είναι η παρατήρηση, αυτή που χαρίζει πλήθος εικόνων. Σε αυτές τις εικόνες όμως το συγκεκριμένο συμπλέκεται με το αφηρημένο, «στέγες χιονισμένων σπιτιών / φύλακες καρδιάς ακοίμητοι» και ο κοινωνικός προβληματισμός με το υπαρξιακό ερώτημα «Πόσα τελικά όρθια σπίτια / μένουν σε μια γκρεμισμένη ζωή;». Οικείοι χώροι και καθημερινές συνήθειες γίνονται σύμβολα: η βιβλιοθήκη, σύμβολο των βιωμάτων, γίνεται αφορμή για ένα σχόλιο πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και ο ελληνικός καφές χωράει στο φλυτζάνι του έρωτες, όνειρα, πληγές.

Σε αυτή την περιδιάβαση το ύφος είναι πεζολογικό, κουβεντιαστό, ωστόσο ο λόγος παραμένει πυκνός, οι σκέψεις ζητούν να εκφραστούν. Και το ποίημα πορεύεται μέσα από αντιθέσεις, από τη λαχτάρα στη διάψευση, από την απουσία στην ελπίδα της επιστροφής: χαρακτηριστικός ο τίτλος Μακρινή Παρουσία. Αλλά και οι τίτλοι των ποιημάτων ορίζουν ξεκάθαρα το θέμα και αποτελούν σηματωρό για την ανάγνωση· από κει ξεκινά και ο συνειρμός που ξετυλίγει το ποίημα. Η γλώσσα του ποιητή δείχνει την αγάπη του για την Κ. Δημουλά: πρόταξη της γενικής «λαχτάρας φτερουγίσματα», το ρήμα στο τέλος του στίχου «αναμνήσεων διατήρηση υπόσχονται», παιχνίδι με τις λέξεις «μόνο που ξέχασε να βάλει / εκείνο με το κόκκινο εξώφυλλο / που έγραφε συγγνώμη / ή μήπως συγχώρεση; / ποιος άραγε νοιάζεται στ’ αλήθεια / για ‘λεπτομέρειες’ στην εποχή μας; / άλλωστε και τα δύο / από σ ξεκινούν.»

Η τρίτη ενότητα, Μακρινή Παρουσία της Κοινωνίας, ανατρέπει εξαρχής τον τίτλο της. Καθόλου μακρινή η κοινωνία για τον ποιητή. Πόνος για τη μοίρα των προσφύγων με ένα ποίημα-καταγγελία-διαμαρτυρία. Αγωνία για την πορεία του κόσμου, της ανθρωπότητας. Έγνοια για την εργασιακή αβεβαιότητα του ανθρώπου σήμερα. Σχόλιο για τον σύγχρονο καταναλωτή της ειδησεογραφίας. Και οι αμφιβολίες, η γνήσια και τόσο ανθρώπινη αναζήτηση του χρέους, που θυμίζει Αλεξάνδρου και Χάκκα, εκφράζονται με μια λεπτή, πικρή ειρωνεία. Τα γραμματικά πρόσωπα εδώ εναλλάσσονται: το α΄ κάνει τον ποιητή συμμέτοχο στο δράμα της εποχής «αντίπαλοι του χτες / με φορεσιές καινούργιες / καρφιά στο σώμα μας / προσθέσανε κι άλλα» . Το β΄ γίνεται η φωνή της συνείδησης «κι αν είπες / τι άραγε έπραξες;» και το γ΄ καταγράφει μια αδυσώπητη πραγματικότητα «κανένας δεν αφήνει τον τόπο του / ζητώντας καινούργια ελπίδα». Παραδοσιακές φόρμες (μέτρο, ομοιοκαταληξία) επιλέγονται σε αυτή την ενότητα για να υπηρετήσουν τις παραδοσιακές αξίες μιας στέρεης ιδεολογικής στράτευσης. Κι ο λυρισμός… απών: η γνήσια αγωνία του αριστερού για τον τόπο του δεν αφήνει το συναίσθημα να ξεχειλίσει.

Στην τέταρτη ενότητα Μακρινές Παρουσίες του Καιρού, οι μεταπτώσεις του αισθήματος ακολουθούν τις μεταβολές του καιρού. Ο Ιούνιος, μήνας απουσίας, κι αυτό που κυριαρχεί είναι η μοναξιά «έφυγε / του έμεινε μόνο η ομπρέλα / κι η σιωπή της». Η προσμονή του άλλου ατελέσφορη, μάταιη και μόνο η ποίηση μπορεί να τον φέρει κοντά και όχι η αναψυχή και η ραστώνη του καλοκαιριού «μπήκε ο Ιούνης / κι η μορφή σου έχει ξεθωριάσει / κρύφτηκε στο μπλε της θάλασσας / κι εγώ ο δύστυχος αχόρταγα / να προσπαθώ να τη μαζέψω / με τις χούφτες μου». Κι έρχεται το φθινόπωρο  - που μεγεθύνεται για να ακυρώσει άλλες εποχές - με το μελαγχολικό του κλίμα και τη φθορά του χρόνου, μια φθορά που δεν φέρνει το γήρας, αλλά την απώλεια. Κι η μνήμη δεν βοηθά, βασανίζει, ενώ η λήθη λυτρώνει «να ξεχάσει ήθελε / όχι να θυμηθεί». Φανερή η κυριαρχία του συναισθήματος: τα αντρικά δάκρυα δικαιώνονται – απορρίπτονται τα στερεότυπα: ο άνθρωπος αποκτά υπόσταση μέσα από την ευαισθησία του. Και η ανάγκη της συνύπαρξης δηλώνεται μέσα από το εμείς. Τεχνική που χρησιμοποιείται εξάλλου εδώ είναι η αποστροφή σε ένα εσύ, είτε είναι το πρόσωπο που λείπει, είτε η… κλιματική αλλαγή «άτιμη κλιματική αλλαγή / πόσες σιωπές και δικαιολογίες / φέρνεις στο πέρασμά σου».

Στην πέμπτη ενότητα Μακρινή Παρουσία του Νερού, η φύση υπάρχει ως προσωπική εμπειρία. Το νερό / υγρό στοιχείο μας φέρνει πιο κοντά στην αρχή μας, αποτελεί μια σωματική, βιολογική μνήμη. Ο ποιητής αδυνατεί να δώσει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα του ανθρώπου, γι’ αυτό και συχνό το ερωτηματικό στον λόγο του, ωστόσο νιώθει την ανάγκη να μιλήσει «χρόνια να στεγνώνει μέσα μου / αμίλητο το νερό». Κι ο χώρος δίπλα στο νερό είναι η αφορμή για να αρχίσει να γράφει. Ο άνθρωπος γίνεται ένα με τον χώρο και τα φυσικά φαινόμενα: το νερό σε όλες τις μορφές του (δάκρυ, βροχή, λίμνη, θάλασσα) αντικατοπτρίζει το αίσθημα. Άλλοτε πάλι οδηγεί στον απολογισμό μιας ζωής «Δεν είπαμε / πως τη σκάλα των φόβων μας / μαζί θα κατεβούμε». Όμως ο άλλος παραμένει το βέβαιο καταφύγιο στους φόβους, τις αδυναμίες, τις αναστολές «μείνε λίγο ακόμη / έχω τόσον καιρό / να κρυφτώ στον ίσκιο / του χαμόγελού σου». Γι’ αυτό και ο διάλογος είναι η κύρια τεχνική αυτού του μέρους. Και οι αντιθέσεις φανερώνουν πάλι τα εσωτερικά αδιέξοδα (η λίμνη τη σιγουριά μα και τη στασιμότητα, ενώ η θάλασσα το όνειρο, το ταξίδι, τη ζωή). Στην ποίηση του Αλέκου Χατζηκώστα δε λείπει και η διακειμενικότητα, με αναφορές στον Ηράκλειτο ή στον κινηματογράφο ή σε στίχους ποιητών και στιχουργών. Και πλάι σε αυτές, ο γνωμικός λόγος δίνει ακόμα μεγαλύτερη εγκυρότητα στη σκέψη.

Η τελευταία ενότητα Μακρινή Παρουσία της Προσμονής αποτελεί εμβληματικά τον επίλογο αυτής της συλλογής.  Οι υπαρξιακές αγωνίες, η απουσία που δεν αντέχεται γιατί βυθίζει στη μοναξιά, η ματαίωση που ο φόβος της οδηγεί στον δισταγμό, ο προβληματισμός για τις ανθρώπινες σχέσεις που χάνονται με μια υπόσχεση μετέωρη, το παρελθόν που δεν αρκεί και έτσι κάνει το όνειρο να υπερτερεί της πραγματικότητας και την προσμονή πηγή ζωής κι ο έρωτας που βυθίζεται «στο γαλάζιο των ματιών της» ορίζουν, πιστεύω, την ποίηση του Αλέκου. Χαρακτηριστικές οι επαναλήψεις λέξεων όπως προσμονή, αφίξεις, αναχωρήσεις, κλειδιά, μετέωρο, πάθη λάθη, λουλούδια, χαμόγελο... Κι όλα αυτά όχι γενικά αλλά μέσα από το βίωμα, που αναγνωρίζεται, για όσους τον ξέρουν, από αγαπημένες συνήθειες, όπως να προσφέρει λουλούδια ή να αποφεύγει τα μεγάλα ταξίδια. Δίνει αξία στα μικρά κι αδιόρατα· ένα χαμόγελο, μια ματιά αρκούν να ομορφύνουν τη μέρα του. Το ίδιο και στην τεχνική: δίστιχα εξαιρετικά και στίχοι ευθύβολοι: «κράτησε το χαμόγελό σου / όπως ένα παιδί φυλά το παιχνίδι του».

Από τη συλλογή δε λείπουν και ποιήματα ποιητικής. Στα «Γιατί…», για παράδειγμα, ποίημα που διαλέγεται με τα «Παράθυρα» του Καβάφη, η ποίηση γίνεται άλλοθι που κρατά τον άνθρωπο μακριά από τα κρίσιμα ερωτήματα. Και στον «Ιούνιο μήνα» ο έρωτας αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία της ποίησης «στα χέρια μου η σκέψη σου / γίνεται ανεξίτηλο μελάνι». Και μολονότι η σιωπή, οι παύσεις τραυματίζουν χειρότερα από τα λόγια, η ποιητική συλλογή γίνεται ένα «εργοστάσιο νοσταλγίας». Κι ο ποιητής τολμά να απεκδύεται την αθωότητα, να ξεγυμνώνεται μπροστά στον αναγνώστη και να «μετρά το μπόι του».

 

Έχει διαβαστεί 187 φορές

Σχόλια

  • Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.
 
Παρακαλώ περιμένετε...

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

advertisement
advertisement
advertisement

Συνέντευξη με την πρέσβειρα της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

«Άτιμη Ασφαλιστική»

Από την εκδήλωση της "ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ" στο Foyer στη Βέροια(27/12/19)

 

Οι ερωτήσεις της "ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ" προς την Έφη Αχτσιόγλου

 

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Περιοδικά σύννεφα
Περιοδικά σύννεφα
Θερμοκρασία 19 °C
Άνεμος ΝΑ 2 μποφόρ

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου

Μερική λιακάδα
Μερική λιακάδα
Θερμοκρασία 10 ως 21 °C
Άνεμος ΝΑ 1-2 μποφόρ

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου

Βροχή
Βροχή
Θερμοκρασία 11 ως 18 °C
Άνεμος ΒΒΑ 1-2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 276 επισκέπτες και 1 μέλος.