Το ταξίδι παρουσίασης του νέου βιβλίου του Αλέκου Χατζηκώστα «Οι επικηρυγμένοι αγωνιστές στην Ημαθία του εμφυλίου» (εκδόσεις Ατεχνως) συνεχίστηκε στις 21/3 στη Νάουσα. Για το βιβλίο μίλησαν το μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ Δημήτρης Παπατολίδης και ο συγγραφέας που στάθηκε στις δυσκολίες συγγραφής τος, στη στόχευση του, ενώ έκανε γενικότερες αναφορές σε γενικότερα ζητήματα γνώσης και ερμηνείας της τοπικής ιστορίας του 20ου αιώνα, αλλά και στους «πολέμους μνήμης» που διεξάγονται και στη σημασία τους. Τέλος σημείωσε ότι τα έσοδα που αφορούν τα συγγραφικά δικαιώματα του βιβλίου θα δοθούν ως αλληλεγγύη στην Κούβα.

Στην εκδήλωση μεταξύ άλλων παραβρέθηκαν ο Γιάννης Τσαναξίδης, περιφερειακός σύμβουλος της λαϊκής Συσπείρωσης, ο Δημήτρης Τσιουλάκος, πρόεδρος την Ενωτικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Ημαθίας, τοπικοί συγγραφείς κ.α.

Μετά τις ομιλίες ακολούθησε πλούσιος διάλογος με τους παρευρισκόμενους.

Στη συνέχεια παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία του Δημήτρη Παπατολίδη

«Ήδη έχουμε μπει στην στρόγγυλη επέτειο των 80 χρόνων από τη μεγάλη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, την οποία το Κόμμα μας θα τιμήσει με τις αντίστοιχες για την αξία της εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα ξεκινώντας την επόμενη Κυριακή με τη κεντρική εκδήλωση στο Λιτόχωρο Πιερίας, με κεντρικό ομιλητή το Γ.Γ της Κ.Ε του Κόμματος σύντροφο Δημήτρη Κουτσούμπα.

 Από αυτή τη σκοπιά ήδη δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ξεκίνησαν οι τροχιοδεικτικές βολές από το αντίπαλο στρατόπεδο της αστικής ιστοριογραφίας και όχι μόνο, με την πιο ακραία και συντηρητική να επιτίθεται για τον εορτασμό του συμμοριτισμού και της ανομίας των κομμουνιστών, ζητώντας μάλιστα την απαγόρευση των εκδηλώσεων από τις αρχές του τόπου.

 Ενώ πυκνώνει και η προετοιμασία αντίστοιχα όλων των απολογητών της αστικής νομιμότητας και της δικτατορίας των μονοπωλίων. Προετοιμασία που θα περιλαμβάνει διάφορα πυρά διαφορετικών κατευθύνσεων που όμως με ακρίβεια θα κατευθύνονται στον ίδιο στόχο, στο γεγονός ότι το ΚΚΕ χρειάζεται να αποδεχτεί έστω και τώρα πως δε μπορεί να παλεύει για την κοινωνική αλλαγή την ταξική ανατροπή, ως αυτό που μπορεί να ευαγγελίζεται είναι στην καλύτερη ένας πιο ανθρώπινος καπιταλισμός.

Έτσι επιδιώκεται το Κόμμα να υπογράψει τη δήλωση που δεν υπέγραψαν οι αγωνιστές του ΕΑΜ ΕΛΑΣ και μετέπειτα του ΔΣΕ, τη δήλωση που δεν υπέγραψε τελικά ποτέ το ΚΚΕ απέναντι στο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Το ξέρουν όμως καλά και οι ίδιοι πως χτυπούν λάθος πόρτα, γι αυτό και η επιδίωξη τους είναι η προβολή της ιστορίας του Κόμματος να αξιοποιηθεί για την τρομοκράτηση ή ενσωμάτωση ευρύτερων λαικών δυνάμεων, κόντρα στην προσπάθεια μας να γίνει δίδαγμα για το σύγχρονο επαναστατικό ριζοσπαστισμό.

Ήδη αυτό βλέπουμε και με τη συγκλονιστική υπόθεση των 200 της Καισαριανής που λίγο η πολύ καταβάλλεται κόπος είτε να παρουσιαστούν απλά ως πατριώτες και όχι ως κομμουνιστές και από κάποιους άλλους κομμουνιστές του χτες που σήμερα δεν ανήκουν στο ΚΚΕ, βέβαια υπάρχουν και οι γραφικοί νεοφασίστες που αμφισβητούν ακόμη και τον λαϊκό πατριωτισμό τους.

Θα σκεφτεί κανείς τι σχέση έχουν όλα αυτά με την έκδοση του συντρόφου Αλέκου, για τους επικηρυγμένους της Ημαθίας. Μα ακριβώς το περιεχόμενο και η χρονική στιγμή της έκδοσης αντικειμενικά είναι μια συμβολή από τη σκοπιά της αντίπερας όχθης ταξικά από όλους αυτούς να ρθούν στη δημοσιότητα ντοκουμέντα που συγκρούονται με το κυρίαρχο αφήγημα της αστικής ιδεολογίας.

 Η «ιδιαίτερη» πλευρά του ζητήματος της επικήρυξης όπως φωτίζεται με τα αντίστοιχα ντοκουμέντα για τους αγωνιστές της Ημαθίας, σωστά επισημαίνεται στον πρόλογο πως έχει ιδιαίτερη σημασία για τους λόγους που παρατίθενται.

 Ενώ το εισαγωγικό κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, δίνει στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, πριν την τελική αποτύπωση του θεσμικού νομικού οπλοστασίου ολοκληρωμένα τις αιτίες για την επιλογή της μορφής της επικήρυξης. Θα μου επιτρέψετέ να σταθώ λίγο παραπάνω σε αυτό.

Η λήξη του Β ΠΠ με την ήττα του στρατοπέδου του άξονα και τον αποφασιστικό ρόλο του Κόκκινου στρατού, παράλληλα με την ενίσχυση των ΚΚ που ηγήθηκαν στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην κατεχόμενη από τους ναζί Ευρώπη, δημιούργησε αντικειμενικά τους όρους της εφόδου στον ουρανό για μια σειρά χώρες για την εργατική τάξη και την πρωτοπορία της, ψώρες που έμπαινε νικητής ο κόκκινος στρατός αλλά και χώρες που τα ΚΚ και τα ένοπλα κινήματα της αντίστασης είχαν αποκτήσει πρωτόγνωρο κύρος και επιρροή μέσα στις μάζες. Ανεξάρτητα από τα προβλήματα της στρατηγικής του ΚΚ από τη δεκαετία του 30 που επιδρούσαν και επέδρασσαν στη στρατηγικές επιλογές, η πρωτόγνωρη μεταβολή συσχετισμού δύναμης των κοινωνικών δυνάμεων έδινε την ευκαιρία όπως αντίστοιχα στους μπολσεβίκους το  1917 να δουν κατάματα τη δυνατότητα να ηγηθούν στον αγώνα απέναντι όχι μόνο στον καταχτητή αλλά και στην εγχώρια αστική τάξη που είχε απαξιωθεί τα χρόνια του πολέμου.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και η χώρα μας. Ειδικά για την Ελλάδα, η απαξίωση των αστικών κομμάτων , της ίδιας της αστικής τάξης που είτε συνεργάστηκαν είτε απείχαν από τον απελευθερωτικό αγώνα, του κράτους που μετατράπηκε σε όργανο κυριαρχίας των καταχτητών, διαμόρφωσαν τη συνθήκη οι κάτω, δηλαδή ο λαός να μην θέλει να τους βλέπει. Όλα αυτά τα χρόνια με την πρωτοπόρα δράση των Κομμουνιστών και ειδικά μετά το 1943 οι από κάτω οργάνωσαν μια ιστορικά πρωτόγνωρη κατάσταση. Με τις ΕΑΜικες οργανώσεις το ένοπλο τμήμα του τον ΕΛΑΣ, την ύπαρξη απελευθερωμένων περιοχών με λαογέννητους θεσμούς από τα κάτω, μορφές πρωτόγνωρης αλληλεγγύης αλλά και απεργίες και οργάνωση στην ίδια την ετ και τις μεγάλες πόλεις. Η ίδια η ατ δε μπορούσε να διοικήσει, να πείσει με τις επιλογές της τις μάζες, το μαστίγιο που επέλεγε αύξανε τη λαϊκή οργή, που ούτως ή άλλως είχε εκδηλωθεί και από πιο νωρίς τη δεκαετία του 30 στους μεγάλους ταξικούς αγώνες.

Αυτή η κατάσταση είχε όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά αυτού που αναφέρουν οι κλασσικοί ως επαναστατική κατάσταση ήδη από το 1944.  Τα προβλήματα όμως που εκφράζονταν στη στρατηγική του ΚΚ, με τα λεγόμενα αντιφασιστικά μέτωπα, τις κυβερνήσεις των λαϊκών μετώπων, η ιδεολογικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ που σωστά έκανε αναγκαίους συμβιβασμούς και συμμαχίες με αντίπαλες δυνάμεις στον εξελισσόμενο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως αυτές με ΗΠΑ και Βρετανία, αλλά στ όνομα αυτών των συμμαχιών αναδιπλώνονταν η ταξική πάλη στο εσωτερικό του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου που συμμαχούσε η Σοβιετική Ένωση. Αλλά και οι λαθεμένες εκτιμήσεις που υπερβάλαν τις δυνατότητες του Βρετανικού ιμπεριαλισμού αργότερα στην Ελλάδα ήταν παράγοντες που οδήγησαν στις επιλογές που είχαν προηγηθεί της Βάρκιζας με τις συνθήκες Καζέρτας και Λιβάνου και οδήγησαν στην υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο Αρχηγείο της Μέσης Ανατολής δλδ στους Βρετανούς, στην αποδοχή των Βρετανικών δυνάμεων ως συμμαχικών στην Ελλάδα, ακόμη και στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό το Γεώργιο Παπανδρέου. Η διάταξη των δυνάμεων του ΕΛΑΣ κατά τη μάχη των Δεκεμβριανών, και η καθυστέρηση στην πορεία της εκκίνησης του ένοπλου αγώνα , μετά τη μεταβαρκιαζανή τρομοκρατία, συμπληρώνουν το παζλ των προβλημάτων και αντιφάσεων που δημιούργησε η λαθεμένη στρατηγική του Κόμματος και του διεθνούς ΚΚ. Παρ όλα αυτά όμως η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, η ένοπλη ταξική σύγκρουση αντικειμενικά έθεταν το ζήτημα ποιος ποιον, δηλαδή της εξουσίας στη χώρα και απέδειξαν ότι το Κόμμα δεν είχε καμία προδοτική στάση, όπως ορισμένοι του οπορτουνιστικού και α/α χώρου αποδίδουν στο Κόμμα, παγωμένοι χρονικά στη συνθήκη της Βάρκιζας, διαγράφοντας συνειδητά τι ακολούθησε. Σωστά λοιπόν επισημαίνεται στο εισαγωγικό πλαίσιο από το συγγραφέα ότι εκεί οδηγούσε εν τέλει η ένοπλη σύγκρουση.

Ο συγγραφέας σωστά επίσης επισημαίνει πως για την αστική τάξη τα πράγματα ήταν καθαρά, επέλεξε χωρίς δεύτερες σκέψεις το μαστίγιο, είχε ζυγίσει σωστά γι αυτήν πως δεν ήταν καθόλου εύκολα υπόθεση η ενσωμάτωση του κινήματος που είχε δημιουργηθεί τα χρόνια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.  Πως η απαξίωση και εν μέρει διάλυση του αστικού κράτους η πλήρης απονομιμοποίηση του, χρειάζονταν χρόνο και δυνάμεις που δεν είχε να της διαθέσει μόνη της εγχώρια η ατ, γι αυτό ήταν καθοριστική στην πορεία τόσο η Βρετανική όσο και η Αμερικάνικη βοήθεια στρατιωτική και οικονομική για τη ήττα του ΔΣΕ.

  Από αυτή τη σκοπιά και της δυσκολίας ανασυγκρότησης των απαξιωμένων θεσμών και τμημάτων του αστικού κράτους μπορεί να ιδωθεί και η αξιοποίηση της μορφής της επικήρυξης στου αγωνιστές καταδιωκόμενους από το 1945, όπως αναδεικνύεται από τα ντοκουμέντα τη έκδοσης. Δηλαδή χρειαζόταν μια μορφή εξαγοράς ανάμεσα σε όλα τ άλλα και κίνητρο σε τμήματα αστικού μηχανισμού και προηγούμενων παρακρατικών ομάδων, με ένα κομμάτι του πληθυσμού που στην καλύτερη δεν ήθελε να βάλλει πλάτη στο κυνήγι των κομμουνιστων και ΕΑΜιτων.

Οι θεσμοί της καταστολής παρέμειναν ίδιοι με την κατοχή, οι παλιοί συνεργάτες των Ναζί στη συντριπτική πλειοψηφία τους βρέθηκαν στο πλευρό της νέας διοίκησης και ο λαός έβλεπε τους ίδιους πρωταγωνιστές της βίας της προηγούμενης κατάστασης να παραμένουν στις θέσεις τους με νέες σημαίες.

 Έτσι η επικήρυξη ένα παλιό εργαλείο σταυροφορίας  κατά κατάδικων ληστοσυμμοριτών σε περιόδους που είχε δυσκολίες ο κρατικός μηχανισμός είτε να επιβληθεί ή και να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση επιστρατεύτηκε κατά των καταδιωκόμενων παλιών ΕΛΑΣιτων. Από αυτή τη σκοπιά όταν η πλάστιγγα γέρνει καθαρά υπέρ των αστικών δυνάμεων περίπου στα μέσα του 1948, η επικήρυξη εγκαταλείπεται.

 Ενώ με την έκδοση του Γ Ψηφίσματος και την αναμέτρηση που παίρνει πλέον πιο διευρυμένα στρατιωτικά χαρακτηριστικά , δηλαδή όχι απλές ομάδες καταδιωκόμενων και ευρύτερα στρατιωτικά τμήματα  αγωνιστών που απαιτούν την εμπλοκή συνολικά του στρατού, η μορφή αυτή αντικειμενικά εξασθενεί, ιδιαίτερα όσο συγκροτείται ο αστικός στρατός και σταθεροποιείται η πειθαρχία εσωτερικά του. Αφού από μόνες τους οι ομάδες τρομοκρατίας πια δε φτάνουν να αντιμετωπίσουν το ΔΣΕ, που μέχρι και το 1948 καταφέρνει αποφασιστικά πλήγματα, κρατώντας σε ένα βαθμό αμφίρροπη την ένοπλη αναμέτρηση.

Η επικήρυξη συντρόφισσες και σύντροφοι, το χρηματικό δηλαδή κίνητρο του μισθοφόρου, είναι επίσης στοιχείο σύμφυτο με το σύστημα και τις αξίες του καπιταλισμού και προηγούμενων εκμεταλλευτικών σχηματισμών. ΜΕ λίγα λόγια είναι η επιβεβαίωση της αδυναμίας να στρατευθεί κανείς στους στόχους του αντιλαϊκού κράτους τους, μόνο με την ηθική ανωτερότητα, την πειθώ, ακόμα και την καταστολή. Αναγνωρίζει έμμεσα ας μου επιτραπεί μια δύναμη στον επικηρυγμένο, μια δύναμη που στην προκειμένη δε βασίζονταν απλά στην τρομοκρατία που ασκούσαν στο παρελθόν οι λήσταρχοι, πλήρους απουσίας κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών σε ολόκληρες κύρια ορεινές περιοχές. Η δύναμη εδώ έχει να κάνει με το δίκαιο του επικηρυγμένου, την ηθική του ανωτερότητα, την επίδραση των σκοπών του μέσα στον ίδιο το λαό. Άλλωστε αυτό επιβεβαιώνεται και από τους ίδιους τους διώκτες του και την ίδια τη μορφή της επικήρυξης. Που σηματοδοτεί την επισημοποίηση της σχέσης κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών με κυνηγούς κεφαλών που πριν ήταν συνεργαζόμενοι με τις δυνάμεις της ναζιστικής κατοχής.

 Συντρόφισσες και σύντροφοι στην περιοχή της Ημαθίας και της Μακεδονίας γενικά εμφανίστηκαν οι περισσότερες ομάδες ένοπλων καταδιωκόμενων αγωνιστών, στη Φυτιά εδώ στη Βέροια από το Νοέμβρη του 1945 με το θρυλικό Μπαρούτα που αναφέρονται ορισμένα βιογραφικά στοιχεία είναι μια από τις πρώτες και με ένοπλη δράση. Η συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστών που στελέχωσαν αυτές τις ομάδες και σώθηκαν από το κυνήγι κεφαλών αποτέλεσαν τους πρώτους πυρήνες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, και από καταδιωκόμενοι αγωνιστές έγιναν μαχητές του Λαϊκού Στρατού της κοινωνικής απελευθέρωσης. Η απόφαση της 2ης ολομέλειας του Φλεβάρη του 1946, που αποτέλεσε απάντηση στο καθεστώς πρωτόγνωρης τρομοκρατίας, που μπήκε στη ζωή με το πρώτο χτύπημα ανήμερα των εκλογών βίας και νοθείας στις 31 Μάρτη, στο τμήμα χωροφυλακής του Λιτόχωρου, γύριζε την σελίδα της πορείας των λαϊκών δυνάμεων με επικεφαλής το ΚΚΕ. Ανεξάρτητα από τα προβλήματα της στρατηγικής που επέδρασαν στο ξεκίνημα του αγώνα του ΔΣΕ , αλλά και σε ταλαντεύσεις ως προς τη διάθεση άμεσα δυνάμεων από τα αστικά κέντρα στην ένοπλη αναμέτρηση που είχε την ίδια αιτία, το ΚΚΕ με αυτή του την απόφαση στάθηκε άξιο στις επαναστατικές αρχές του και αξίες, δεν άφησε το λαό μας, τους αγωνιστές που τα δώσαν όλα την περίοδο της κατοχής να γίνουν σφαχτάρι στην σταθεροποίηση και επικράτηση του καπιταλιστικού συστήματος, που κλονίζονταν στην Ελλάδα.

 Η ένοπλη αναμέτρηση μπορεί να μην οδήγησε τελικά στην στρατιωτική νίκη, αλλά με το ηθικό της μεγαλείο, την πολιτική της επίδραση, κράτησε τη φλόγα αναμμένη σε σκοτεινούς καιρούς, δυσκόλεψε πολύ την προσπάθεια ενσωμάτωσης του μεγάλου συγκλονιστικού κινήματος της δεκαετίας του 40. Ποτέ δε νομιμοποίησε στη συνείδηση των αγωνιστών και αγωνιστριών, στις πρωτοπόρες δυνάμεις της εργατικής τάξης, τη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής εξουσίας. Διαμόρφωσε το ιστορικό έδαφος αμφισβήτησης της, συνέβαλλε στο επαναστατικό τείχος στην προσπάθεια εκφυλισμού και εξανδροπισμού του κινήματος, στην προσπάθεια ενσωμάτωσης και οπορτουνιστικής αναδίπλωσης του ΚΚΕ, ιδιαίτερα στη μεγάλη μάχη για τη διατήρηση του κομμουνιστικού χαρακτήρα του και την επαναθεμελίωση της επαναστατικής του πορείας , της επανακατάχτησης των κομμουνιστικών επαναστατικών του χαρακτηριστικών.

   Η έκδοση συμβάλλει στην κατανόηση της αδιαμφισβήτητης αλήθειας πως η βία των εκμεταλλευτών προηγείται πάντα της βίας των εκμεταλλευομένων. Πως με αυτή τη βία επιδιώκεται να θωρακιστεί το σύστημα, πως ήταν απίθανη άλλη επιλογή από την απαξιωμένη αστική τάξη μεταπολεμικά. Απόδειξη οι επικηρύξεις, τα λεγόμενα κατοχικά εγκλήματα που είναι ακόμη ένα τεράστιο μη ερευνημένο και όχι καλά προβληθέν κεφάλαιο της αστικής τρομοκρατίας για την περίοδο που αναφέρεται μετά πιθανά και λίγο πριν τη Βάρκιζα. Η στάση απέναντι στους δοσίλογους, τα τάγματα ασφαλείας, κάθε συμμορίας που μπορούσε να δώσει το λερωμένο χέρι της στη δίωξη και την καταστολή του αγωνιζόμενου λαού.

 Αυτοί που μας επιτίθεται πως δήθεν κινούμε μίση με τις εκδηλώσεις για τον εμφύλιο συνειδητά παραγνωρίζουν πως η πάλη του λαού με μπροστάρη το ΚΚΕ δεν κατευθύνονταν στους κληρωτούς του εθνικού στρατού που ήταν θύματα της ίδιας τους της εξουσίας και κάτω από την τρομοκρατία υπηρέτησαν εκείνη την περίοδο. Αλλά κατά του ίδιου του κράτους, της εξουσίας που είχε απονομιμοποιηθεί για τη στάση της όλα τα προηγούμενα χρόνια και υπεράσπιζε τα συμφέροντα μιας δράκας κεφαλαιοκρατών απέναντι στο λαό που αγωνιστικέ για τη λευτεριά και τη ζωή του, αλλά και στους διεθνείς συμμάχους αλλά και τα πληρωμένα δολοφονικά τμήματα των αντικομουνιστών που υπηρέτησαν σταθερά ταξικά αυτή την ολιγαρχία και την περίοδο της κατοχής και μετά.

 Γιατί λοιπόν γιορτάζουμε, γιατί οι εργάτες του Μάη του 36 όπως εδώ στη Νάουσα που συνελήφθησαν και παραδόθηκαν από το Μανιαδάκη στους Ναζί και εκτελέστηκαν άλλοι στην Καισαριανή άλλοι στο Κούρνοβο, άλλοι στο Παύλου Μελά, βρήκαν δικαίωση από αυτούς που ντύθηκαν με τα άρματα του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού.

Τη δήλωση τους πήγαν να την πάρουν με το βούρδουλα, αυτοί που ζητούσαν δήλωση από τους Κομμουνιστές στη Γιούρα και τη Μακρόνησο. Ήταν οι ίδιοι που στην κατοχή φορούσαν κουκούλα και μετά την έβγαλαν σαν στελέχη του νέου απελευθερωμένου κράτους. Τους συνεργάτες πια με πρόσωπο με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ξεπλυμένοι στην συνταγματική κολυμπήθρα του μεταπολεμικού καπιταλισμού στο πλευρό  των αντιτιθέμενων ιμπεριαλιστών από αυτούς του άξονα.

   Τη δήλωση που δεν υπέγραψαν όλοι αυτοί, την κράτησε ψηλά το ΚΚΕ στη μεγάλη αναμέτρηση του Δημοκρατικού Στρατού.

 Το κυνήγι και η τρομοκρατία που ακολούθησε δε λύγισαν τους κομμουνιστές και αγωνιστές. Δεν ήταν ένα πουκάμισο αδειανό αυτό που πάλεψαν, η δικιά μας σκέψη συνείδηση, η προσπάθεια να γραφτεί η αλήθεια να βγουν συμπεράσματα συνιστά όχι μόνο ηθική αλλά και πολιτική δικαίωση των μεγάλων θυσιών.

 Για να θριαμβεύσει η ζωή λοιπόν, είναι ανάγκη να αξιοποιήσουμε και την έκδοση αυτή, αλλά και τα μεγάλα εργαλεία αποτίμησης αυτής της πορείας. Τη διακήρυξη για τα 80χρονα του ΔΣ, το Β2 τόμο ιστορίας του ΚΚΕ, τις αντίστοιχες εκδόσεις, να δώσουμε παρόν στη σύγχρονη ιδεολογική και πολιτική πάλη.

 Ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο τις συνέπειες του, την εμπλοκή της χώρας σε αυτόν. Ενάντια στον αντικομουνισμό, στην ανάδειξη της ιδεολογίας των αξιών της εργατική τάξης.

 Γιατί οι δικοί μας αγώνες , η δικής μας αναμέτρηση απέναντι στη βαρβαρότητα δε χρειάζεται επικήρυξη και χρηματικά έπαθλα, άλλα το έπαθλο μιας κοινωνίας που θα στη σημαία της θα γραφτούν τα υψηλότερα ιδανικά της ανθρωπότητας αυτά του Σοσιαλισμού κομμουνισμού».

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.